บทที่6

.....สายๆของวันใหม่..รถเก๋งสีดำคันหรูก็ขับมาจอดที่บ้าน..โสภิศ ลงมาจากรถพร้อมกับมินตรา โดยมีลุงอุ่น คนขับรถเดินยกกระเป๋าเข้ามา ป้าบัวเดินออกมารับ "กลับมาแล้วเหรอคะคุณโสภิศ" ป้าบัวทักทาย.."จ่ะป้า ภาคี ภาคินล่ะป้าอยู่บ้านกันหรือเปล่า?

" อยู่ค่ะนั่งอยู่ในสวนค่ะ" "หนูมินตราจ๊ะ นี่ป้าบัวเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านป้าจ่ะ ที่สำคัญป้าบัวเป็นคนดูแล ภาคี กับ ภาคินตั้งแต่เด็กๆ" โสภิศแนะนำ.." สวัสดีค่ะป้าบัว " มินตรายกมือไหว้ป้าบัวด้วยท่าทีอ่อนน้อมแล้วยิ้มให้ป้าบัว "ป้าบัวคะนี่หนูมินตรา ลูกสาวเพื่อนสนิทของฉันเองจ่ะ" ป้าบัวยิ้มให้อย่างอบอุ่น สวัสดีค่ะคุณหนูมินตรา"ป้าบัวคะเรียกหนูว่ามินเฉยๆก็ได้ค่ะอย่าเรียกว่า คุณหนูเลย หนูไม่ชินฟังแล้วขนลุก"มินตราบอกอย่างอารมณ์ดี ปกติเธอก็เป็นคนขี้เล่น และอารมณ์ดีอยู่แล้ว พอเห็นท่าทางที่เป็นมิตรของป้าบัวก็รู้สึกผ่อนคลายลงได้เยอะ..ป้าบัวมองมินตราด้วยสายตาที่เอ็นดู เธอรู้สึกถูกชะตากับมินตราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ"เตย แก้ว ไปเตรียมห้องให้หนูมินตราหน่อยเสร็จแล้วก็เอากระเป๋าของคุณโสภิศกับหนูมินตราไปเก็บด้วย" ป้าบัวบอก2สาวใช้

" ไม่เป็นไรค่ะ พี่เตย พี่แก้ว กระเป๋าของมินเดี๋ยวมินเอาไปเก็บเองก็ได้ค่ะ มิน เกรงใจ"มินตราพูดกับเตยและแก้วอย่างสุภาพ ไม่ได้คิดว่าพวกเธอเป็นแค่คนใช้ เธอมองว่าทั้งคู่ก็ฐานะเท่าเทียมกับเธอ เพราะมินตราเองเธอก็เคยชินกับการทำอะไรด้วยตัวเอง เธอไม่ใช่คุณหนู ไม่เคยมีคนใช้ เธอใช้ชีวิตที่เรียบง่ายมาตลอด"ไม่เป็นไรค่ะคุณมิน เดี๋ยวแก้วกับเตยจัดห้องเสร็จ จะเป็นคนยกไปเองค่ะ คุณมินมาเหนื่อยๆพักก่อนดีกว่านะคะ"แก้วพูดกับมินตรา"ให้แก้วกับเตยจัดการเถอะหนูมิน"โสภิศพูด แล้วเดินไปกระซิบกับป้าบัว "จัดห้องที่ติดกับห้องตาภาคินนะป้า"ป้าบัวตาโตเล็กน้อยเธอรู้ได้ทันทีว่าโสภิศคิดจะทำอะไรเพราะเธอรับใช้โสภิศมานาน"ได้ค่ะคุณโส ป้าจัดให้"ป้าบัวกระซิบกลับ"ขอบคุณค่ะพี่แก้ว พี่เตย มากค่ะ"มินตรารีบขอบคุณพวกเธอ"เดี๋ยวป้าไปตามคุณภาคีกับคุณภาคินมามาให้นะคะ"โสภิศพามินตรามานั่งรอที่ห้องรับแขก ในตอนนี้หัวใจของมินตราเต้นแรงมาก เธอทั้งตื่นเต้น ทั้งดีใจ..จนทำตัวไม่ถูกแต่ก็พยามเก็บอาการเหล่านี้ไว้...

