บทที่ 4

สองสามีภรรยาเดินทอดน่องไปมาในมือของชายหนุ่มเต็มไปด้วยถุงช้อปปิ้ง วันนี้เป็นวันรกที่เขาได้ออกมาเดินเที่ยวห้างสรรพสินค้ากับภรรยา ปกติถ้าไม่อยู่ที่ทำงาน เขาก็จะใช้เวลาทั้งหมดขลุกอยู่กับเธอที่บ้าน แค่ได้เห็นว่าหญิงสาวดูสบายใจขึ้น คนเป็นสามีอย่างเขาก็ดีใจที่สุดแล้ว

“พี่ดนย์เหนื่อยหรือยังคะ?”ขวัญข้าวถามสามีอย่างนึกห่วงใย กว่าสองชั่วโมงแล้วที่เธอพาชายหนุ่มเดินเข้าออกจากร้านค้าต่างๆอย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าคมหันมายิ้มให้ภรรยาตัวเล็ก

“ไม่ครับ ข้าวล่ะเหนื่อยหรือยัง?”เสียงทุ้มถามออกมาอย่างห่วงใย ร่างเล็กส่ายหน้าพรืด เธอไม่เหนื่อยเลยสักนิด กลับกันเธอกลับมีความสุขเสียอีกที่ได้ออกมาเดินเที่ยวกับเขาแบบนี้

“ไม่เหนื่อยค่ะแต่หิว”หญิงสาวพูดออกมาอย่างอายๆพลางมองสามีด้วยสายตาออดอ้อนธีรดนย์หัวเราะขำกับท่าทีของภรรยา

“ถ้าอย่างนั้นเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหม?”

“ดีที่สุดเลยค่ะ”เธอพูดออกมาอย่างเร็วพลางจับที่มือของสามี เขาคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะพากันเดินตรงไปยังร้านอาหารที่อยู่ตรงหน้า

ขวัญข้าวมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างตื่นตา นี่สินะที่เขาพูดว่าอย่าสั่งอาหารเวลาหิว เธอเพิ่งจะเข้าใจแจ่มแจ้งก็วันนี้เอง ธีรดนย์มองหน้าภรรยาอย่างนึกเอ็นดู ถ้าเขาคิดไม่ผิด หญิงสาวกำลังคิดว่าจะจัดการกับอาหารที่ล้นโต๊ะนี้อย่างไร เขากลั้นขำเมื่อเห็นสีหน้าเหลอหลาของคนตรงหน้า

“พี่ดนย์ เอ่อ จะว่าอะไรไหมคะ?ถ้าข้าวจะห่อกับข้าวพวกนี้กับบ้าน”เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ชายหนุ่มขำพรืดออกมา ดวงหน้าหวานยิ้มออกมาอย่างอายๆ

“เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง ไม่ต้องคิดมาก”

เธอยิ้มออกมาอย่างสุขใจ เขายังคงใส่ใจเธอเสมอไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ หญิงสาวส่งยิ้มให้สามีอย่างซาบซึ้งใจ

“เดี๋ยวพี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ ข้าวกินไปก่อนได้เลย”

ร่างเล็กพยักหน้า ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกจากร้านไป ธีรดนย์ย่างเท้าไปที่ห้องน้ำ ชั่วครู่ชายหนุ่มก็เดินออกมา ในขณะที่กำลังจะเดินกลับไปหาภรรยา ร่างสูงใหญ่ก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง หญิงสาวร้องออกมาเบาๆเมื่อรู้สึกว่าร่างกายกำลังจะทรงตัวไม่อยู่ ก่อนที่เธอจะล้มฟุบลงกับพื้น ทันใดนั้นเองก็มีลำแขนแกร่งพาดมาที่เอวของเธอ ชายหนุ่มมองหน้าคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา สองสายตาประสานกันก่อนที่ชายหนุ่มจะปล่อยลำแขนออกจากเอวของเธอ

“ขอโทษครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”เสียงเข้มถามออกมา

ตีรณามองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างตกในภวังค์ หญิงสาวเผลอมองหน้าเขาก่อนจะแสร้งทำสีหน้าให้เป็นปกติ

“ไม่ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันนี่ซุ่มซ่ามจังเลยค่ะ”เธอแสร้งพูดออกมาพลางจับผมทัดที่ใบหูอย่างต้องการยั่วยวนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”เขาพูดออกมาอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ในร้านอาหาร ตีรณามองตามหลังชายหนุ่มพลางเพ่งมองไปที่หญิงสาวน่าตาจิ้มลิ้มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะที่ชายหนุ่มกำลังเดินเข้าไปหา สายตาเย้ายวนมองคนทั้งคู่อยู่แวบหนึ่งก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปจากบริเวณนั้น

ธีรดนย์ทรุดนั่งตรงข้ามกับภรรยาสาวพลันนึกถึงใบหน้าของผู้หญิงอีกคนที่เขาเจอเมื่อสักครู่ เขายอมรับว่าผู้หญิงคนนั้นดูมีเสน่ห์ เธอสวยแบบฉบับสาวมั่น โดยเฉพาะรูปร่างที่เย้ายวนนั้น ร้อยทั้งร้อยถ้าผู้ชายคนไหนได้เห็น ก็คงมองเธอเป็นตาเดียว

“มีอะไรหรือเปล่าคะ พี่ดนย์”ขวัญข้าวถามออกมาอย่างนึกสงสัยเมื่อเห็นว่าสามีนั่งนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

“เปล่าครับ”เขาหันมายิ้มให้ภรรยาอย่างรู้สึกผิดที่มัวไปคิดถึงผู้หญิงคนอื่น ทั้งๆที่หญิงสาวก็นั่งอยู่ตรงหน้าของเขา

“ข้าวอิ่มแล้วค่ะ เรากลับกันเลยดีไหมคะ?”เสียงหวานพูดออกมา เขาพยักหน้า มือหนายกขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้พนักงาน เช็กบิล หลังจากชำระค่าอาหารเรียบร้อยแล้ว คนทั้งสองก็เดินเคียงคู่กันออกไปจากร้าน ดนย์จับมือของภรรยาของตัวเองเอาไว้ นึกตำหนิตัวเองที่เผลอไผลไปสนใจผู้หญิงคนอื่น นอกจากขวัญข้าวแล้ว คงไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะเหมาะสมและรักเขาได้เท่ากับเมียแต่งคนนี้อีกแล้ว