บทที่8

.....มินตราและภาคีเดินหัวเราะเข้ามาด้วยกัน ก็เห็นภาคินนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องรับแขก

" มินขอตัวเอาของไปเก็บก่อนนะคะ"ภาคีนั่งลงข้างๆภาคิน "กลับมาแล้วเหรอ?เป็นไงพาเมญ่าไปช็อปปิ้ง สนุกดีมั้ยล่ะ?" ภาคีถาม "สนุกอะไรล่ะพี่ ผู้หญิงอะไรน่ารำคาญ ทอดสะพานคอนกรีนยาวเป็นกำแพงเมืองจีน ผมเลยกลับมาก่อน" ภาคีหัวเราะ "ฉันคิดว่านายชอบซะเธอซะอีก เห็นจับไม้จับมือกันเมื่อเช้า" "ชอบอะไรล่ะ ผมคิดกะเธอแค่เพื่อนเท่านั้นแหล่ะ!" "ภาคีฉันขอพูดอะไรหน่อย นายน่าจะลองเปิดใจกับมินตราดูนะ เธอเป็นผู้หญิงที่ดี ดีกว่าผู้หญิงที่นายรู้จักอีกนะ นายน่าจะลองคุยกับเธอดีๆ ลองศึกษาเธอดูก็ไม่เสียหายอะไรหนิ" ภาคีพูดกับน้องชายของเขา ถึงแม้เขาจะชอบมินตรา แต่เขาก็รู้ขอบเขต และอีกอย่างภาคินก็เป็นน้องชายที่เขารัก เขาจึงพยามที่จะเตือน และแนะนำ..ภาคินถอนหายใจ "ไม่ล่ะพี่ สำหรับผม หล่อนก็เหมือนผู้หญิงทั่วๆไปที่ผมรู้จักนั่นแหล่ะ น่าเบื่อ น่ารำคาญ!"ภาคีส่ายหัว อย่างอ่อนใจในความดื้อของเขา..มินตราเดินลงมา ตรงไปยังป้าบัว แก้ว และเตย เธอยื่นถุงให้"หนูซื้อมาฝากค่ะ" แก้วกับเตยรับของมาด้วยท่าทางดีใจ"ขอบคุณคุณมินมากนะคะ" ป้าบัวยิ้ม "หนูมินไม่น่าลำบากซื้อมาฝากป้าเลย" "ไม่เป็นไรค่ะป้าบัว มินเต็มใจ วันนี้ป้าบัวจะทำอะไรทานคะ เดี๋ยวมินช่วย"

......คืนนี้มินตรานอนไม่หลับ เธอเลยออกไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน พอเธอไปถึงก็เห็นภาคินนั่งอยู่ที่เก้าอี้ใต้ต้นไม้ เธอเลยหมุนตัวจะกลับไปที่ห้องแต่ถูกภาคินเรียกไว้" จะไปไหน?"ภาคินถาม" ฉันจะกลับไปนอน" "ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอหน่อย" "มีอะไร?" มินตราถาม"เรื่องของเธอกับฉัน เธอก็น่าจะรู้นะว่ามันเป็นไปไม่ได้ เธออย่าฝืนทำอะไรอีกเลย" "ฉันก็ไม่ได้ฝืนอะไรนะ" มินตราตอบ "แต่สิ่งที่เธอพยามทำมันไม่มีประโยชน์หรอก ฉันว่าเธอกลับไปที่ที่เธอมาซะ!" มินตรากระตุกยิ้ม "ฉันคิดว่ายิ่งนายพูด ฉันยิ่งอยากอยู่..นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันหลังจากที่เราพนันกัน นายกลัวแพ้ฉันเหรอไง?" ภาคินมองหน้าเธอ " ฉันไม่เคยกลัวแพ้แต่ฉันคิดว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอจะทำ เพราะฉันมีคนที่ฉันชอบอยู่แล้ว "มินตราชะงักไป หัวใจหล่นวูบ เขามีคนที่ชอบอยู่แล้วเหรอ? เธอเงียบไป ภาคิน มองไปที่มินตรา " ทีนี้เธอรู้แล้วใช่มั้ยว่าทำไมฉันถึงบอกว่ามันไม่มีประโยชน์ในสิ่งที่เธอกำลังจะทำ!" แล้วเขาก็เดินออกไป..คนที่ภาคินพูดถึงก็คือ เปีย ผู้หญิงที่เขารอมาตลอด แต่สำหรับมินตราเธอไม่คิดว่าคนที่ภาคินชอบจะเป็นเธอ..แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ เพราะเธอได้เอ่ยกับเขาไปแล้ว ยังมีเวลาอีกนาน อย่างน้อยก่อนที่เธอจะจากไปเธอก็จะพยามทำให้เขาจำเธอให้ได้ แค่นั้นเธอก็พอใจแล้ว..