......ไม่นานก็มีชายหนุ่ม2คน หน้าตาหล่อมาก ผิวพรรณดี ขาว รูปร่างสูง ดูดี และดูเท่ห์ เดินเข้ามา..มินตราตะลึงกับ2หนุ่มที่เธอเห็น...ขุ่นพระ!!หล่อได้ใจจริงๆ แล้วคนไหนล่ะคือภาคิน เธอคิดในใจ ตอนนี้ใจเธอเต้นแรงกว่าเดิม หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอรู้สึกว่ามือเธอสั่นด้วยความตื่นเต้นและเย็นเฉียบ"แม่ครับสวัสดีครับ"ภาคีทักทายแล้วเดินเข้าไปกอดแม่ของเขาราวกับเด็กน้อย"นั่งก่อนลูก วันนี้แม่พาหนูมินตรา ลูกสาวของป้าชมนาดเพื่อนสนิทของแม่มาด้วย..นี่หนูมินตรา หนูมินจ๊ะ..นี่ภาคี ส่วนคนนี้ ภาคินจ่ะ"มินตรามองไปที่ภาคินด้วยสายตาอ่อนโยนและดีใจยากที่จะปิดบัง ภาคินแค่เหลือบมองเธอแต่ไม่พูดอะไรแม้แต่คำทักทาย มินตราเห็นสายตานั้นหัวใจเธอก็ตกวูบลงเล็กน้อย.."สวัสดีค่ะพี่ภาคี สวัสดีภาคิน"เธอกล่าวทักทายและยิ้มให้..เงียบ!ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากภาคิน เขายังนั่งนิ่งๆด้วยท่าทีเฉยชา ผิดกับภาคี เขามองมินตราด้วยความเป็นมิตร ภาคีรู้สึกชอบมินตราขึ้นมาตั้งแต่แรกที่เห็น เธอมีดวงตากลมโตที่สดใส ขนตายาวเป็นแพ ผิวขาวอมชมพู มีรอยยิ้มที่น่ารัก แม้บนใบหน้าไม่มีเครื่องสำอางปรุงแต่ง เธอก็ยังดูน่ารักได้ขนาดนี้ ผมยาวถูกมัดรวบง่ายๆแต่ดูดีมีเสน่ห์ หัวใจของภาคีสั่นไหวเล็กน้อยภาคียิ้มให้เธอ "สวัสดีครับมินตรา ยินดีที่ได้รู้จัก"ภาคีกล่าวทักทาย"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่ภาคี"โสภิศมองไปที่ภาคิน"ไม่ทักทายหนูมินตราหน่อยเหรอลูก"โสภิศพูดกับภาคิน คราวนี้ภาคินหันมามองมินตราตรงๆ เขาชะงักไปนิดนึงตอนสบตาเข้ากับมินตรา เขารู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาคู่นี้และสายตาแบบนี้ แต่นี่คงไม่ใช่เธอคนนั้นที่เขารอหรอก เพราะเธอคนนั้นที่เขารู้จักชื่อ เปีย ไม่ใช่ มินตราสักหน่อยภาคินคิดในใจ "แม่จะให้ผมพูดอะไรล่ะ แม่กับพี่ภาคินก็พูดไปหมดแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก..ผมขอตัวก่อนนะครับ รู้สึกไม่ค่อยสบาย!" ว่าแล้วภาคินก็ลุกแล้วเดินขึ้นห้องไป.."หนูมินอย่าถือสาภาคินเลยนะ ปกติเขาก็เป็นคนน่ารักแล้วก็เป็นมิตรกับทุกคนนะ ไม่รู้วันนี้ไปอารมณ์เสียจากไหน จริงๆเล้ยเจ้าลูกคนนี้นี่"

