บทที่7

.....อาหารเย็นถูกเตรียมไว้เรียบร้อย ภาคินกำลังจะออกไปนอกบ้านเหมือนเคย แต่ถูกโสภิศเรียกไว้" ภาคินนี่ลูกไม่คิดจะกินข้าวกับแม่ซักมื้อเลยใช่มั้ย?!" ภาคินหยุดแล้วเดินไปหาแม่ของเขา พร้อมกอดแม่ไว้แล้วพูดว่า "อยากซิครับแม่ ถ้ามีแค่แม่กับพี่ภาคี ผมคงกินได้ทุกมื้อทุกวัน!ผมไม่ชอบกินข้าวกับคนแปลกหน้า มันทำให้กินข้าวไม่ลง!" ภาคินพูดพลางมองไปยังมินตรา "ทำไมนายถึงได้ปากจัดแบบนี้นะ ยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก ได้เลยจัดมา ฉันจัดให้!" มินตราคิดในใจ "คุณป้าคะหนูว่าถ้าเค้าไม่อยากกินก็ปล่อยเค้าไปเถอะค่ะ เสียดายนะคะ ถ้าเป็นหนูหนูคงกินข้าวกับแม่ทุกวัน ดีกว่าออกไปเร่รอนข้างนอก!!มีแม่ที่นั่งรอกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับลูก แต่ลูกไม่สนใจ กลับสนใจไปกินข้าวกับคนอื่นข้างนอกบ้าน ที่บ้านหนูเค้าเรียกว่า อกตัญญูค่ะ!" แล้วมินตราก็ทำหน้าทะเล้นใส่..ภาคินเม้มปาก เดินมานั่งข้างภาคี "เตยตักข้าวหน่อย" ภาคินหันไปสั่งเตยแล้วหันมาพูดกับมินตราต่อ "ฉันแค่ไม่อยากกินข้าวกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ!อย่างเธอต่างหาก!"

ภาคินพูดขึ้นบ้าง " อุ๊ยๆๆ ในนี้มีใครไม่ได้รับเชิญเหรอ? ก็ไม่มีหนิ ฉันเองคุณป้าโสก็ไปเชิญมาถึงที่ จริงมั้ยคะคุณป้า?" โสภิศแอบยิ้ม แล้วก็ขำท่าทางของภาคินที่โกรธจนพูดไม่ออก "ใช่จ่ะหนูมิน ป้าเป็นคนชวนหนูมาถือว่าหนูก็คือคนในบ้าน อัครพงศ์ คนหนึ่งไม่ใช่คนแปลกหน้า" ภาคินมองไปยังโสภิศ "แม่!! นี่ผมเป็นลูกแม่นะ!" "เป็นลูกแล้วไงเป็นลูกก็ต้องเชื่อฟังแม่ซิ!" "คุณป้าพูดถูกค่ะ เป็นลูก แม่บอกอะไร ให้ทำอะไรก็ต้องทำตาม ถึงจะได้ชื่อว่า เป็นลูกที่ดี" มินตราพูดไปกินข้าวไป ภาคีเองก็แอบหัวเราะ กับข้าวมื้อนี้มีรสชาตมากกว่ามื้ออื่นจริงๆภาคีคิด ทุกคนกินไปพูดไป มีแต่ภาคินที่นั่งหน้าแดงด้วยความโกรธ! "เธออย่าคิดว่าสิ่งที่เธอหวังมันจะสำเร็จนะไม่มีทาง!" "ฉันหวังอะไรเหรอในความคิดของนายน่ะ? อธิบายด้วยซิ!" "หึก็หวังว่าจะได้เป็นคู่หมั้นฉันน่ะซิ ไม่มีทาง! แม้แต่รู้จัก ฉันยังไม่อยากรู้จักเธอด้วยซ้ำ! ผู้หญิงที่จะหมั้นและแต่งงานกับฉันต้องเป็นคนที่ฉันรักเท่านั้น..