บทที่14

.....ภาคินอุ้มมินตรามาถึงห้องเขาเปิดประตูเข้าไป ทันทีที่ปิดประตูมินตราก็พูดขึ้น...ภาคินคุณวางฉันลงได้แล้ว ฉันเดินเองได้..ภาคินไม่สนใจเขายังคงอุ้มมินตราไปนั่งที่เตียง เขานั่งลงข้างๆเธอ มินตรานั่งหน้านิ่งๆไม่พูดไม่จา...คุณนี่ร้ายไม่เบาเลยนะมิน จัดการเมญ่าซะไปไม่เป็นเลย..ภาคินพูดกับเธอ..ฉันก็ร้ายแบบนี้มาตั้งนานละนายก็น่าจะรู้หนิ..มินตราพูดด้วยอารมณ์ขุ่นมัวและงอนภาคินที่เห็นเมญ่ากอดคอเขา..นี่มินหึงผมอยู่ใช่มั้ย?..ใครหึงนาย ฉันเนี่ยนะหึง!! ภาคินยิ้มที่เห็นมินตราหึงเค้า ภาคินจับมินตราหันหน้ามาหาเขา..แบบนี้ไม่หึงแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ? ไม่งอนนะคนดี มินก็รู้ว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอซักหน่อย..ไม่คิดอะไรแต่ทุกครั้งที่เธอมานายก็ยอมให้เธอกอดทุกที!! ทีกับชั้นคุณไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องแม้แต่พี่ภาคี แต่นายกลับปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นมากอด มาตามติดนาย นายนี่มันคนเห็นแก่ตัว!!มินตราพูดด้วยความโมโหเพราะรู้สึกหึงขึ้นมาจริงๆที่เห็นภาพผู้หญิงอื่นกอดเขาต่อหน้า...ต่อไปผมสัญญาว่าจะไม่ให้ใครกอด นอกจากมินของผม โอเคมั้ย? ใครจะไปกอดนายล่ะ? มินตราพูดแบบงอนๆ ก็ผมอยากให้คุณกอดนี่นา ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน..เขาจับคางเธอเงยขึ้นมองหน้าเขา..ผมขอโทษ ต่อไปจะไม่มีแบบนี้อีกแล้ว ดีกันนะ ผมไม่อยากให้มินโกรธ..หายโกรธนะคะคนดี ภาคินยังพูดและส่งสายตาออดอ้อนจนมินตราใจเต้นแรงและใจอ่อนจนโกรธไม่ลง..นายสัญญาแล้วนะไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้องตัวนายอีก ไม่งั้นฉันจะทำแบบนั้นบ้าง!! โอเคครับผมสัญญา จากนั้นภาคินก็ก้มลงจูบริมฝีปากบางๆของมินตราอย่างถนุถนอม และอ่อนโยน..มินตรารู้สึกใจเต้นแรง ร่างกายเบาหวิว เหมือนตัวเองล่องลอยอยู่ในอากาศ เธอจูบกลับภาคินด้วยความรู้สึกรักและห่วงหวง..ภาคินรู้สึกถึงอารมณ์ที่กำลังเตลิดออกไป จนระงับไม่อยู่ ปากเธอช่างหวานอะไรอย่างนี้ ภาคินค่อยๆดันมินตราลงไปนอนอย่างช้าๆเขาดันร่างเข้าไปแนบชิดร่างของมินตรา เขายังจูบเธออย่างดูดดื่ม เขาไม่อยากปล่อยจูบนี้ไปในเวลานี้ ก่อนที่จะมีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ มินตราก็หยุดแล้วบอกกับภาคิน..พอเถอะค่ะภาคิน หยุดก่อน รอให้เราแต่งงานกันก่อนดีกว่าค่ะ..ผมไม่อยากหยุดเลยมิน คุณทำให้ผมทนไม่ไหว ยังไงเราก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว ถึงจะมีอะไรก่อนก็ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ผมควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว เขายังคงซุกไซ้ตามซอกคอขาวๆของมินตรา มือก็เริ่มล้วงเข้าไปในเสื้อของเธอ..มินตราเองเธอก็แทบจะทนไม่ไหวกับอารมณ์ที่ภาคินมอบให้เธอ ภาคินหันไปจูบมินตราอีกครั้ง..ระหว่างที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังลอยไปไกลกับการตอบสนองของกันและกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น!!ทั้งคู่จึงหยุดชะงักลง แล้วรีบลุกจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่..ภาคินเดินไปเปิดประตูก็เห็นป้าบัวยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง..คุณโสให้ป้ามาตามคุณภาคินค่ะ..ครับป้าบัวเดี๋ยวผมตามลงไปครับ..แล้วก็เดินมาที่มินตรา เดี๋ยวผมกลับมานะคนดีของผม ผมยังอยากจูบคุณทั้งตัวอยู่นะ ภาคินมองด้วยสายตาที่ยั่วยวน และหยอกเย้ามินตรา..บ้า!รีบไปได้แล้วเดี๋ยวคุณป้าจะรอนาน..ภาคินไม่ลืมที่จะจูบเบาๆอีกครั้งก่อนเดินออกไป..