โสภิศพูด "ไม่เป็นไรค่ะป้าโส" มินตราพูดแต่ในใจแอบเศร้าเล็กน้อย ที่เห็นสีหน้าและท่าทางของภาคินเป็นแบบนี้..เจอกันวันแรกเธอมีแต่ความตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เจอเขา แต่เขากลับเฉยเมยไม่มีทีท่าว่าจะดีใจเลยสักนิด..เขาอาจจะยังจำเธอไม่ได้เพราะนานมากหลังจากภาคินกลับไปในวันนั้นก็ไม่เคยเจอหรือได้ติดต่อกันเลย และทุกคนก็โตกันแล้วย่อมมีการเปลี่ยนแปลง มินตราคิดในใจ หลังจากคิดแบบนี้ความรู้สึกเธอก็ดีขึ้น"น้องมินอย่าไปใส่ใจเลยนะครับ ช่วงนี้ภาคินผีเข้าผีออก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย อารมณ์ไม่คงที่เท่าไหร่ สงสัยจะเข้าวัยทอง ฮ่าๆ" ภาคีพูดแซวลับหลังอย่างอารมณ์ดีเพราะกลัวมินตราจะรู้สึกแย่ จึงหาทางพูดอะไรที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดี "แม่ครับแม่มาเหนื่อยๆแม่ไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมดูแลให้" "จ่ะ งั้นป้าขอตัวไปพักสักนิดนะหนูมินตรา ตามสบายเลยนะ คิดซะว่านี่คือบ้านของหนูไม่ต้องเกรงใจ"โสภิศหันไปจับมือมินตราแล้วพูดกับเธอ"ค่ะคุณป้า คุณป้าไปพักผ่อนเถอะค่ะ" "ภาคีแม่ฝากดูแลน้องด้วยนะลูก"แล้วเธอก็เดินขึ้นไปบนห้อง..มินตรานั่งอยู่กับภาคี "เดินทางเหนื่อยมั้ยมินตรา?" ภาคีเอ่ยปากชวนคุย"ก็ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ค่ะ สบายมาก พี่ภาคีเรียกมินเฉยๆก็ได้นะคะ" มินตราบอก "โอเคครับ มิน ถ้ามินไม่เหนื่อยงั้นพี่พาไปเดินดูรอบๆบ้านละกัน แต่ถ้าอยากพักผ่อนก็บอกพี่นะ" "ค่ะพี่ภาคี"ทั้งคู่เดินคุยกันไปจนถึงสวนหลังบ้านที่นั่นจัดเป็นสวนสวยงามร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ มินตราชอบมาก ภาคีพามินตราไปนั่งที่โต๊ะใต้ต้นไม้ เตยยกน้ำและของว่างมาให้..ภาคินหลังจากขึ้นห้องมา เขาก็คิดถึงดวงตาคู่นั้นของเปียกับมินตรา ทำไมถึงมีดวงตาที่เหมือนกัน แต่ช่างเถอะเพราะยังไงก็คนละคนกันอยู่แล้ว ภาคินคิด แล้วจู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นจึงเดินออกไปดูที่ระเบียงห้อง เห็นมินตรา ภาคีนั่งคุยนั่งหัวเราะกันอยู่.."นี่น่ะเหรอผู้หญิงที่แม่อยากให้เขารู้จักและหมายหมั้นไว้ให้เขา!!มาถึงวันแรกก็นั่งหัวเราะกับผู้ชายอย่างสนิทสนม! เชอะ! ผู้หญิงแบบนี้แม้แต่หางตาก็ไม่มีวันมอง!" เขาพำพัมกับตัวเองแล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนทันที

....."หนูมินจ๊ะ ห้องของหนูป้าเตรียมเสร็จแล้วค่ะ ถ้าหนูจะไปที่ห้องหนูมินบอกป้านะคะเดี๋ยวป้าพาไปค่ะ" ป้าบัวเดินมาบอกกับมินตรา.."ขอบคุณค่ะป้าบัว พี่ภาคีคะ มินขอตัวก่อนนะคะมินจะขึ้นไปจัดของซักหน่อยค่ะ" "ได้ซิ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกนะ" "ค่ะพี่ภาคี ขอบคุณค่ะ" แล้วเธอก็เดินไปกับป้าบัว ป้าบัวพาเธอเดินขึ้นไป เธอบอกมินตรา"นี่ห้องของคุณภาคี ส่วนนี่ก็ห้องของคุณภาคิน แล้วนี่ก็ห้องหนูมินค่ะ ส่วนห้องทางโน้นคือห้องของคุณโสภิศ ติดกับห้องคุณโสภิศจะเป็นห้องหนังสือค่ะ"ป้าบัวแนะนำ มินตราตกใจเล็กน้อยที่ห้องของเธออยู่ติดกับห้องของภาคิน ป้าบัวเปิดห้องให้ "หนูมินมีอะไรให้ป้าช่วยมั้ยคะ" "ไม่มีค่ะป้าบัวมินทำเองได้ค่ะแค่นี้ก็เกรงใจป้าบัวจะแย่แล้วค่ะ" "ไม่ต้องเกรงใจป้าหรอก หนูมินก็คือคนในครอบครัว อัครพงศ์ คนหนึ่งป้าเต็มใจค่ะ" "ขอบคุณมากๆนะคะป้าบัว"มินตราจับมือป้าบัวแล้วกล่าวขอบคุณ "ถ้างั้นป้าไม่กวนหนูมินแล้ว เดี๋ยวป้าไปเตรียมทำอาหารเย็นก่อนนะคะ..ค่ะป้าบัว มินจัดของเสร็จแล้วจะลงไปช่วยป้าบัวนะคะ"ป้าบัวยิ้มแล้วเดินออกไป..มินตราเก็บของเสร็จก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปช่วยป้าบัวเตรียมอาหาร.." คุณมินไม่พักผ่อนหน่อยเหรอคะ เดินทางมาเหนื่อยๆ"เตยถามมินตราหลังจากเห็นเธอเดินเข้าครัวมา "ไม่เหนื่อยค่ะพี่เตย แค่นี้สบายมาก เรื่องจิ๊บๆ"มินตราพูดอย่างอารมณ์ดี "ไหนมีอะไรให้มินช่วยบ้าง" "คุณมินนั่งเฉยๆก็พอค่ะ เดี๋ยวแก้วกับเตยช่วยป้าบัวทำเองค่ะ" "ให้มินช่วยเถอะนะคะ ถ้าให้มินอยู่เฉยๆมินบ้าตายแน่ๆ มินไม่ชิน" "หนูมินทำเป็นเหรอคะ?"ป้าบัวถาม "เป็นซิคะป้าบัว มินช่วยแม่ทำกับข้าวบ่อยๆ ขนมมินก็ทำเป็นนะคะ ที่บ้านมินเปิดร้านทำขนมค่ะ" ว่าแล้วมินก็เข้าไปช่วยป้าบัว เธอทำได้ดีทีเดียวดูคล่องแคล่วว่องไว ป้าบัวยืนมองก็แอบยิ้ม เธอเห็นแบบนี้ก็ยิ่งเอ็นดูมินตรามากขึ้น ไม่นานกับข้าวทั้งหมดก็ถูกยกไปไว้ที่โต๊ะอาหาร..โสภิศ และ ภาคีเดินมาเห็นมินตรากำลังจัดอาหารบนโต๊ะ ก็เดินเข้าไปหา "หนูมินทำอะไรอยู่?" "มินช่วยป้าบัว พี่เตย พี่แก้ว ทำอาหารแล้วก็ช่วยจัดโต๊ะน่ะค่ะ" "มินให้แก้วกับบัวทำก็ได้ มินไม่ต้องทำหรอก"ภาคีพูด"มินทำจนชินแล้วค่ะ" เธอพูดแต่ก็ยังไม่หยุดทำ ป้าบัวเดินไปกระซิบกับโสภิศ " คุณโสคะ หนูมินทำอะไรได้คล่องแคล่วมากป้าแทบไม่ต้องบอกเลย " โสภิศยิ้ม "ฉันเลือกคนไม่ผิดจริงๆ..หลังจากจัดโต๊ะเสร็จ ทุกคนก็เตรียมตัวทานข้าว..ยกเว้นภาคิน ยังไม่เห็นแม้แต่เงา.."แก้วไปตามคุณภาคินมาทานข้าว"ป้าบัวบอก..แก้วกำลังจะเดินไป ภาคินก็เดินลงมาพอดี..ภาคินมากินข้าวได้แล้วลูก..ผมยังไม่อยากกินครับแม่ วันนี้ผมจะไปกินข้างนอกกับเพื่อน แล้วเขาก็เดินไปที่รถแล้วขับออกไป..โสภิศมองเห็นสีหน้าของมินตราไม่ดีเท่าไหร่ก็เลยบอกให้กินข้าวกัน...แล้วชวนคุยเรื่องอื่น