กร้านๆแบบเธอเชิญไปที่อื่น อย่าว่าแต่รัก หรือว่าชอบเลย แม้แต่หางตาฉันก็ไม่มอง!!"มินตราที่ก้มหน้ากินข้าวอยู่ ก็หยุดกินแล้วเงยหน้ามองภาคิน " เรามาพนันกันมั้ยล่ะ??ให้คุณป้ากับพี่ภาคินเป็นพยาน!" "พนันอะไร?" ภาคินถาม " ภายใน 365 วันนับตั้งแต่วันนี้ ฉันจะทำให้นายรักฉัน และยอมแต่งงานกับฉัน!!แต่ถ้าฉันทำไม่สำเร็จ ฉันจะออกไปจากชีวิตนายไม่มาให้นายเห็นหน้าอีก...ตกลงมั้ย?" มินตราเสนอ ภาคินหัวเราะ คิดไว้ในใจ "พนันโง่ๆ!! จะ365วัน จะหมื่น จะแสนวัน หรือล้านวัน คนอย่างเธอก็ไม่สามารถทำให้ฉันรักได้หรอก!!" "ว่าไงนายตกลงมั้ย หรือกลัวจะแพ้พนันเพราะตกหลุมรักฉัน" มินตราถามภาคินหลังจากที่เห็นเขาเงียบไป..ภาคินยิ้มมุมปาก.."ตกลง ฉันจะพนันกับเธอ..อย่าลืมในสิ่งที่เธอพูดล่ะ เธอได้ออกไปจากชีวิตฉันแน่นอน!" ภาคีได้ยินภาคินตอบตกลง หัวใจเค้าก็กระตุกเล็กน้อย ถ้ามินตราทำให้ภาคินรักได้ เค้าคงเสียใจไม่น้อย เพราะเค้าเองก็ชอบมินตรา.."ดีมาก" มินตราพูด พร้อมยื่นมือไปตรงหน้าของภาคิน " จับมือสัญญากันก่อน"ภาคินมองไปที่มือของเธอ..ภาพของเปียเด็กผู้หญิงตากลมโต ที่ยื่นมือมาช่วยดึงเค้าลุกขึ้นตอนที่ถูก4แสบแกล้งก็ผุดขึ้นมาในหัวเขาทันที.."นี่เป็นคำใบที่2แล้วนะที่ฉันใบ้ให้นาย ตาเฉิ่มเอ๊ย!! มินตราคิดในใจ ภาคินยื่นมือไปจับมือของมินตรา "ได้เลยฉันสัญญา" "คุณป้าคะ พี่ภาคีคะ เป็นพยานให้หนูด้วยค่ะ" ..ทั้งคู่พยักหน้า..หลังจากทานข้าวเสร็จ มินตราก็เดินไปคุยกับโสภิศ "คุณป้าคะ หนูขอโทษด้วยนะคะถ้าหนูพูดอะไรที่ไม่น่าฟังออกไป" โสภิศยิ้ม "ไม่ต้องขอโทษ ป้าบอกแล้วว่าให้สิทธิ์หนูเต็มที่ ป้ารู้ ว่าหนูตั้งใจจะทำอะไร?เดินหน้าต่อไปทำให้สำเร็จ" โสภิศบอกกับมินตรา "ขอบคุณค่ะคุณป้าที่เข้าใจหนู"

.......หลังจากวันที่ภาคินรับพนันกับมินตรา เวลาเขาและเธอเจอหน้ากัน ก็มักจะทะเลาะ จิกกัด กันทุกวัน เหมือนงูเห่ากับพังพอน..เช้านี้ก็เช่นกัน ทุกคนรอเค้าลงมากินข้าว แต่เค้าก็ยังไม่ลงมา โสภิศถามแก้ว "ภาคินยังไม่ตื่นเหรอ?" "ยังค่ะแก้วไปตามคุณภาคินแล้ว คุณภาคินบอกว่าจะนอนต่อค่ะ" "ลูกคนนี้นับวันยิ่งทำตัวเหลวไหลใหญ่ละ น่าจะรู้นะว่าแม่ชอบให้มากินข้าวพร้อมๆกัน!" โสภิศบ่น "เดี๋ยวบัวไปตามให้อีกรอบนะคะ" "ไม่เป็นไรค่ะป้าบัว เดี๋ยวมินไปตามให้เองค่ะ" มินตราเดินไปที่ครัวเธอหยิบฝาหม้อที่ใหญ่พอดีๆมาคู่นึง แล้วเดินขึ้นไปบนห้องของภาคิน ภาคีมองหันไปมองหน้าแม่ของเขา แล้วพูดขึ้น "ภาคินนายซวยแล้วฮ่าฮ่า..