.......เช้านี้ภาคินตื่นสายเหมือนเคย โสภิศถอนหายใจเมื่อเห็นภาคินยังไม่ลงมา "เดี๋ยวหนูไปตามเองค่ะ" วันนี้เธอหยิบยาฉีดกันยุงไปกระป๋องหนึ่ง เดินขึ้นไปบนห้องของภาคิน เปิดประตูเข้าไป เธอฉีดยากันยุงไปทั่วห้องแทบหมดกระป๋อง ภาคินได้กลิ่นฉุนของยากันยุงก็ตื่นขึ้น " เธออีกแล้วเหรอยัยแม่มด!"ภาคินปิดจมูก แล้วเดินไปห้องน้ำ มินตราตะโกนตามหลัง..ถ้านายยังปล่อยให้คุณป้ารอ ฉันจะเป็นคนปลุกนายแบบนี้ทุกวัน"ออกไปเดี๋ยวนี้ยัยแม่มด! ยัยบ้า! ยัยปิศาจ!"

.....หลังจากทานเสร็จ มินตราเข้าครัว วันนี้เธออยากทำขนมให้โสภิศทาน เธอเลยออกไปซื้อของกับแก้วมาทำขนม..ไม่นานขนมหน้าตาน่ากินก็ทำเสร็จ เธอยกเข้าไปให้โสภิศในห้องนั่งเล่น"คุณป้าคะลองชิมขนมฝีมือหนูดูค่ะ"

..โสภิศยิ้ม "น่าตาน่ากินมากเลยนะหนูมิน" โสภิศตักขนมเข้าปาก "อร่อยมาก ไม่เสียแรงที่เป็นลูกชมนาด เธอชอบทำขนม เธอทำขนมอร่อยมาก..รสชาตอร่อยไม่ต่างกันเลย โสภิศชม" งั้นคุณป้าทานเยอะๆนะคะ ถ้าอยากกินอะไร เดี๋ยวมินทำให้คุณป้าทานเองค่ะ"แล้วมินตราก็เดินออกไป

.....ป้าบัวยกขนมที่มินตราทำไปให้ภาคีกับภาคินที่สวนหลังบ้าน พวกเขานั่งคุยกันอยู่..เธอวางขนมไว้บนโต๊ะ.." โห วันนี้ขนมน่ากินมากเลยครับป้าบัว"ภาคินพูดแล้วมองไปที่ขนม"ลองชิมดูซิคะคุณภาคิน" ภาคินตักใส่ปาก "รสชาตเป็นไงบ้างคะคุณภาคิน?

"หนูมินตราลงมือทำเองเลยนะคะเนี่ย" ภาคินรีบกลืนขนม "ก็งั้นๆแหล่ะครับป้า" ภาคินบอก..แต่จริงๆในใจเค้าอยากจะบอกว่า อร่อยมาก ภาคีลองชิมดูบ้าง "อื้อหือ ภาคินลิ้นนายมีปัญหาหรือเปล่า นี่ไม่ใช่แค่งั้นๆนะ แต่อร่อยมากต่างหาก" ภาคินผลักจานขนมไปตรงหน้าภาคี "งั้นพี่ก็กินคนเดียวเลย ผมไม่ชอบขนมหวาน มันเลี่ยน!!"

.....รถแท็กซี่คันนึงขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน พร้อมกับหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสวยใส เดินลงมา..พร้อมกระเป๋าใบใหญ่ เตยเห็นก็รีบเข้าถาม "คุณมาหาใครคะ?" "ภาคินอยู่มั้ย? "เอ่อ อยู่ค่ะ" "เธอไปตามภาคินมาซิ บอกเค้าว่า ริต้ามา" เตยรีบวิ่งไปที่สวนหลังบ้านบอกภาคิน..คุณภาคินคะ มีผู้หญิงชื่อริต้ามาหาค่ะ..ภาคินตกใจ ริต้า!! เธอรู้ได้ไงว่าเขามาเมืองไทย อุตส่าห์หนีมาเงียบๆแล้วนะ..ภาคินเดินไปหาเธอ ริต้า เธอมาได้ยังไงเนี่ย?..แน่นอนว่าริต้าไปหาเค้าที่บริษัท ก่อนจะเข้าไปหาเขาที่ห้องทำงาน เธอเดินไปห้องน้ำเพื่อจะเติมแต่งเครื่องสำอาง บังเอิญเธอได้ยิน พนักงานบริษัทคุยกันเรื่องที่ภาคินกลับมาเมืองไทย เธอจึงรีบตามมา..ภาคินพาเธอเดินเข้ามาในบ้าน..เธอกอดแขนเขาไว้..แหม ที่รักคะ ก็ที่รักกลับมาเมืองไทยไม่บอกริต้าสักคำ ถ้าริต้าไม่ไปหาที่รักที่บริษัทริต้าก็ไม่รู้ซิคะว่า ที่รักมาที่นี่..พอริต้ารู้ ริต้าก็รีบตามมาเลยนะคะ ที่รักดีใจมั้ยคะ??มินตรานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก เธอได้ยินที่ริต้าพูด เธอรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที..คำก็ที่รัก สองคำก็ที่รัก นี่คงเป็นผู้หญิงที่เค้าชอบ ตามที่เขาเคยบอกเธอซินะ!! ภาคินเห็นมินตรานั่งอยู่ เขาอยากทำประชดเธอ เลยรีบจับมือริต้าไว้ พร้อมกับส่งยิ้มหวานๆให้เธอ ..ดีใจซิ ผมดีใจที่เห็นริต้ามา ขอโทษนะผมมาแบบกระทันหันเลยไม่ได้บอกริต้า..ริต้าดีใจออกนอกหน้า ที่เห็นท่าทางของภาคิน อ่อนโยน สุภาพ พูดเอาอกเอาใจ ซึ่งต่างจากเมื่อก่อน ที่ภาคินคอยแต่ไล่เธอ เธอเลยคิดว่าภาคินคิดถึงเธอจริงๆ..โสภิศได้ยินเสียงพูดคุยก็เดินออกมา..เธอตกใจที่เห็นริต้า..คุณแม่สวัสดีค่ะ ริต้าทักทายเมื่อเห็นโสภิศ..คุณแม่งั้นเหรอ? มินตราคิด..เรียกป้าเฉยๆก็พอจ่ะริต้า โสภิศพูดแล้วหันไปมองมินตราที่นั่งอยู่ตรงหน้า..แล้วหนูพักที่ไหนล่ะ? ริต้ามองโสภิศพร้อมตอบคำถามเธอ ริต้าว่า ริต้าจะขอมาพักกับภาคินที่นี่ค่ะ จะได้อยู่ใกล้ๆภาคินด้วย..ไม่ดีมั้งจ๊ะหนูริต้า หนูเป็นผู้หญิงจะขอมาอยู่กับผู้ชายได้ยังไง โสภิศพูด..ภาคินรีบพูดขึ้นทันที...ผู้หญิงคนอื่นยังอยู่ได้ ทำไมริต้าจะอยู่ไม่ได้ครับ ริตาเองก็เป็นลูกสาวของเพื่อนคุณพ่อ เธอก็ไม่ใช่คนอื่นนี่ครับ..โสภิศมองหน้าภาคินด้วยความโมโห..ภาคินเองก็ไม่ได้อยากให้ริต้าอยู่ที่นี่ เขาแค่อยากให้เธอเป็นไม้กันหมาให้เขาแค่นั้นเอง สำหรับโสภิศ เธอคิดว่าถ้าริต้าอยู่ที่นี่ บ้านต้องลุกเป็นไฟแน่นอน เพราะยังมี เมญ่าอีกคนที่คอยแวะเวียนมาหาภาคิน! บ้านคงวุ่นวายพิลึก! งั้นลูกจัดการเองแล้วกัน!โสภิศพูดอย่างอารมณ์เสีย..ริต้า หันไปมองมินตรา..ที่รักคะ เธอคนนี้เป็นใครกันคะ? เธอเป็นแค่คนมาอาศัยอยู่น่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก อย่าไปสนใจเลย เดี๋ยวผมให้เตยไปจัดห้องให้นะ..หนูมินจ๊ะ พาป้ากลับห้องหน่อย โสภิศเอ่ยกับมินตรา..พอถึงห้องโสภิศก็บอก ..หนูมินอย่าคิดมากนะ ริต้าเป็นลูกสาวของคุณ อิทธิ เพื่อนของพ่อภาคินเค้าน่ะ..ภาคินไม่ได้คิดอะไรกับริต้าหรอก ป้ารู้..ที่เค้าทำแบบนี้ป้าก็รู้ว่าจุดประสงค์ของภาคินคืออะไร..หนูมินสบายใจได้เรื่องริต้า..มินตราพยักหน้า..ป้าบัวจัดห้องให้ริต้าห่างจากห้องของภาคินและมินตรา ไปอยู่ติดกับห้องหนังสือ..

