บทที่ 7 กลัวน้อยหน้า

มาวินแต่งตัวหล่อเนี้ยบด้วยเสื้อผ้าจากแบรนด์ชั้นนำ สวมสูทราคาแพงทับแล้วเซ็ทผมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะออกจากห้องมาเขาก็ไม่ลืมที่จะหยิบของสำคัญมาด้วย

ชายหนุ่มมาที่คอนโดของเอมี่ตามเวลานัด เขามองเข้าไปข้างในคอนโดแล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง มาวินอยู่ในอาการตะลึงงัน เพราะเอมี่แต่งตัวสวยเสียจนละสายตาไปไม่ได้

เธอใส่ชุดเดรสยาวสีครีมผ่าหน้าขึ้นไปเกือบถึงต้นขา สัดส่วนของเธอรับกันอย่างลงตัว ใบหน้าตกแต่งอย่างพิถีพิถัน

Rrr

มาวินสะดุ้งแล้วมองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะกดรับสาย

“ผมกำลังจะโทรหาคุณเลย ผมมาถึงแล้วคุณเดินออกมาได้เลย” มาวินกรอกเสียงเข้าไปในสาย

(คันไหนคะ)

“เดี๋ยวผมเดินไปรับ”

มาวินวางสายแล้วลงจากรถเดินเข้าไปหา เอมี่ก็ตะลึงในความหล่อของมาวินเช่นกัน เขาสลัดคราบพนักงานห้างและโรงแรมออกไปหมด ท่าทางของเขาเหมือนเจ้าของบริษัทมากกว่า

“หล่อพอไหม” มาวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทะเล้น

“พอค่ะ” เอมี่หัวเราะแล้วเดินตามมาวินมาที่รถ

แววตาของเธอประกายความสงสัย เขาทำงานในตำแหน่งอะไรถึงได้ขับรถหรูแบบนี้ มาวินเปิดประตูรถให้แล้วเอมี่ก็ขึ้นไปนั่ง พอเขาเข้ามานั่งที่คนขับเธอก็หันไปหา

“คุณทำงานตำแหน่งอะไรเหรอค่ะ” เอมี่เอ่ยถามออกมา

“ผมเป็น…”

Rrr

“โทรมาตามละ” เอมี่กลอกตาไปแล้วหันหน้าจอให้มาวินดูว่าดาด้าโทรเข้ามา

“ฉันกำลังไปแล้ว” เอมี่กดรับสายแล้วกรอกเสียงเข้าไปด้วยความรำคาญ เธอรู้ทันว่าดาด้ากลัวว่าเธอจะผิดนัด

(โอเค ฉันรอที่หน้างานนะ)

“โอเค”

“ผมทำ…” มาวินจะพูดต่อเรื่องงานของตัวเอง เพราะตอนนี้เขารู้สึกว่าเอมี่ก็กำลังเข้าใจเขาผิดอยู่ เขาก็อยากจะบอกความจริงให้เธอรู้

“ฉันว่านะยัยด้าต้องประมูลข่มฉันแน่ ๆ แล้วก็ให้แฟนจ่ายให้” เอมี่ไม่ได้สนใจฟัง เพราะเธอกำลังหงุดหงิดกับดาด้าอยู่จนลืมเรื่องที่คุยค้างเอาไว้

“ให้เขาข่มไปเถอะ อย่าคิดมากเลย” มาวินตอบกลับ สีหน้าของเอมี่ตอนนี้ไม่สดใสเอาเสียเลย คิ้วของเธอย่นเข้าหากันจนเป็นปม

“เอางี้นะคุณ เดี๋ยวคุณทำทีเป็นว่าประมูลให้ฉัน แล้วฉันจะจ่ายเงินเอง แต่ห้ามเกิน 7 ล้านนะ”

“ทำไมต้องทำแบบนั้น” มาวินหันไปถาม

“ฉันไม่อยากโดนข่ม” เอมี่ตอบกลับไปตามตรง เธอรู้สาเหตุที่เพื่อนไม่พอใจแล้วเธอก็อยากปรับปรุงตัว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะปล่อยให้ใครข่มให้แขวะอยู่ตลอดเวลา

“โอเคครับ” แววตาของมาวินเจ้าเล่ห์แต่เอมี่ไม่ทันได้สังเกตเห็น เธอกำลังคิดวิธีรับมือกับยัยเพื่อนตัวแสบอยู่ หากเกิน 7 ล้านจะพูดยังไงไม่ให้ถูกแขวะ

ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงโรงแรมที่จัดงาน เอมี่เดินควงแขนมาวินเข้ามาที่ห้องจัดงานซึ่งอยู่ชั้น 15 เธอกวาดสายตามองหาดาด้าแต่ก็ไม่เจอจึงลงทะเบียนแล้วเดินเข้าไปข้างใน

มาวินยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่ตัวเองรู้จักแต่ทว่าเอมี่ก็ไม่ได้มองตาม เพราะตอนนี้เธอกำลังมองหาเพื่อนตัวเองอยู่ เห็นว่ามาแล้วแต่ทำไมถึงหาไม่เจอ

“มี่” เสียงดาด้าดังมาจากทางด้านหลัง เธอหันไปมองก็เห็นว่าดาด้าควงแฟนหนุ่มมาด้วย

“ไปไหนมา ฉันมองหาแกไม่เจอ”

“แฟนฉันลืมสมุดเช็คก็เลยลงไปเอาที่รถมา แฟนฉันบอกว่าคืนนี้ให้งบไม่อั้น” ดาด้าคลี่ยิ้มกว้างแล้วหันไปยิ้มอ้อนแฟนตัวเอง

เอมี่แสยะยิ้ม มาวินเห็นแล้วก็เกือบหลุดหัวเราะออกมา เขารู้ว่าเธอไม่อยากทนฟังก็เลยพามานั่งที่โต๊ะ แต่ดาด้าก็ตามมานั่งด้วยกันอยู่ดี

“สวัสดีค่ะทุกท่าน อีก 10 นาทีก็จะเริ่มประมูลกันแล้วนะคะ รายได้หลังจากหักค่าใช้จ่ายทางเราจะบริจาคให้กับมูลนิธิอีกเช่นเคย ถ้าท่านใดได้รับไปก็เท่ากับว่าได้ร่วมบริจาคค่ะ”

สีหน้าของเอมี่ตึงเครียดขึ้นมา ยิ่งใกล้ถึงเวลาเธอก็ยิ่งกังวล กลัวว่าจะประมูลสู้ไม่ได้แล้วเธอจะต้องโดนเพื่อนข่มอีก

มาวินจับมือของเธอเอาไว้ เอมี่สะดุ้งแล้วหันไปมองคนข้าง ๆ ทว่าสายตาของเขากลับมองขึ้นไปที่เวทีไม่ได้สนใจเธอเลย

“แกดูชิ้นไหนไว้เป็นพิเศษ” ดาด้าเอ่ยถามขึ้นมา ที่โต๊ะมีโบรชัวร์อยู่ซึ่งมีรายละเอียดของแต่ละชิ้นที่เอามาประมูล

“ไม่เลย ฉันมีเยอะแล้วก็เลยไม่ได้สนใจ”

มาวินสะกิดแขนเอมี่ เธอหันไปมองหน้าเขาด้วยความงุนงง

“คุณพูดเหมือนอวดอีกแล้ว” มาวินกระซิบ เขาเรียกสติเอมี่ว่าคำพูดของเธอกำลังจะทำให้เพื่อนหมั่นไส้

“ครั้งนี้ฉันตั้งใจ” เอมี่ตอบกลับ เธอตั้งใจข่มกลับไปเพราะรำคาญที่ไม่ยอมจบสักที

“ชิ้นแรกเป็นสร้อยข้อมือสำหรับคุณผู้หญิงนะคะ สร้อยข้อมือชิ้นนี้เปิดประมูลที่ 5 แสนบาทค่ะ” เสียงของพิธีกรดังขึ้นมาเรียกความสนใจ

“คุณชอบไหม” มาวินหันมาถาม เอมี่ก็ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ

“ฉันไม่ชอบ”

ดาด้าได้ยินที่ทั้งสองคนคุยกันเธอก็เหยียดยิ้ม แล้วยังไม่ประมูล จะรอประมูลชนกับเอมี่เท่านั้น คนในห้องต่างประมูลกันไปเรื่อย ๆ จนมาถึงชิ้นที่ 9 ของงาน เป็นสร้อยเพชรพร้อมต่างหู ดวงตาของทุกคนจับจ้องไปอย่างไม่ละสายตา ชิ้นนี้สวยมากแม้แต่เอมี่เองก็ยังชอบจนแววตาของเธอเป็นประกาย

“เปิดราคาที่ 1 ล้าน 2 แสนบาทค่ะ เสนอราคาขึ้นมาได้เลยค่า”

“อีกชุดนึงสวยกว่านี้” มาวินกระซิบแล้วชี้ไปที่โบรชัวร์

“แต่ฉันกลัวจะประมูลสู้ไม่ได้” เอมี่กระซิบกลับไป ยิ่งสวยราคาก็จะยิ่งแพงและมีแต่คนอยากได้ เธอก็กลัวว่าจะประมูลสู้คนอื่นไม่ได้