มวยถูกคู่จริงๆนะครับแม่" โสภิศไม่ตอบได้แต่นั่งอมยิ้มแล้วก็ก้มหน้าก้มตากินข้าว มินตราเปิดประตูเข้าไปก็เห็นภาคินยังคงหลับสนิท เธอยืนมองไปที่ภาคินด้วยสายตาที่อ่อนโยน นี่ขนาดหลับ ภาคินยังคงความหล่อไว้บนใบหน้า..ในใจเธอคิด ถ้านายจำชั้นได้ นายจะยังเกลียดชั้นแบบนี้มั้ย? นายจะพูดจาแย่ๆแบบนี้กับชั้นมั้ย? นายจะรู้สึกยังไงกับฉันกันนะ??มินตราเก็บคำถามไว้ในใจ แล้วเดินไปที่ข้างเตียงใกล้ๆกับที่ภาคินนอน จากนั้นก็ เอาฝาหม้อที่ถือไว้ในมือตีเข้าหากันเหมือนตีฉาบ...ผ่าม! ผ่าม! เสียงฝาหม้อกระทบกันเสียงดังลั่น แล้วมินตราก็เดินวนไปรอบเตียงพร้อมกับตีฝาหม้อเข้าหากันไม่หยุด ภาคินตกใจตื่นรีบลุกขึ้นมานั่ง..ขยี้ตามองคนที่ส่งเสียงดังจนทำให้เขาตื่น..เขาลืมตาขึ้น ก็เห็นมินตรายืนตีฝาหม้อยู่ ก็ตะโกนใส่มินตรา "นี่เธอทำอะไรของเธอ ห๊ะ!!?แล้วใครอนุญาติให้เธอเข้ามาในห้องของฉันมิทราบ!" "ฉันขึ้นมาเองแหล่ะ ทุกรอนายกินข้าวอยู่คนเดียว นายกลับยังนอนไม่ยอมตื่น นายก็รู้ว่าแม่ของนายเค้าชอบให้ไปกินข้าวพร้อมกัน!! ตอนนี้ก็ไปจัดการล้างหน้า ทำอะไรให้เรียบร้อยซะแล้วลงไปกินข้าว" "นี่เธอเป็นใครถึงมาสั่งฉัน? ฉันยังง่วง ฉันจะนอน ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้" ภาคินล้มตัวลงนอนอีกครั้ง มินตราก็ใช้วิธีเดิม ดูซิเสียงดังน่ารำคาญขนาดนี้ยังนอนหลับลงอีกหรือเปล่า ผ่าม ผ่าม ผ่าม "อิยัยปิศาจ เธอนี่มันปิศาจชัดๆ!!" ภาคินลุกขึ้นเดินลงจากเตียง "ฉันก็ตื่นแล้วไง ออกไปซิ ฉันจะได้ทำธุระของฉัน!! ฉันจะเฝ้านายอยู่ตรงนี้แหล่ะ" "ได้ถ้าเธออยากดูฉันแก้ผ้า ฉันก็จะให้เธอดู" ภาคินถอดเสื้อ เผยให้เห็นกล้ามท้อง และกล้ามเนื้อที่ดูแน่นและดูดี มินตราใจเต้นแรง เธออยากจะวิ่งเข้าไปกอดเขา และทำมิดีมิร้ายกับเขาซะจริงๆ "นี่เราคิดบ้าอะไรเนี่ย? น่าเกลียด ดูเป็นผู้หญิงหื่น โรคจิตไปเลยเรา" มินตราพึมพัมกับตัวเองแล้ววิ่งออกไปจากห้องของภาคิน...