.....คุณแม่มีอะไรกับผมเหรอครับ ภาคินถามโสภิศที่นั่งรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น..เธอยิ้มแล้วถามภาคิน...ตอนนี้ลูกกับหนูมินเข้าใจกันดีแล้วใช่มั้ย??ครับแม่..งั้นก็ดีแล้วล่ะ ถ้าลูกทั้งสองเข้าใจกันดี รักกัน แม่จะไปหาฤกษ์หมั้นหมายให้ลูกกับหนูมินตรา ลูกจะว่ายังไง?..ไม่ต้องหมั้น แต่งเลยได้มั้ยครับแม่ แต่งพรุ่งนี้เลย..ภาคินพูด โสภิศหัวเราะ..จะใจร้อนได้ไง ให้เวลาหนูมินด้วยซิ! ภาคินเม้มปาก ก็ผมอยากแต่งเร็วๆนี่ครับแม่ ผมรอเธอมานานแล้ว..เอาน่าได้แต่งแน่นอน เราต้องให้เวลา ให้เกีรยติหนูมินด้วย เข้าใจมั้ย? พรุ่งนี้แม่จะไปหาฤกษ์ไว้ก่อน..เออ..มีอีกเรื่องนึง..ลูกน่าจะพาหนูมินไปพักผ่อนที่บ้านพักริมทะเลของเรานะ หนูมินจะได้สดชื่นหลังจากออกจากโรงพยาบาล อีกอย่างจะได้ไม่ต้องหงุดหงิด ยัยเมญ่านั่นด้วย เพราะดูแล้วหล่อนคงไม่ยอมปล่อยลูกไปง่ายๆแน่ๆ หล่อนคงต้องมาทุกวัน หนูมินเองก็คงไม่สบายใจที่เห็นหล่อนมา...ได้ซิครับแม่ งั้นผมว่าพวกเราไปด้วยกันทั้งหมดเลยดีกว่า จะได้เที่ยวพักผ่อนไปด้วยกัน อยู่หลายๆวันหน่อย..อืมงั้นก็ดี..เดี๋ยวแม่ให้ป้าบัวโทรไปบอกให้เค้าทำความสะอาดบ้านไว้เลย..ครับแม่

......ที่โต๊ะอาหาร โสภิศก็เอ่ยปากพูดกับมินตรา หนูมิน พรุ่งนี้เราจะไปพักผ่อนที่บ้านริมทะเลกัน ป้าอยากให้หนูได้ไปพักผ่อนหลังจากเจอเรื่องเลวร้ายมา..ป้าให้คนจัดเตรียมบ้านพักไว้แล้ว ป้าเองก็อยากจะไปเที่ยวพักผ่อนเหมือนกัน...ก็ดีนะครับแม่ มินจะได้สบายใจขึ้นได้อยู่ในที่สวยๆบรรยากาศดีๆ เมญ่าจะได้ไม่กวนใจมินด้วย อย่างน้อยก็สักพักนึงที่เราไปอยู่ที่นั่น มินเพิ่งออกจากโรงพยาบาล กลับต้องมาเจอตัวปัญหาอย่างเมญ่าไม่เว้นแต่ละวัน เสียสุขภาพจิตแย่เลย เอาไว้พักผ่อน พักฟื้นร่างกายให้หายดีเราค่อยกลับ มินจะได้มีแรงไว้สู้กับยัยเมญ่า ภาคินพูด..เราไปกันให้หมดนี่เลย ป้าบัว เตย แก้ว ด้วยนะ ภาคินมองหน้ามินตรา เดี๋ยวผมไปช่วยมินเก็บของนะ ป้าบัวครับผมฝากป้าช่วยจัดกระเป๋าให้ผมด้วยนะครับ..ค่ะคุณภาคิน..เตย กับแก้ว ตื่นเต้นจนออกนอกหน้าที่จะได้ไปเที่ยว..เดี๋ยวเตยกับแก้วจะไปจัดกระเป๋าให้คุณภาคีกับคุณโสภิศนะคะ..ถ้างั้นหลังจากกลับมาจากพักผ่อนแล้วแม่ค่อยไปหาฤกษ์หมั้นให้ลูกละกัน เดิมทีแม่ว่าจะไปพรุ่งนี้แต่รอเรากลับมาก่อนแม่จะรีบไปหาฤกษ์ให้ โสภิศพูดขึ้น