..."ภาคินคะ วันนี้นึกยังไงถึงชวนเมญ่าออกมากินข้าวได้เนี่ย"เมญ่าถามภาคินด้วยสีหน้าดีอกดีใจ "ก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่อยากออกมากินข้าวข้างนอกเลยหาเพื่อนกินแค่นั้นเอง" ..เมญ่าชะงักไปนิดนึงกับคำตอบ เธอคิดว่าภาคินอยากเจอเธอซะอีกถึงได้ชวนมากินข้าว.."ภาคินคะ ตอนนี้คุณมีใครแล้วหรือยัง?" "ถามทำไม?"ก็ถามดู คุณก็น่าจะรู้ว่าเมญ่าคิดยังไงกับคุณ" "แต่ผมไม่ได้คิด และก็ยังไม่เคยคิดเรื่องนี้..สั่งอาหารเถอะ ผมหิวแล้ว" เขาพูดอย่างเฉยชา หลังจากทานอาหารเสร็จภาคินก็ไปส่งเมญ่า แล้วเขาก็ออกไปนั่งดื่มคนเดียวเงียบๆเพราะยังไม่อยากกลับบ้าน..นั่งอยู่จนดึกภาคินจึงขับรถกลับ..

......ผ่านไปหลายวันที่มินตรามาอยู่ที่นี่ เธอสนิทสนมกับภาคีมากขึ้น แต่เธอยังไม่มีโอกาสได้คุยกับภาคินเลย แทบจะไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ ตอนเช้าเขาก็ให้แก้วเอาข้าวขึ้นไปให้ เย็นก็ออกจากบ้านกลับมาก็ดึก แล้วแบบนี้สำหรับมินตรา เธอจะทำยังไงให้ภาคินจำเธอได้กันล่ะ ในเมื่อไม่ได้คุยกันเลย..มินตรานั่งคิดอยู่ที่โต๊ะใต้ต้นไม้ในสวน "หนูมินมานั่งตรงนี้เอง ป้าหาแทบแย่คิดว่าหนูออกไปข้างนอก" "เปล่าค่ะป้าหนูมานั่งคิดอะไรเพลินๆนิดหน่อยน่ะค่ะ"โสภิศมองออกว่ามินตรากำลังคิดอะไรอยู่เธอจึงเข้าไปนั่งกับมินตรา.."หนูได้คุยกับภาคินบ้างมั้ย?"โสภิศเอ่ยถาม "ไม่ได้คุยเลยค่ะ เจอก็แทบไม่ได้เจอกัน ถึงเจอภาคินก็ไม่ยอมคุยกับหนูสักคำ"

โสภิศถอนหายใจ.."แล้วแบบนี้ภาคินจะรู้มั้ยว่าหนูคือเปียเพื่อนของเค้า..ป้าว่านะหนูมิน เราบอกตาภาคินเถอะว่าหนูคือใคร ป้าเชื่อว่าภาคินจำหนูได้แน่นอนถ้าหนูบอกเขา..เขาจะได้ไม่หลบหน้าหนู ไม่พูดจาอะไรแย่ๆกับหนูอีก เชื่อป้า บอกเถอะ!" โสภิศออกความเห็นกึ่งๆคะยั้นคะยอ "ยังดีกว่าค่ะดูไปก่อน" "งั้นหนูต้องพยามทำให้เขารู้นะว่าหนูคือใคร ป้าเชื่อว่าหนูทำได้ หนูต้องเอาชนะภาคินให้ได้นะ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น สู้!"โสภิศ พยามพูดให้กำลังใจทุกวถีทาง..มินตราได้ฟังก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที..เธอเชิดหน้าขึ้น "หนูจะพยามค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอทำตามวิธีของหนูนะคะคุณป้า นับแต่วันนี้ วินาทีนี หนูจะเริ่มแล้วนะคะ" มินตราพูดด้วยใบหน้ามั่นใจ..โสภิศอดหัวเราะกับทางทางของมินตราไม่ได้ เธอเห็นเธอก็ยิ่งเอ็นดูมากขึ้น"ลุยไปเลยหนูมิน ป้าให้สิทธิ์หนูเต็มที่ ให้มันได้อย่างนี้ซิ!" โสภิศยื่นมือออกไปหน้ามินตรา มินตราก็ยื่นมือมาวางบนมือของโสภิศแล้วทั้งคู่ก็พูดพร้อมกัน สู้!!

