บทที่ 5 เล่นละคร

ห้างสรรพสินค้า

เอมี่เข้ามานั่งรอที่ร้านอาหารไทยตามที่ดาด้านัดไว้ เธอมาถึงก่อนเพื่อนเลยนั่งอยู่คนเดียวแล้วสั่งแค่น้ำส้มคั้นมาดื่ม

“มานานหรือยัง” น้ำหวานเดินเข้ามาแล้วเอ่ยถาม เธอรีบเดินเข้ามาหาจนหอบเหนื่อย

“สัก 10 นาทีแล้ว สวัสดีค่ะพี่กอล์ฟ” เอมี่ตอบน้ำหวานแล้วสวัสดีกอล์ฟซึ่งเป็นแฟนของน้ำหวาน สองคนนี้คบกันตั้งแต่ที่เรียนปริญญาตรี จนถึงตอนนี้ก็ยังรักกันดี

“สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้างเห็นหวานบอกว่ามี่หางานอยู่” กอล์ฟเอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบ จังหวะนั้นดาด้าก็เดินเข้ามา

“มี่ยังหางานอยู่เหรอ หาทำไมล่ะ ทำกับพ่อไปสิ พ่อแม่มีไว้ให้พร้อมขนาดนี้แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องใช้ความรู้ความสามารถถีบตัวเองหรอก” ดาด้าเอ่ยออกมาแล้วคลี่ยิ้มทำเป็นคุยเล่นแต่แววตาแฝงความรู้สึกบางอย่าง

น้ำหวานและกอล์ฟหันมองหน้ากันด้วยความงุนงง คำพูดของดาด้าฟังดูแปลก ๆ จนอดคิดไม่ได้ว่ากำลังแขวะเพื่อนอยู่

“ฉันก็อยากใช้ความรู้ความสามารถของตัวเองที่ได้ร่ำเรียนมาบ้างซิ” เอมี่ตอบกลับ สีหน้าของเธอเจื่อนลง

“เหรอ งั้นก็ขอให้แกหาได้เร็วๆแล้วกัน” ดาด้าแสยะยิ้มแล้วมองไปที่หน้าร้าน เธอกวักมือเรียกหนุ่มหล่อลูกครึ่งที่ยืนอยู่หน้าร้านเข้ามาด้านใน

“นี่อเล็กซ์ แฟนฉันเอง” ดาด้าแนะนำแฟนให้เพื่อนรักทั้งสองรู้จัก เอมี่และน้ำหวานยิ้มให้ ดาด้าก็ให้แฟนนั่งข้าง ๆ ตัวเองแล้วเอมี่ก็ย้ายไปนั่งหัวโต๊ะ

“แกไปมีแฟนตอนไหนเนี่ย” เอมี่เอ่ยถาม ตอนที่ไปเรียนต่างประเทศด้วยกันก็ไม่เห็นดาด้าคุยกับใครเลย

“ตอนแกกลับมาแล้ว ฉันไปเที่ยวก็เจอกับอเล็กซ์เข้า เราก็ตกลงคบกันเลย” ดาด้าเอียงศีรษะซบลงที่บ่ากว้างของแฟนหนุ่ม

“ดีใจด้วยนะ” เอมี่คลี่ยิ้มให้ แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ฝืนขึ้นมา เพราะเธอรู้อยู่แก่ใจว่าเพื่อนจะพูดอะไรต่อ

“แกก็มีได้แล้วนะมี่ แกทั้งสวย ทั้งรวย ทั้งเก่ง ไม่น่าเชื่อว่าจะโสด”

“ที่จริงฉันก็มี แต่ไม่อยากเปิดตัว” เอมี่ไหวไหล่แล้วเรียกพนักงานเพื่อขอเมนู เธอไม่อยากที่จะพูดเรื่องนี้ต่อ

“มีแฟนแล้วเหรอ” น้ำหวานเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เธอกับเอมี่สนิทกันมากและรู้เรื่องของกันและกันแทบทุกเรื่อง ถ้าเอมี่มีแฟนเธอก็น่าจะรู้

“มีแล้ว เดี๋ยววันหลังฉันจะพามารู้จัก” เอมี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เพื่อนจับพิรุธไม่ได้ว่าเธอโกหกอยู่ ทว่าดาด้ากลับหรี่ตามองจ้องจับผิด ไม่น่าเชื่อว่าเอมี่จะมีแฟนแล้วเพราะที่ผ่านมาเอมี่ไม่เคยคิดที่จะคบใครแบบจริงจังเลย

“น่าจะพามาวันนี้ ไหน ๆ ก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว” ดาด้าเอ่ยขึ้นมา

“เดี๋ยวฉันจะลองไลน์ไปชวนก่อน ถ้าเขามาได้ก็จะให้เขามาเลย แต่ตอนนี้สั่งอาหารก่อนเถอะ น้องเขารอนานแล้ว” เอมี่พยายามเบี่ยงประเด็นไม่ให้เพื่อนสนใจเรื่องของเธอมากนัก

