บทที่ 5

ร่างสูงเพรียวที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวกับกางเกงเนื้อดีสีดำกำลังก้าวเดินลงมาจากบันได ทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่างกลิ่นหอมของบางอย่างก็โชยมาแตะจมูก ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปในห้องครัวพลันก็เห็นภรรยาคนสวยกำลังง่วนอยู่ที่หน้าเตา เขาเดินเข้าไปสวมกอดหญิงสาวพลางหอมไปที่แก้วนวลฟอดใหญ่

“อุ๊ย! พี่ดนย์แต่งตัวเสร็จแล้วหรือคะ?”ร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆเมื่อถูกสามีย่องเข้ามาจากทางด้านหลัง

“ทำอะไรให้พี่กิน กลิ่นหอมฟุ้งเชียว”เขาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพลางคลอเคลียที่หลังคอขาว

“อื้อ! พี่ดนย์ หยุดเลยนะคะเดี๋ยวกลิ่นอาหารติดชุดพี่ ออกไปรอข้าวข้างนอกก่อนนะคะ เดี๋ยวข้าวตามออกไปค่ะ”เธอเอี้ยวตัวหันมาคุยกับสามี เขามองใบหน้าสวยพลางยิ้มออกมาก่อนที่จะจุ๊ฟไปที่ริมฝีปากบางอย่างเร็ว เธอยิ้มก่อนจะหันกลับไปจัดการกับอาหารต่อ

ขวัญข้าวเดินออกมาจากห้องครัว หญิงสาววางถ้วยต้มจืดลงตรงหน้าสามี

“ต้มจืดร้อนๆ พร้อมเสิร์ฟแล้วค่ะ”เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนจะหันไปตักข้าวให้สามี “พี่ดนย์ทานเยอะๆนะคะ ข้าวตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ”

ชายหนุ่มยิ้มเอ็นดูให้คนที่นั่งทำตาแป๋วอยู่ตรงหน้าพลางยกมือลูบไปที่แก้มนวลอย่างรู้สึกรักใคร่

“เหนื่อยไหม?ที่ต้องคอยดูแลพี่แบบนี้”

“ไม่ค่ะ ข้าวดีใจที่ได้ดูแลพี่ พี่ดนย์สิคะเหนื่อยไหมคะ? ต้องทำงานแทบทุกวัน”

“พี่ไม่เคยเหนื่อยเลย พี่อยากทำให้ข้าวมีความสุข”เขาตอบออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“ข้าวครับ เย็นนี้พี่ไม่ได้กลับมากินข้าวเย็นด้วยนะครับ วันนี้ช่วงเย็นพี่มีนัดทานข้าวกับลูกค้าคนสำคัญของบริษัทเรา พี่อาจจะกลับดึก ถ้าข้าวง่วงข้าวไม่ต้องรอพี่นะครับนอนไปก่อนได้เลย”

ขวัญข้าวพยักหน้าก่อนจะส่งยิ้มให้สามี

“ถ้าอย่างนั้นพี่ดนย์อย่าลืมเอากุญแจบ้านไปด้วยนะคะ เผื่อว่าข้าวหลับไปแล้วไม่รู้ว่าพี่กลับมา พี่จะได้ไม่ต้องรอให้ข้าวลงมาเปิดประตูให้”

“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นพี่กินเลยนะ”

“กินให้หมดเลยนะคะวันนี้ข้าวทำของโปรดให้พี่อย่างสุดฝีมือเลย”ภรรยาสาวยิ้มออกมาอย่างสุขใจพลางตักต้มจืดวางบนจานของเขา

ขวัญข้าวมองตามหลังรถของสามีที่แล่นออกไปจากบ้านจนลับตา กว่าหนึ่งปีแล้วที่ปรนนิบัติชายหนุ่มในฐานะภรรยาแบบนี้ หญิงสาวไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด เธอกลับรู้สึกว่ามีความสุขที่สุดที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับเขา ที่จริงแล้วก่อนที่จะแต่งงานกับเขา หญิงสาวก็เป็นสาวทำงานเหมือนคนปกติทั่วไปแต่หลังจาก ธีรดนย์ต้องการให้เธอออกจากงาน เพื่อมาอยู่ที่บ้านเฉยๆและเตรียมตัวที่จะมีเจ้าตัวเล็ก ช่วงแรกๆเธอก็มีความรู้สึกเหงาความรู้สึกเบื่อบ้างตามประสาของคนที่เคยทำงาน แต่พอนานๆไปก็เริ่มคุ้นชินกับการที่ต้องอยู่ที่บ้านแล้วก็ทำงานบ้านเหมือนคนปกติทั่วไป ทุกๆเช้าเธอจะตื่นขึ้นมาทำอาหารเตรียมไว้ให้เขา ส่วนมื้อเย็นบางวันชายหนุ่มก็ออกไปทานกับลูกค้าบางวันก็กลับมาทานกับเธอที่บ้าน พอวันนี้ที่เขาบอกว่าเขาจะกลับค่ำเพราะมีนัดทานข้าวกับลูกค้าเธอก็เลยไม่รู้สึกแปลกใจอะไรเพราะมันเป็นปกติอยู่แล้วที่เขาต้องออกไปพบปะสังสรรค์กับลูกค้าของบริษัทในแต่ละเดือน