......ไม่นานภาคินก็เดินลงมาด้วยใบหน้าที่หงุดหงิด "ตื่นได้ซะทีนะเรา"โสภิศทัก..

ภาคินมองไปที่มินตรา "ยัยปิศาจ ยัยแม่มด!!" มินตราไม่สนใจ เบะปากใส่ "ใครใช้ให้นายไม่รู้จักรักษาเวลาล่ะ!" เสียงรถมาจอดหน้าบ้าน ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ก็เห็นผู้หญิงหน้าตาสะสวยเดินลงมา..เมญ่า!ภาคินพูดเบาๆ แน่นอนว่าโสภิศและภาคีรู้จักเพื่อนๆทุกคนของภาคิน..เมญ่าเดินเข้ามาราวกับนางหงส์ "สวัสดีค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะพี่ภาคี" "สวัสดีเมญ่า"ภาคีตอบสั้นๆ แต่โสภิศไม่ได้พูดอะไรแค่มองเฉยๆ.."ทานข้าวด้วยกันซิเมญ่า"ภาคินชวน เมญ่านั่งลงข้างๆภาคิน " งั้นเมญ่าไม่เกรงใจแล้วนะคะ" แก้วตักข้าวให้เมญ่า..โสภิศลุกขึ้น แม่อิ่มละขอตัวก่อนนะ เมญ่าดูออกว่าโสภิศไม่ชอบหน้าเธอ แต่เธอก็ไม่สนใจหันไปคุยกับภาคิน "ภาคินคะ เมญ่าว่าจะไปซื้อของ ภาคินไปเป็นเพื่อนเมญ่าได้มั้ยคะ?" ภาคินมองหน้ามินตราแวบนึง ก็เอื้อมไปจับมือเมญ่า "ได้ซิวันนี้เมญ่าอยากไปไหนเดี๋ยวผมจะพาไป" เมญ่ายิ้มดีใจกอดแขนภาคินพร้อมกับซบลงไปบนไหล่ของเขา...ภาคินแค่อยากแสดงให้มินตราเห็นว่า เขาไม่ได้สนใจเธอ..มินตราทำหน้าเรียบเฉย หันไปมองภาคี.."พี่ภาคีคะ มินอยากไปซื้อของ พี่ภาคีไปเป็นเพื่อนมินได้มั้ยคะ ซื้อของเสร็จเราไปดูหนังกันมินไม่ได้ไปดูหนังนานละพี่ภาคีว่างมั้ยคะ?"มินตราชวน "ได้ซิเดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน วันนี้มินอยากไปไหนเดี๋ยวพี่พาไป" ภาคีพูดเลียนแบบภาคิน.."งั้นพี่ภาคีรอมินเดี๋ยวนะคะ มินอิ่มแล้ว มินขอไปเปลี่ยนชุดก่อน" มินตราลุกเดินออกไป.."คนนี้ใครกันคะภาคี เมญ่าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน" "อย่าไปสนใจเลยก็แค่ลูกสาวของเพื่อนแม่ ไม่มีอะไรมากหรอก" ลับหลังมินตรา ภาคินก็ดึงแขนออกจากมือของเมญ่า แล้วเปลี่ยนท่าทีจากที่เอาอกเอาใจเมื่อกี้มาเป็นเย็นชาและเฉยเมยทันที..เมญ่ามองตามหลังมินตรา เธอมีแววตาที่บ่งบอกถึงความเป็นศัตรูเต็มตัว.. "ภาคิน งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ"ภาคีลุกขึ้นแล้วเดินออกไป "พี่ภาคีทิ้งกันดื้อๆแบบนี้ได้ไง"ภาคินพึมพัม...