ขณะที่เพื่อนกำลังสั่งอาหาร เอมี่ก็แกล้งเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแชต เธอก็แค่แกล้งแสดงละครเพื่อตบตาเพื่อน

“ตกลงแฟนแกมาไหมมี่ อาหารมาเสิร์ฟแล้วนะ” ดาด้าเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“เขายังไม่ตอบนะสงสัยจะงานยุ่ง เรากินกันเถอะ ไม่ต้องรอหรอก” เอมี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วตักอาหารใส่จานของตัวเอง

“น่าเสียดายจังเลย แฟนแกไม่ยอมมา ไม่งั้นก็นั่งกินกันแบบครบคู่เลยเนี่ย”

“แกก็พูดไป เดี๋ยวยัยมี่ก็คิดมากกันพอดี” น้ำหวานเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เงียบไปนาน ตั้งแต่เพื่อนสนิทสองคนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ กลับมาคราวนี้ทำไมรู้สึกว่าทั้งคู่ดูแปลกไป

“ฉันอยากเจอนิ เอมี่มีแฟนทั้งที ก็อยากเห็นว่าใครที่ทำให้เอมี่ลงจากคานมาได้ ฉันไม่เคยเห็นว่ามีผู้ชายคนไหนที่จีบมี่แบบจริงจังเลย ฉันเคยแปลกใจนะว่าทำไมถึงไม่มีใครสนใจยัยมี่บ้างเลย”

เอมี่ตวัดสายตามามองหน้าดาด้า เธอรู้ว่าเพื่อนคนนี้ไม่ได้ชอบเธอเพราะหลายครั้งที่ดาด้าชอบพูดแขวะ น้ำเสียงและสีหน้าออกชัดใครบ้างจะไม่รู้

“แกไม่ได้อยู่กับฉันตลอดเวลา แกรู้ได้ไงว่าไม่เคยมีใครสนใจฉัน ไม่แน่ฉันอาจจะมีเยอะกว่าแกก็ได้” เอมี่คลี่ยิ้มหวาน แต่ทว่ารอยยิ้มของดาด้ากลับหุบลงเพราะโดนเอมี่เกทับ

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” เอมี่เอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

เธอถอนหายใจออกมาพรืดยาวแล้วมองค้อนเข้าไปในร้าน ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ดาด้า ถึงได้แขวะกันมาตลอดตั้งแต่ที่ต่างประเทศจนถึงไทย

เอมี่เดินออกมาที่ห้องน้ำแล้วยืนคิดว่าจะเอายังไงต่อเรื่องแฟน ต้องหาใครสักคนมาตบตาให้ได้แล้วค่อยบอกว่าเลิกกัน เพราะถ้าพูดลอย ๆ แบบนี้ดาด้าไม่เชื่อแน่ ๆ

แต่เธอก็ไม่รู้จะหาใครมาตบตา ถ้าให้น้ำหวานช่วยหาให้ก็กลัวว่าน้ำหวานจะหลุดพูด

หญิงสาวออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาของเธอก็ประกายความดีใจออกมาเพราะเจอแล้วว่าจะให้ใครช่วยเล่นละครเป็นแฟนกับเธอ

“คุณมาวิน”

“เจอกันอีกแล้ว” มาวินเอ่ยออกมา

“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” เอมี่เอ่ยถามขึ้นมา ก่อนจะไล่สายตามองการแต่งตัวของคนตรงหน้า เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็กส์สีดำ แต่งตัวเหมือนกับตอนที่เจอกันที่หัวหิน

“ผมมา…”

“อย่าบอกนะว่าคุณก็ทำงานที่นี่ด้วย” เอมี่เอ่ยขึ้นมาก่อนที่มาวินจะพูดจบ

“ใช่ครับ” มาวินตอบกลับไปตามจริง ห้างสรรพสินค้าที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ก็เป็นอีกงานของเขา

“คุณทำงานที่ไหนบ้างเนี่ย”

“ก็ทำหลายที่ครับ”

“ขยันจังเลยนะคะ มีงานให้ทำหลายที่ ฉันนี่ซิยังไม่มีสักงานเลย” เอมี่กลั้วหัวเราะ เขามีงานทำตั้ง 2 งาน แต่เธอยังหาไม่ได้เลยสักงาน

มาวินคลี่ยิ้มบาง เขาไม่รู้จะตอบอะไรเพราะท่าทางเธอน่าจะเข้าใจผิดไปไกล เขาชั่งใจคิดว่าจะบอกความจริงดีไหม

“คุณมาวิน…”