ธีรดนย์เดินเข้ามาในผับหรูที่เป็นสถานที่ที่เขานัดกับลูกค้าเอาไว้ วันนี้เขามีนัดคุยเรื่องโปรเจคใหม่ของบริษัท ชายหนุ่มเดินไปที่ห้องวีไอพีที่เกวลินจองเอาไว้ ร่างสมส่วนทรุดกายนั่งลงที่เก้าอี้แล้วล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อต่อสายหาคนที่กำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน

‘ทานข้าวหรือยังครับ?’น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย

‘เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ดนย์ ไม่ต้องห่วงข้าวนะคะ’

‘โอเคครับ ถ้าเสร็จงานแล้วพี่จะรีบกลับนะครับ’ใบหน้าคมเปื้อนยิ้มเมื่อได้ยินเสียงของภรรยา

ร่างสมส่วนนั่งคุยงานอยู่สักพักใหญ่ เขายิ้มออกมาอย่างดีใจ เมื่อโปรเจคที่เขาเสนอให้กับลูกค้าผ่านไปได้ด้วยดี ธีรดนย์นั่งดื่มฉลองอยู่กับลูกค้าอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ลูกค้าของเขาจะขอตัวกลับไปก่อน ชายหนุ่มก้มมองเวลาที่นาฬิกาหรูที่อยู่บนข้อมือ ห้าทุ่มแล้ว ป่านนี้ขวัญข้าวคงนอนหลับไปแล้ว เขายกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมาดื่มก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางย่างเท้าออกจากห้อง ในขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูพลันสายตาก็สะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่เขารู้สึกเหมือนกับว่าเคยเจอเธอที่ไหนสักแห่งมาก่อน เหมือนร่างเย้ายวนจะรู้ว่าตกเป็นเป้าสายตาของเขา เธอหันขวับมองมาที่เขาพลางสาวเท้าเดินมาอยู่ตรงหน้า

“คุณนั่นเองมาเที่ยวเหรอคะ?”ตีรณาทักทายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพลางส่งยิ้มให้เขา

ธีรดนย์มองหญิงสาวก่อนจะนึกได้ว่า เธอคือผู้หญิงคนเดียวกันกับที่ถูกเขาชนเมื่อวาน

“เปล่าครับ พอดีผมนัดลูกค้าคุยงานที่นี่ครับ”เขาพูดออกไปด้วยเสียงราบเรียบ

“พายค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“ธีรดนย์ครับหรือเรียกผมว่า ‘ดนย์’ ก็ได้ครับ”

“คุณดนย์จะกลับแล้วหรือคะ? ถ้าไม่รังเกียจช่วยนั่งเป็นเพื่อนพายก่อนได้ไหมคะ? พอดีพายเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรกน่ะค่ะ เลยยังไม่ชิน” ตีรณาพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างรู้สึกลำบากใจพลันหน้าของขวัญข้าวก็แวบเข้ามาในความคิด เมื่อเห็นว่าเขามีท่าทีลังเล ตีรณาก็แสร้งพูดออกไป

“คุณดนย์ช่วยอยู่เป็นเพื่อนพายแค่แปบเดียวนะคะ พอดีพายนัดเพื่อนเอาไว้แล้วแต่เพื่อนของพายยังไม่มากันเลยสักคนนะคะ คุณดนย์”หญิงสาวยังคงเซ้าซี้ ชายหนุ่มมองหน้าเธอชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ แต่ว่าผมจะอยู่เป็นเพื่อนของคุณพายได้ไม่นานนะครับ ผมต้องรีบกลับไปหาภรรยาของผม”

เขาตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความชัดเจน ถ้าวันนี้หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าจงใจที่จะยื้อเขาไว้เพราะต้องการทำความรู้จักเขามากกว่าคนที่รู้จักแบบทั่วไป ชายหนุ่มก็จะแสดงให้เธอรู้ว่า เขาไม่ใช่หนุ่มโสด เขามีภรรยาอยู่แล้ว

“โอเคค่ะคงไม่เกินครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวเพื่อนพายก็คงมากันแล้ว ขอบคุณคุณดนย์มากๆเลยนะคะ”ตีรณาแสร้งทำสีหน้าซาบซึ้งใจ ในขณะที่ชายหนุ่มเสตามองไปทางอื่น หญิงสาวก็ลอบยิ้ม

“คุณดนย์ดื่มอะไรหน่อยไหมคะ?พายจะได้สั่งให้”

“ไม่ดีกว่าครับ ขอบคุณมากครับคุณพาย”เขาปฏิเสธออกมาอย่างสุภาพ ชายหนุ่มอยากกลับไปนอนกอดเมียตัวเองเต็มแก่แล้ว เมื่อไหร่เพื่อนของตีรณาจะมาถึงเสียที ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างรู้สึกเซ็งๆ ชั่วครู่หนึ่งก็มีผู้หญิงสองคนเดินตรงมาที่โต๊ะที่เขากับหญิงสาวนั่งอยู่