......หลังจากทานข้าวเสร็จ ภาคินก็ไปช่วยมินตราจัดกระเป๋า มินอีกไม่นานเราก็จะหมั้นกันแล้วนะ มินดีใจมั้ย? อืม..มินตราตอบสั้นๆ ภาคินมองมินตรา..ตอบสั้นๆแค่นี้เองเหรอ?ผมนี่อยากแต่งพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ...คุณจะใจร้อนทำไมล่ะ หมั้นไว้ก่อนก็ดี เผื่อว่าวันนึงคุณมีคนอื่นมินจะได้หาแฟนใหม่ทัน มินตราแกล้งแหย่ภาคิน แต่ภาคินกลับโกรธที่มินตราพูดแบบนั้น..นี่มินคิดจะไปหาคนอื่นอีกเหรอ? หึ!!จริงๆแล้วมินไม่อยากแต่งงานกับผมล่ะซิถึงได้คิดแบบนี้!!มินตราตกใจไม่คิดว่าเขาจะโกรธจริงๆ เธอเดินไปหาภาคิน มองหน้าเขา...โกรธเหรอ? มินแค่ล้อเล่นเอง มินจะไปหาใครได้อีกล่ะ รอคุณมานานขนาดนี้ ถ้าจะมีมีไปนานแล้ว..ภาคินรู้สึกดีใจเขาแอบยิ้มเล็กๆแต่ยังอยากแกล้งมินตราต่อ เขาเลยเดินไปนั่งที่โซฟามุมห้อง..มินตราเดินตามไปนั่งข้างๆ หายโกรธมินได้แล้ว ถ้ายังโกรธเพราะเรื่องแค่นี้มินจะออกไปข้างนอกแล้วนะ ว่าแล้วเธอก็ลุกกำลังจะเดินออกไป ภาคินก็รีบดึงเธอเข้ามานั่งบนตัก..มองหน้าเธอแล้วพูดเบาๆ จูบผมก่อนซิ แล้วจะหายโกรธ! คุณนี่ขี้โกงจริงๆมินตราพูดกับเขา..จะจูบหรือไม่จูบ..ภาคินพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ มินตรามองหน้าเขา..ดวงตาคม ขนตายาวของภาคิน ริมฝีปากรูปกระจับของเขา ทำให้มินตราใจสั่นนึกถึงภาพที่เขากับเธอนอนอยู่บนเตียงก่อนหน้านี้ ทำเอาหัวใจเธอเต้นแรง..จูบอย่างเดียวนะ..อืมม ภาคินตอบ..มินตราเงยหน้าขึ้นไปจูบริมฝีปากภาคิน ริมฝีปากที่น่าจูบ น่าหลงไหล ทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ..ภาคินกอดมินตราในอ้อมแขน เขาจูบเธอกลับด้วยอารมณ์เสน่ห์หา..พอแล้วภาคิน คุณกลับห้องได้แล้ว มินจะไปอาบน้ำนอนละ พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า..อาบด้วยได้มั้ย?ภาคินออดอ้อนเธอ..ให้ผมอาบด้วยคนซิ..บ้าเหรอ คุณจะมาอาบกับฉันได้ยังไง เธออายจนหน้าแดง..มาถึงขนาดนี้แล้วมินจะปล่อยอารมณ์ผมไว้แบบนี้เหรอ?ใจร้ายจัง!...คุณทำให้ผมเก็บอารมณ์ไม่ได้ ตอนนี้อารมณ์ผมไปไกลแล้วนะ...ไม่ได้คุณกลับไปห้องคุณเดี๋ยวนี้เลย..ภาคินย่นจมูก แล้วเดินออกไปอย่างเสียดาย...ก่อนนอนเขาโทรมาหามินตรา..มินนอนหรือยัง? ภาคินคุณนี่จริงๆเลยนะ ยังจะโทรมาอีก! ก็ผมอยากได้ยินเสียงคุณก่อนนอนนี่นา ก็คนมันคิดถึง ผมอยากให้คุณอยู่ข้างๆผมตลอดเวลา..มินตรายิ้มด้วยความดีใจ..ไม่ต้องโทรแล้ว!!อยู่ใกล้กันแค่ผนังห้องกั้นยังจะปากหวานโทรมาบอกคิดถึงอีกนะ..งั้นผมวางสายก็ได้เดี๋ยวพาตัวเป็นๆเข้าไปหา เปิดประตูให้ด้วยนะ...คุณนี่บ้าจริงๆนอนได้แล้ว มินเริ่มง่วงละ...ให้ผมไปนอนกล่อมคุณมั้ย? พอเลยตาบ้าโรคจิต!! แล้วมินตราก็รีบวางสายไป.. ภาคินนอนยิ้มด้วยความสุขอยู่บนเตียงของเขา