.....มินตราเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นภาคินนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เธอสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วเดินเข้าไปหาภาคิน "นี่นายไม่คิดจะพูดคุยกับฉันบ้างเหรอ?"มินตราพูดขึ้นก่อน ภาคินเงยหน้ามอง "ฉันไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกับเธอ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องคุยไม่ใช่เหรอ?" "แต่ฉันอยากคุยกับนาย" "คุยอะไร?อย่างเธอมีเรื่องอะไรต้องคุยกับฉัน?" ป้าบัวเดินมาพอดีเห็นมินตราคุยกับภาคินอยู่ก็เลยเข้าไปถาม.."ให้ป้ายกของว่างมาให้ดีมั้ยคะ" มินตราได้โอกาสนี่จะเป็นสิ่งแรกที่เธอจะบอกใบ้ให้ภาคินรู้ว่าเธอคือใคร? ขอบคุณค่ะป้าบัว มินขอขนมกับน้ำมะนาวได้มั้ยคะ ร้อนๆแบบนี้ได้น้ำมะนาวเย็นๆ ชื่นใจดีค่ะ มินชอบ!" พูดจบเธอก็แอบมองภาคินนิดๆ..นี่ฉันใบ้ให้แล้วนะตาบื้อ..ภาคินเองก็สะดุดกับประโยคที่มินตราพูดเหมือนกัน เพราะประโยคนี้เปียเคยพูดกับเขา ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเปียเขาไม่เคยลืม!! ทำไมต้องน้ำมะนาว??เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ ป้าบัวยกน้ำมะนาวกับขนมหวานมาให้ทั้งคู่ มินตรานั่งลงตรงข้ามกับภาคิน..แล้วยกน้ำมะนาวขึ้นมาดื่ม "อะหะ! ชื่นจายยยย" พร้อมทำหน้าทะเล้นใส่ ภาคินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย.."ภาคินนายรู้ใช่มั้ยว่าแม่ของนายอยากให้เรารู้จักกันไว้?" "หึ!แต่ฉันไม่อยากรู้จักเธอ!!และไม่จำเป็นต้องรู้จัก!" "แต่นายควรจะทำตามที่แม่ของนายบอกนะ เพราะยังไงฉันก็เป็นว่าที่คู่หมั้นของนาย นายจำเป็นต้องรู้จัก!!" "แล้วใครบอกว่าฉันจะหมั้นกับเธอ หลงตัวเองไปหน่อยแล้วมั้ง ผู้หญิงกะโปโล ปากกล้าแบบเธอ ฉันไม่มีทางหมั้นกับเธอแน่นอน!" "ถ้านายยังเป็นแบบนี้ รับรองได้เลยฉันจะตามกวนใจนายไม่หยุด!" มินตราพูดออกไป.."แน่ใจเหรอว่าเธอทำได้?" ภาคินถามอย่างดูถูก.."มั่นใจซิ!นายคอยรับมือฉันไว้เถอะ!" แล้วเธอก็เดินออกมา ทิ้งให้ภาคินหงุดหงิด และสงสัยในคำพูดของเธอ..

"นี่เธอคิดจะทำอะไร? ต้องการอะไรกันแน่? "ภาคินพูดกับตัวเอง..