“เพื่อนพายมานู้นแล้วค่ะ”หญิงสาวลุกขึ้นยืนพลางโบกมือเป็นสัญญาณให้เพื่อนของเธอ

“มาช้าตามเคยนะพวกแก”ตีรณาพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

“ผมขอตัวเลยนะครับคุณพาย”ใบหน้าคมพูดแทรกขึ้นมา เพื่อนของตีรณามองเขาด้วยสายตาวาววับ จนเขารู้สึกได้

“โอเคค่ะ ขอบคุณคุณดนย์ มากๆเลยนะคะ”ตีรณาจับไปที่แขนของเขา ใบหน้าของเธอคลี่ยิ้มออกมาอย่างยั่วยวนพลางเบียดร่างกายเข้ามาชิดกับร่างสูงใหญ่ ธีรดนย์กระเถิบตัวออก

“ไม่เป็นไรครับ”เขาพูดออกมาอย่างรักษาท่าทีก่อนจะเดินออกไปจากกลุ่มของหญิงสาว

“ไง อีพายเป้าหมายใหม่ของมึงเหรอ?”หนึ่งในเพื่อนของตีรณาถามออกมาอย่างใคร่รู้

“แล้วพวกมึงดูว่าเป็นยังไงล่ะ?”ตีรณาถามหยั่งเชิง

“ก็หล่อดีแต่กูเห็นเขาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายนะ ไม่ใช่ว่าเขามีเมียแล้วเหรอวะ?”

“มึงก็รู้ คนอย่างอีพาย ถ้าอยากได้อะไรกูก็ต้องได้”

ตีรณาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาวาววับไปด้วยไฟเสน่หา เธอถูกใจเขาตั้งแต่เมื่อวานที่เจอกันแล้ว ไม่คิดเลยว่าวันนี้เธอจะมีโอกาสได้เจอชายหนุ่มอีกครั้ง อันที่จริงตีรณามองเห็นธีรดนย์ตั้งแต่เขาเดินลงมาจากรถของเขาแล้ว หญิงสาวก็แอบเดินตามเขาเข้ามาในผับอย่างเงียบๆ พอเห็นว่าเขาเดินเข้าไปในโซนวีไอพี เธอก็ลอบมองอยู่ตลอดเวลา จนได้จังหวะที่เขาเดินออกมาจากห้อง ตีรณาถึงได้ทำทีเดินไปหยุดอยู่แถวๆนั้น ทุกอย่างมันเข้าทางตามแผนที่เธอวางไว้ทั้งหมด หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อนึกถึงใบหน้าของเขา

“เราได้เจอกันอีกแน่ คุณดนย์”

ธีรดนย์เปิดประตูห้องนอนพลางย่างเท้าเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่ข้างเตียงนอนก่อนจะมองร่างบอบบางที่นอนอยู่บนเตียงด้วยแววตาแห่งความลุ่มหลง ใบหน้าคมคลี่ยิ้มก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ชั่วอึดใจเดียว ร่างสมส่วนก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาคลานขึ้นมาบนเตียงพลางซุกกายเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันกับภรรยาสาว ลำแขนใหญ่พาดไปที่เอวเล็ก คนตัวเล็กขยับตัวเมื่อรู้สึกถึงแรงกอดรัด เธอเอี้ยวตัวหันหน้ามามองสามี

“กลับมาแล้วหรือคะ?”หญิงสาวถามออกมาทั้งๆที่งัวเงียอยู่ เขาหอมไปที่แก้มภรรยาฟอดใหญ่

“ขอโทษที่ทำให้ข้าวสะดุ้งตื่นครับ”

ขวัญข้าวยิ้มออกมา“ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่ดนย์กินอะไรมาหรือยังคะ?”

เขาพยักหน้าพลางทำสีหน้าเจ้าเล่ห์ แววตาที่มองเธอแพรวพราวระยิบระยับ“พี่อยากกินข้าวคนนี้”

นิ้วมือหนาจิ้มที่หัวไหล่มนเบาๆ ร่างเล็กหัวเราะขำ มือหนาล้วงเข้าไปในชุดนอนตัวบาง เขาลูบไล้ฝ่ามือไปตามบั้นท้ายงอนงามพลางจับไปที่แพนตี้ตัวน้อยก่อนจะรูดลงจากสะโพกเต่งตึง หญิงสาวยกสะโพกขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับสามี ไม่นานชุดนอนที่สวมอยู่ก็ถูกถอดออกให้พ้นจากตัว ธีรดนย์มองหน้าภรรยาอย่างนึกหวงแหน ร่างสมส่วนขึ้นคร่อมหญิงสาวพลางจูบที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ขวัญข้าวมองสบตาสามี เธอพร้อมแล้วพร้อมที่จะให้ชายหนุ่มครอบครองกายและใจเธออีกครั้ง