.....ป้าบัวคะ วันนี้มินจะไปข้างนอกคงจะไม่ได้กลับมากินข้าวเย็นนะคะ..มินตราไปบ้านของย่าเธอ ซึ่งติดกับค่ายมวย คุณย่าของมินตราเสียไปแล้ว ตอนเธอเรียนจบมัธยม เธอเดินไปเปิดประตู แล้วเดินไปยังรูปย่าของเธอที่แขวนอยู่ตรงผนัง..ย่าคะ มินจะทำยังไงต่อดีคะ ตอนนี้มินนู้สึกแย่มากๆเลยค่ะ เธอรู้สึกแย่ตั้งแต่ริต้าเข้ามาในบ้าน แล้วได้ยินคำว่า ที่รักจากปากของริต้าที่พูดกับภาคิน..เธอคิดถึงสิ่งที่ภาคินพูด ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะทำ หรือเธอควรหยุดแค่นี้ ไม่จำเป็นต้องทำให้เขาจำเธอได้อีก เธอคิดวนไปวนมาด้วยความสับสน..แต่ในเมื่อเธอเป็นคนท้าพนันเอง เธอก็ต้องทำต่อไป..เธอต้องทำต่อไปไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง เธอก็จะขอรับมันไว้ เพราะตั้งแต่วันแรกที่เจอภาคิน หัวใจทั้งดวงของเธอก็มีภาคินอยู่เต็มทั้ง4ห้อง..สู้!! คืนนี้มินตรา ตัดสินใจนอนที่บ้านย่าของเธอ..ในตอนเย็นเธอเดินไปค่ายมวยที่เธอเคยฝึก..เธอไปลงนวมชกกับพี่ๆในค่ายอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อระบายอารมณ์..มินตรากลับไปที่บ้านของโสภิศ ตอนช่วงบ่าย..โสภิศเป็นห่วงเธอมาก พอเห็นเธอเดินเข้ามา ก็รีบเดินไปหามินตราทันที..หนูมินไปไหนมา เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเมื่อคืนหนูไม่กลับบ้าน ป้าเป็นห่วงแทบแย่..ขอโทษค่ะคุณป้า พอดีมินไปนอนบ้านคุณย่ามาน่ะค่ะ..โสภิศมองออกว่ามินตรารู้สึกยังไงตอนนี้..เธอจับมือมินตราไว้..อดทนไว้นะหนูมิน ป้าอยู่ข้างหนู ผู้หญิงคนอื่นไม่มีความสำคัญกับภาคินหรอก ป้ารู้จักภาคินดี..ค่ะคุณป้า มินตรายิ้มให้..ไม่ทันไร เมญ่า ก็ปรากฎตัวขึ้น คุณป้าคะภาคินอยู่มั้ยคะ? เมญ่ามาถึงก็ถามถึงภาคินทันที..ตอนนี้เธอคิดออกแล้วว่าจะสั่งสอนลูกชายตัวดีของเธอยังไง..ภาคิน พาริต้าออกไปกินข้าวข้างนอกจ่ะ เห็นว่าเสร็จแล้วอาจจะดูหนังกันต่อ โสภิศไม่บอกว่า มีภาคีไปด้วย ปล่อยให้เธอคิดว่าไปกัน2ต่อ2..เมญ่า หน้าเครียดทันที..ริต้า ใครกันเหรอคะคุณป้า?..ริต้าเพิ่งตามภาคินมาจากอังกฤษ หอบเสื้อผ้ามาขออยู่ที่นี่กับภาคินด้วยนะ หนูก็เรียนที่อังกฤษ หนูไม่รู้จักริต้าหรอกเหรอ..ไม่รุ้จักค่ะคุณป้า ตอนเรียนอาจจะอยู่คนละกลุ่มกับหนูค่ะ..เมญ่ากัดฟันแน่น..แล้วหนูจะรอภาคินมั้ย ป้าจะได้ให้ป้าบัวทำกับข้าวเผื่อหนูด้วย..รอซิคะคุณป้า หนูก็อยากเจอแม่ริต้านั่นเหมือนกัน..โสภิศยิ้มมุมปาก แผนของเธอสำเร็จ..เธอกระซิบกับมินตรา..เย็นนี้หนูรอดูอะไรสนุกๆนะ แล้วหนูจะรู้ว่า ผู้หญิงที่ตามติดภาคิน จริงๆแล้วเขาให้ความสนใจจริงๆหรือเปล่า?แล้วภาคินให้ความสำคัญกับ2คนนั้นมากน้อยแค่ไหน?ภาคินจะปกป้องใครหนูรอดูเย็นนี้..ป้ารับประกันความสนุก หนูอยู่เฉยๆให้2คนนั้นจัดการกันเอง หนูก็ทำตามที่หนูตั้งใจที่จะทำก็พอ แล้วโสภิศก็หัวเราะคิกคัก..คุณป้าก็ร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย มินตราคิดแล้วยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลาย..

