บทที่13

.....วันนี้มินตราเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล ซึ่งคุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว เพราะแผลของเธอดีขึ้นและไม่มีปัญหาอะไร..โสภิศ รีบบอกให้ป้าบัวและสาวใช้ เตรียมห้องและทำอาหารรอเธอ..ส่วนภาคีก็ขับรถไปรับที่โรงพยาบาล..ไม่นานมินตราก็ถึงบ้าน มีภาคินประคองเธอเดินเข้ามาในบ้าน..ป้าบัวเห็นภาคินประคองมินตรา ก็แอบยิ้มกับภาพที่เห็น กระซิบกับโสภิศด้วยความยินดี..บัวว่าคุณภาคินกับคุณมิตราคงจะลงเอยกันเร็วๆนี้แน่นอน..ใช่ซิบัว คู่นี้เขาพบรักกันตั้งแต่เด็ก!!จริงเหรอคะคุณโส!เป็นไปได้ยังไงกัน ก็เห็นทะเลาะกันแบบเอาเป็นเอาตาย..บัวถามแบบไม่เชื่อกับสิ่งที่เธอเห็นที่ผ่านมา..เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟัง..โสภิศบอกกับป้าบัว...ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะหนูมิน ป้าบัวบอก..ขอบคุณค่ะป้า..ภาคินประคองมินตรามานั่งที่โซฟา..นี่ภาคินคุณไม่ต้องประคองมินก็ได้ มินไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แค่เจ็บแผลนิดหน่อย มินเดินเองได้..มินตราบอก เพราะเธออายที่มีคนมองเธอด้วยสายตาที่หยอกเย้า..ไม่ได้ซิ มินยังเจ็บอยู่ ผมต้องประคองแบบนี้จนกว่ามินจะหายดี ถ้าไม่ให้ผมประคอง งั้นผมอุ้มมินแทนละกันนะ..จะบ้าเหรอ จะมาอุ้มมินทำไม?มินไม่ได้พิการซักหน่อย มิตรารีบพูด..หนูมินหิวมั้ยคะ ป้าเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว หนูมินต้องทานเยอะๆนะคะ จะได้แข็งแรง..หิวนิดหน่อยค่ะป้าบัว งั้นเดี๋ยวมินไปตักอาหารก่อนนะคะ มินตราเตรียมจะลุก ก็ถูกภาคินจับมือเอาไว้ เดี๋ยวฉันไปตักให้เอง ภาคินกำลังจะเดินไป ภาคีก็เดินมาหามินตรา..พี่พาไปนั่งที่โต๊ะอาหารนะมินจะได้กินสะดวก ภาคีกำลังจะเข้าไปประคองมินตรา ภาคินรีบเดินมาขวาง เดี๋ยวผมพาไปเอง พี่ไม่ต้องลำบากหรอก! ภาคีหัวเราะท่าทางน้องชายที่ออกอาการหวงมินตรา..หวงจริงๆด้วยน้องชายเรา..แฟนผมทั้งคน จะไม่ให้หวงได้ไง! ปะมินฉันจะพาเธอไปเอง มิตราก็หัวเราะเบาๆเธอรู้สึกมีความสุขที่ภาคินเอาใจใส่เธอมากขนาดนี้..รอเดี๋ยวนะฉันไปตักอาหารมาให้กิน..ภาคินพูด..เดี๋ยวป้าไปตักให้เองค่ะ..ไม่เป็นไรครับป้าบัวให้ผมทำเองดีกว่า...โสภิศคิดในใจ เป็นเอามากนะลูกชายฉัน!...เสียงรถมาจอดหน้าบ้าน พร้อมกับ เเมญ่า ที่เดินเข้ามา..ตัวป่วนมาละ วันนี้ได้เห็นนางร้ายออกฤทธิ์ออกเดชอีกแน่ๆ..ภาคีกระซิบกับแม่ของเขาเบาๆ..นั่นซิผู้ชายไม่สนใจก็ยังจะมาอยู่ได้ โสภิศพูด...