เอมี่มองหน้าคนตัวสูงด้วยแววตาที่เรียบนิ่ง เธอไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวว่าเขาจะไม่ยอมเล่นด้วย คนตรงหน้ามองเธอกลับมาด้วยความสงสัย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ฉันขอรบกวนเวลางานคุณสักสองชั่วโมงได้หรือเปล่า เดี๋ยวฉันจ่ายค่าเสียเวลาให้คุณก็ได้”

“คุณจะให้ผมช่วยอะไร”

“ช่วยเล่นเป็นแฟนฉันหน่อยได้ไหมคะ”

“ฮะ!!!” มาวินเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ

“วันนี้ฉันนัดเพื่อนมาทานข้าว ทุกคนพาแฟนมากันหมดยกเว้นฉันคนเดียวอยู่คนเดียว ฉันเลยอยากให้คุณไปเล่นละครหน่อยน่ะค่ะ” เอมี่ยิ้มแห้ง เธอไม่รู้จะทำยังไงก็ต้องใช้วิธีนี้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องโดนดาด้าแขวะอีก

“ได้ครับ” มาวินนึกสนุกขึ้นมาจึงตอบตกลง

“ขอบคุณนะคะ” เอมี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เธอพามาวินเข้ามาที่ร้านอาหาร เพื่อนของเธอทั้งสองคนมองไปที่มาวินด้วยความตะลึงงัน

น้ำหวานไม่อยากเชื่อว่าเอมี่จะมีแฟนแล้วจริงๆ ดาด้าเองก็ไม่อยากเชื่อ ดาด้าไล่สายตามองมาวินแล้วเหยียดยิ้ม หน้าตาหล่อมากก็จริง แต่เสื้อผ้าของเขาไม่มียี่ห้อ จากการแต่งตัวก็ทำให้คิดว่าเอมี่ไม่น่าจะคว้าเอาคนนี้มาเป็นแฟนได้

“แฟนแกเหรอ” ดาด้าเอ่ยถามขึ้นมา

“แฟนฉันเอง ชื่อมาวิน”

“สวัสดีครับ” มาวินเอ่ยขึ้นมาแล้วโอบเอวบางของคนข้าง ๆ ไว้ ก่อนจะเอ่ยถาม “พี่นั่งตรงไหน”

มาวินเล่นละครให้แนบเนียน เขาสังเกตสีหน้าของดาด้าที่ไม่เชื่อว่าเขาเป็นแฟน เขาเลยโอบเอวของเอมี่ ทว่าเอมี่กลับหน้าร้อนผ่าว ทั้งยังหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“นั่งนี่ก็ได้ค่ะ” น้ำหวานเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเลื่อนที่นั่ง เพื่อให้มาวินได้นั่งใกล้เอมี่

มาวินตักอาหารให้เอมี่ตลอดราวกับว่าเป็นแฟนกันจริง ๆ ทุกคนเชื่อหมด ยกเว้นดาด้ายังไม่เชื่อ เอมี่เลือกเยอะจะตายก็น่าจะหาผู้ชายรวย ๆ มาเป็นแฟนมากกว่า

“เอมี่ คืนนี้มีงานประมูลเครื่องเพชรที่โรงแรม N แกไปด้วยใช่ไหม” ดาด้าเอ่ยถามขึ้นมา เอมี่ชอบซื้อเครื่องเพชรมาสะสมเรื่องนี้เพื่อนทุกคนรู้ดี เธอมักจะไปงานประมูลอยู่เรื่อย ๆ

“ยังไม่แน่ใจ” เอมี่ตอบกลับ เธอตกลงกับพ่อแม่ไปแล้วว่าจะไม่ผลาญเงินท่าน

“พลาดได้ไง ฉันก็จะไป แกไปด้วยกันนะ แล้วก็ให้แฟนแกไปด้วย” ดาด้าเอ่ยกับเอมี่ก่อนจะหันไปหามาวิน “ไปด้วยกันนะคะพี่วิน”

“มี่ไม่อยากไป แกก็จะบังคับทำไม” น้ำหวานสังเกตสีหน้าของดาด้าไม่น่าไว้ใจก็เลยพูดขัดขึ้นมา

“ไม่เป็นไรหวาน ฉันไปเป็นเพื่อนด้าได้” เอมี่ตอบกลับไป เธอรู้ว่าดาด้าจงใจพูดใส่เธอแบบนี้ และเธอจะไม่ยอมให้ดาด้าทำเธอฝ่ายเดียว

“แล้วพี่วินจะไปด้วยไหมคะ แต่ด้าว่าพี่วินควรจะไปนะ ยัยมี่ชอบเครื่องเพชรมาก ถ้าพี่วินเปย์ มี่รักตายเลย” ดาด้าเหยียดยิ้ม เธอคิดว่ามาวินไม่มีปัญญาเปย์แน่นอน

“ครับ พี่ไปแน่นอน” มาวินกระตุกยิ้ม ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเอมี่ถึงต้องการให้เขามาเล่นละครเป็นแฟนของเธอ