......ภาคี ภาคิน ริต้ากลับมาถึงบ้าน ทันทีที่ก้าวเข้ามา เมญ่าที่นั่งรอด้วยอารมณ์ที่ลุกเป็นไฟ ก็รีบไปคว้าแขนของภาคินทันที..เมญ่ารอคุณตั้งนานแน่ะ! พร้อมกับส่งสายตาพิฆาตให้ฝั่งตรงข้าม..โสภิศกับมินตราที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ก็มองไปยังพวกเขา..ความสนุกเริ่มละหนูมิน รอดูต่อไป..โสภิศบอก..ที่รัก เธอคนนี้คือใครคะ? ริต้าถาม..ที่รัก!!เมญ่าตาโต..เธอมีสิทธิ์อะไรมาเรียกภาคินของชั้นว่าที่รัก!!..ภาคีเห็นท่าไม่ดีรีบเดินมาที่โต๊ะอาหารนั่งลงข้างๆมินตรา..งานนี้มีเละแน่นอน..ภาคีพูด..มินตราหัวเราะ..ภาคินของเธอเหรอ? ภาคินบอกเธอเมื่อไหร่ว่าเค้าเป็นของเธอ หน้าด้าน!!ริต้าพูด..เธอน่ะซิหน้าด้าน หอบผ้าตามผู้ชายมาถึงที่!! ภาคินถอนหายใจ เดินหนีออกมา นั่งที่โต๊ะทานข้าว เมญ่า ริต้า เรียกภาคินพร้อมกัน..ภาคิน!! ที่รัก!! แล้วก็แย่งกันวิ่งเข้าไปหาภาคิน นั่งข้างๆภาคินทั้งซ้ายทั้งขวา!! "มินขอตัวไปเดินเล่นหน่อยนะคะคุณป้า"

" พี่ไปด้วย" ภาคินบอกแล้วเดินตามมินตราออกไป "แม่ไปอ่านหนังสือหน่อยนะ อ้อ ตามสบายนะสาวๆ วันนี้ภาคินว่างดูแลหนูสองเต็มที่" ภาคินหันขวับไปที่แม่ของตัวเอง "แม่!!"

ภาคินเรียกแม่เสียงสูง โสภิศเดินหัวเราะออกไป "สนุกดีเหมือนกันได้แกล้งลูกชายตัวเอง" เธอเดินพูดเบาๆกับตัวเอง