มาวินพยักหน้าเพื่อสื่อว่าเข้าใจแล้ว เขาจึงยกไม้ประมูลขึ้นมา

“4 ล้านบาทครับ”

“4 ล้าน 2 แสนบาทครับ” แฟนหนุ่มของดาด้ายกไม้ขึ้นมาประมูลแข่งด้วย

“5 ล้านครับ” มาวินเอ่ยต่อ

“5 ล้าน 5 แสนครับ”

มาวินหันไปมองแฟนของดาด้าแล้วกระตุกยิ้ม เขายกไม้ขึ้นอีกครั้ง

“7 ล้านบาทครับ”

“7 ล้าน 5 แสนบาทครับ”

มาวินกลั้นหัวเราะเอาไว้ เขาจงใจให้แฟนดาด้าจ่ายเงินในราคาที่สูง เพราะเขาจะประมูลเครื่องเพชรชุดสุดท้าย

“มีใครจะประมูลเพิ่มอีกไหมคะ ดิฉันจะเริ่มนับแล้วนะคะ…”

ไม่มีใครประมูลแข่งด้วย สร้อยพร้อมต่างหูชุดนั้นจึงตกเป็นของดาด้า เธอยิ้มกว้างด้วยความดีใจแล้วหันมามองหน้าเอมี่ราวกับว่าตัวเองคือผู้ชนะ

“ชุดนี้เป็นชุดสุดท้ายของค่ำคืนนี้แล้วนะคะ ชุดนี้ครบเซ็ตทั้งสร้อยคอ ต่างหู และสร้อยข้อมือ ราคาเปิดที่ 2 ล้านบาทค่ะ”

มาวินมองเครื่องเพชรบนแท่นด้วยแววตาเรียบนิ่ง เขารอให้คนอื่นแย่งกันประมูลไปก่อน แล้วค่อยยกไม้ประมูลขึ้นมา

“6 ล้านครับ”

“7 ล้านครับ” แฟนของดาด้าประมูลต่อ เอมี่หันขวับไปมอง แววตาของเธอเจือความเครียด เธอมีเงินให้ได้แค่ 7 ล้าน สงสัยจะอดแล้ว

“8 ล้านครับ” มาวินประมูลต่อ

“9 ล้านครับ” คนในห้องร่วมประมูลด้วย เอมี่หันไปมองหน้ามาวินแล้วขยิบตาให้ เธอตั้งใจจะสื่อว่าให้เขาพอแค่นี้ ไม่ได้มาก็ไม่เป็นไร

“10 ล้านครับ”

เอมี่ตาโตจนแทบถลนเมื่อมาวินประมูลไปถึง 10 ล้านแล้ว

“11 ล้านครับ” แฟนของดาด้าประมูลด้วย

“12 ล้านครับ”

“13 ล้านครับ” มาวินประมูลต่อ

เอมี่แอบตีขาของเขาไม่ให้ใครเห็น เกินงบที่เธอตั้งไว้เกือบเท่าตัว เธอไม่มีปัญญาจ่ายแล้ว เธอหันไปมองดาด้าก็ปั้นหน้ายิ้มให้ ดาด้าชักสีหน้าไม่พอใจที่แฟนของเธอหยุดประมูลไป

“14 ล้านครับ” คนในงานยังคงประมูลต่อ

“พะพอแล้ว มี่ไม่อยากได้ค่ะ” เอมี่เห็นมาวินจะยกไม้ขึ้นมาประมูล เธอก็จับมือเขาเอาไว้

“ยังไม่พอ 15 ล้านครับ” มาวินเอ่ยเสียงดัง แต่ละคนฮือฮากับยอดประมูลที่สูงขึ้น

“มีใครจะประมูลเพิ่มอีกไหมคะ 15 ล้านครั้งที่ 1” พิธีกรเริ่มนับ เอมี่ก็ลุ้นตามหวังว่าจะมีใครสักคนเพิ่มขึ้นมาอีก เธอจะได้ห้ามมาวินไม่ให้ประมูลต่อแล้ว แต่ทว่าไม่มีใครประมูลต่อเลย

“เครื่องเพชรชุดนี้ปิดประมูลที่ 15 ล้านบาทค่า!!!”

เอมี่ฝืนยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ได้เครื่องเพชรชุดนี้มาครอบครอง ทั้งที่ในใจของเธอนั้นร้องไห้โฮไปแล้ว…