สวัสดีค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะพี่ภาคี เธอทักทายแค่นั้นแล้วเดินผ่านทั้งคู่ไปหาภาคินที่นั่งอยู่กับมินตราอย่างคนไร้มารยาท! โสภิศถอนใจเบาๆแล้วเดินไปห้องนั่งเล่น ส่วนภาคีก็ออกไปนั่งที่สวนหลังบ้าน..ภาคินคะ เมญ่าคิดถึงจังเลยค่ะ เธอทักภาคินแล้วเดินไปกอดคอเขาโดยไม่แคร์มินตราที่นั่งอยู่ข้างๆ ภาคินเห็นหน้าเมญ่า เขาอยากจะฆ่าเธอให้ตายทันที แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ ถึงเวลาเมื่อไหร่เขาไม่ปล่อยไว้แน่ๆ ภาคินจำใจต้องทำเป็นไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาจากฝีมือของจอมทัพพ่อของเธอ..และภาคินดูออกว่าเธอเองก็ไม่รู้ว่าพ่อเธอจะส่งคนมาทำร้ายเขา ถึงเธอจะบอกพ่อเธอเรื่องที่เขามีคู่หมั้น แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะให้พ่อส่งคนมาทำร้ายเขาแน่นอน เพราะถ้าเธอรู้เธอคงไม่กล้ามาหาเขาที่บ้านอีก เขาจึงยิ้มให้เธอ..วันนี้ทำไมมาได้ล่ะ เห็นหายไปหลายวัน ภาคินพูด...ก็เมญ่าทำใจไม่ได้นี่คะที่แม่นี่อยู่ๆก็เป็นคู่หมั้นของคุณ! ผู้หญิงบ้านนอกๆแบบนี้ ไม่เห็นจะเหมาะกับคุณเลย แล้วคุณก็ยังไม่ได้หมั้น เมญ่าก็ยังมีหวังแต่ถึงจะหมั้น เมญ่าก็ไม่แคร์!!เมญ่ามองไปที่มินตราด้วยสายตาที่ดูถูก!! ภาคินกำหมัดแน่น ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านจริงๆที่ผ่านมาเขาคบกับเธอ และคิดว่าเธอเป็นเพื่อนได้ยังไงกัน! มินตรามองกลับไปที่เมญ่า..แล้วคุณคิดว่า ผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองดี ดูสูงส่ง ดูไฮโซ มีชาติตระกูลแบบคุณ เที่ยววิ่งตามผู้ชายที่เค้าไม่สนใจแถมยังมีคู่หมั้นแล้ว มันไม่น่าอายไปหน่อยเหรอคะ? หรือครอบครัว พ่อแม่คุณสอนให้วิ่งไล่จับผู้ชายทุกคนที่คุณอยากได้ เสียดายความสวยของคุณนะคะ เพราะการกระทำของคุณมันทำให้คุณดูต่ำกว่าผู้หญิงบ้านๆอย่างชั้น!..ภาคินชั้นอยากขึ้นไปพักผ่อนแล้วคุณพาชั้นไปหน่อยได้มั้ยคะ? มินตราลุกขึ้นภาคินรีบประคองทันที..เดี๋ยวผมพามินขึ้นไปห้องนะ..ภาคินประคองเธอขึ้นไปโดยไม่สนใจเมญ่าที่แสดงท่าทางไม่พอใจ มินตราก้าวออกมาแล้วหันหน้าไปมองเมญ่าด้วยสายตาที่เยาะเย้ย ยิ่งทำให้เมญ่าโกรธแทบกระอัก เดินไปได้นิดนึง มินตราก็บอกภาคิน..ภาคินมินรู้สึกเหนื่อยๆเพลียๆเดินไม่ค่อยไหวเลยค่ะ...งั้นผมอุ้มมินไปแล้วกันนะ พูดจบภาคินก็อุ้มมินตราขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน มินตรากอดคอเขาไว้แล้วซบลงบนอกของภาคิน เธอก็ยังไม่หยุดที่จะส่งสายตากวนๆและเยาะเย้ยมาให้เมญ่า..เมญ่าเม้มปากและกำมือแน่นก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไป..