บทที่ 6 ขี้อวด

เอมี่เดินจูงมือกับมาวินไปทั่วห้างตามเพื่อนตัวดีที่จงใจเดินวนไปวนมาราวกับต้องการจะจับผิด เธอคิดว่าตัวเองและคนข้าง ๆ แสดงได้อย่างแนบเนียนแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ดาด้าเชื่อได้

หญิงสาวเดินคลี่ยิ้มอย่างสดใส ทั้งที่ในใจอึดอัดจนอยากขอตัวกลับก่อน เธอต้องฝืนอย่างมากเพื่อให้ผ่านไปได้

“คุณกับเพื่อนรักกันดีใช่ไหม” มาวินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขารู้สึกแปลกใจกับคำพูดและสายตาของดาด้า ท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรกันสักเท่าไหร่

“ฉันก็ไม่รู้” เอมี่กลอกตาไปมา เธอหันหลังให้กับดาด้าที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่

“แล้วนี่คุณไม่อยากได้อะไรหรือไง” มาวินถามต่อ เขามองไม่ผิดหรอกว่าเอมี่รักสวยรักงาม แต่งตัวเก่ง เขาถึงได้แปลกใจว่าทำไมเข้ามาในร้านเสื้อผ้าแฟชั่นแล้วเอมี่ถึงไม่เลือกเลยสักชุด เธอแค่จับดูแล้วก็วางสีหน้าไม่สื่อเลยว่ากำลังอยากได้อยู่

“ฉันกลัวเพื่อนจะพูดให้คุณเปย์” เอมี่ตอบกลับไปตามตรง ที่ไปงานประมูลเครื่องเพชรก็พอรู้แล้วว่าดาด้ามีแผนอะไร

“คุณก็เลือกสักชุดสิ ผมซื้อให้ได้”

“ไม่เอาหรอก ฉันเกรงใจ คุณทำงานมาเหนื่อย ๆ ก็เก็บเงินเอาไว้ไม่ต้องมาให้ฉันหรอก” เอมี่แกล้งหยิบเสื้อผ้าดูแล้วทำทีเป็นว่าไม่ถูกใจตัวเอง

“ชุดนี้สวยมากนะ แกเคยพูดไว้นิว่าอยากได้แบบเปิดหลังสักตัว” ดาด้าเลือกชุดหรูมายัดใส่มือให้เอมี่

“มี่คงไม่ถูกใจ ฉันเห็นมี่ดูชุดนี้แล้ว” น้ำหวานเอาออกจากมือเอมี่มาแขวนเก็บเข้าที่เดิม

ดาด้าเบะปากคว่ำด้วยความไม่พอใจ เธอสะบัดหน้าเดินไปหาแฟนหนุ่มแล้วอ้อนให้แฟนซื้อเสื้อผ้าให้ น้ำหวานหันมามองหน้าเอมี่ด้วยสายตาที่เจือความสงสัย เธอไม่ได้ไปต่างประเทศด้วยก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมดาด้าถึงมีท่าทางแปลก ๆ กับเอมี่อย่างนั้น

“มีอะไรที่ฉันไม่รู้ไหม” น้ำหวานเอ่ยถามขึ้นมา

“มีเท่าที่แกเห็นนี่แหละ” เอมี่ตอบกลับ ที่จริงดาด้าเป็นแบบนี้มานานแล้วเพียงแต่ไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งไปอยู่ต่างประเทศด้วยกันแล้วดาด้าแสดงออกมากขึ้น ทั้งพูดข่มพูดแขวะจนบางทีเอมี่ก็ไม่อยากคุยด้วย

“ฉันว่าเราแยกย้ายกันกลับดีกว่า แกจะได้ไปเตรียมตัวสำหรับคืนนี้” น้ำหวานเอ่ยขึ้นมา เอมี่ก็พยักหน้าตอบ

“ฉันกับเอมี่จะกลับแล้วนะด้า คืนนี้ก็ขอให้แกได้เครื่องเพชรสวย ๆ กลับมานะ” น้ำหวานและเอมี่เดินเข้าไปหาดาด้าที่หน้าเคาน์เตอร์

“ทำไมกลับเร็วจังล่ะ”

“เร็วอะไร เราเดินมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ ฉันเมื่อยแล้ว” น้ำหวานตอบกลับ เธอไม่ใช่นักช็อปเท่าดาด้า เดินนาน ๆ ก็เบื่อ

“แกก็จะกลับเลยเหรอมี่ ไม่เห็นช็อปอะไรเลย แฟนแกก็มาไม่อ้อนให้แฟนเปย์สักหน่อยเหรอ” ดาด้าคลี่ยิ้มอย่างทะเล้น

“ฉันมีเงินอยู่นะด้า ฉันไม่ชอบขอเงินใคร ถ้าฉันอยากได้ฉันก็ซื้อเอง แต่นี่ฉันไม่เจอของที่ถูกใจก็ไม่รู้จะซื้อทำไม”

“เรื่องเปย์ไม่ต้องห่วงครับ ยังไงผมก็เปย์มี่แน่ ๆ” มาวินเอ่ยขึ้นมา เขาเองก็ไม่ชอบที่ตัวเองโดนดูถูกไปด้วย สีหน้าและแววตาของดาด้าแสดงออกชัดเจนว่ากำลังดูถูกเขาอยู่ เธอคงคิดว่าเขาไม่มีปัญญาซื้ออะไรให้เอมี่ ถึงได้ย้ำแต่เรื่องเปย์อย่างนั้น

“ดีเลยค่ะ ถ้าแกได้อะไรก็เอามาอวดฉันด้วยนะ เหมือนเมื่อก่อนที่แกชอบอวดน่ะ”

“อืม แล้วจะเอามาอวดนะ”

มาวินมองตามดาด้าที่เดินออกไปแล้วหันมามองหน้าเอมี่ เขาเดาออกแล้วว่าทำไมดาด้าถึงได้พูดอย่างนั้น ที่แท้ก็เป็นเพราะหมั่นไส้กันมานาน เมื่อก่อนเอมี่คงจะเคยอวดอะไรโดยที่ไม่รู้ตัวว่าเพื่อนจะหมั่นไส้

“ไปกันได้สักที” เอมี่ปล่อยมือออกจากมือของมาวิน เธอถอนหายใจพรืดยาวแล้วกวาดตามองหาร้านน้ำ แค่เล่นละครตบตาแค่นี้ก็เหนื่อยจะแย่

“คุณมองหาอะไร”

“ร้านน้ำค่ะ”

“ร้านน้ำอยู่ชั้นล่างครับ แถวนี้ไม่มีหรอก” มาวินตอบกลับไป โซนนี้มีแต่สินค้าแฟชันไม่มีอาหารและเครื่องดื่มขาย

เอมี่พยักหน้าแล้วเดินลงไปที่ชั้นล่างกับมาวิน เขาทำงานอยู่ที่นี่ก็ต้องรู้ว่าร้านอะไรอยู่ตรงไหน เธอเดินเข้าไปซื้อแกแฟร้านดังมาดื่ม แล้วซื้อเผื่อเขาด้วยแก้วนึง

“คืนนี้คุณแต่งตัวหล่อ ๆ นะคะ ฉันไม่อยากให้เพื่อนมาดูถูกอีก” เอมี่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ในร้าน

“หล่ออยู่แล้ว ไปงานประมูลเพชรทั้งที่ผมจะแต่งตัวธรรมดาได้ยังไง ผมก็ไม่อยากให้ใครมาดูถูกผมหรอกนะ” มาวินกระตุกยิ้ม เขามีเสื้อผ้าทั้งยี่ห้อธรรมดาจนถึงแบรนด์ดัง แล้วแต่ว่าจะเลือกใส่แบบไหน

“ถ้าเพื่อนฉันพูดอะไรให้คุณไม่พอใจ ฉันขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ” เอมี่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือความรู้สึกผิด ที่ลากมาวินมาเจอกับสถานการณ์ที่อึดอัดแบบนี้

“ไม่เป็นไรครับ แต่คุณบอกได้ไหมว่าเมื่อก่อนคุณทำอะไรเอาไว้ เพื่อนคุณพูดเหมือนคุณขี้อวด”

เอมี่นิ่งไปชั่วขณะ เธอก็เพิ่งได้ยินดาด้าพูดวันนี้เรื่องความขี้อวดของเธอ ตอนที่เธอได้ยินก็คิดอยู่ว่าน่าจะเป็นเรื่องที่ทำให้ดาด้าหมั่นไส้แล้วพูดแขวะกันอยู่ตลอด

“ฉันก็ไม่รู้เหมือน จนมาได้ยินด้าพูดเมื่อครู่”

“เมื่อก่อนคุณชอบเอาของมาอวดเหรอ”

“ไม่ถึงกับเอามาอวดนะ แต่ถ้าเพื่อนพูดอะไรขึ้นมา ฉันก็บอกว่าฉันมีแล้ว พ่อซื้อให้ ประมาณนี้นะ ฉันไม่รู้ตัวว่าขี้อวด ฉันก็แค่พูดไปตามประสา” แววตาของเอมี่เศร้าลง แก๊งของเธอก็พูดแบบนี้กันจนเป็นปกติ เธอไม่รู้ว่าทำให้เพื่อนหมั่นไส้ ถ้ารู้ก็คงไม่ทำ

“ไม่ต้องเศร้าไปหรอกคุณ ผมว่าก็ไม่น่าทำให้เพื่อนต้องหมั่นไส้เลย เขาคงคิดลบไปหน่อย” มาวินจับมือเอมี่ไว้แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ถึงจะรู้จักกันได้ไม่นานแต่เขาก็รู้สึกว่าเอมี่ไม่ใช่คนขี้อวด แต่อีกฝ่ายน่าจะไม่ชอบ

“ช่างเถอะค่ะ คืนนี้คุณไปยังไงคะ ให้ฉันไปรับไหม” เอมี่เปลี่ยนเรื่องคุยเพราะเธอเองก็ไม่อยากคิดมาก ตอนนี้รู้แล้วว่าเพื่อนไม่พอใจเธอในเรื่องนี้ เธอก็จะไม่ทำอีก

“ไม่เป็นไร ให้ผมไปรับคุณน่าจะดีกว่า ถ้าเพื่อนคุณรู้ว่าคุณไปรับผมคงไม่ดี”

“ถ้าอย่างนั้นไปรับฉันที่คอนโด U ตอน 1 ทุ่มนะคะ”

“โอเคครับ”

เอมี่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้กับมาวิน

“ฉันขอเบอร์คุณไว้หน่อยค่ะ เผื่อว่าต้องรบกวนคุณอีก”

มาวินมองอย่างชั่งใจคิด ใจนึงเขาก็ไม่อยากวุ่นวายด้วย แต่อีกใจก็สงสารเอมี่ เขาตัดสินใจรับโทรศัพท์มือถือมาแล้วกดเบอร์โทรของตัวเองไป

เอมี่รับคืนแล้วต่อสายออก มาวินจะได้มีเบอร์โทรของเธอเอาไว้ด้วย

“ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันค่ะ”

“เดี๋ยวผมไปส่งที่รถ”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณทำงานเถอะ โดดงานมาตั้ง 2 ชั่วโมงแล้ว” เอมี่ยิ้มแล้วหมุนตัวหันหลังให้มาวิน ก่อนจะเดินออกจากร้านไป

มาวินมองตามคนตัวเล็กด้วยแววตาที่เรียบนิ่ง เขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่เกี่ยวกับเรื่องงานในค่ำคืนนี้…