[EPISODE5] - 2

“Hǎo mèng, gēge! Wǒ xiān zǒu le!” (ฝันดีนะคะพี่ชาย! หนูไปก่อนนะ!) เสียงหวานตะโกนก้องก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลงต่อหน้าต่อตาชายหนุ่มที่ยืนกัดฟันกรอด เวลส์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางลมหนาว นัยน์ตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ไปด้วยโทสะผสมความพึงพอใจในความแสบสันของยัยตัวเล็ก เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองพลางขยับรอยยิ้มร้ายที่ชวนให้เสียวสันหลัง

“Nǐ hěn dàdǎn” (เธอกล้ามากนะ)

“ฝันดีป้าข้างบ้านเธอสิยัยเด็กดื้อ!”

เขารู้ดีว่าความสนุกที่แท้จริงจะเริ่มขึ้นที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ และครั้งนี้เขาจะไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ Harley-Davidson Street Bob สีดำสนิทแผดพุ่งฝ่าความเงียบเชียบของยามเช้าตรู่ประหนึ่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังออกล่าเหยื่อ ล้อแม็กสีดำบดขยี้ลงบนพื้นถนนลาดยางก่อนจะเบรกจนตัวรถสะบัดหยุดลงตรงหน้าป้ายรถเมล์หน้าคอนโดมิเนียม Sky View อย่างพอดิบพอดี บัวบูชาที่กำลังยืนหอบหายใจเพราะเพิ่งวิ่งโกยแน่บลงมาจากลิฟต์ถึงกับผงะถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับเสาเหล็กของป้ายรถเมล์

ร่างสูงสง่าดุจประติมากรรมชิ้นเอกโดดลงจากรถบิ๊กไบค์คันยักษ์ เวลส์สวมเสื้่อยืดแบรนด์เนมสีขาวสะอาดตาที่โอบรัดกล้ามอกแกร่งและลอนหน้าท้องแน่นหนาจนเห็นรอยรัดรึง ทับด้วยเสื้อช็อปสถาบันสีดำขลับที่ขับให้ผิวพรรณขาวจัดของเขาดูโดดเด่นและอันตรายในเวลาเดียวกัน นัยน์ตาคมกริบสีเทาเข้มจ้องเขม็งมาที่เด็กสาวปีหนึ่งอย่างหมายมาด กลิ่นหอมลึกลับของอำพันและไม้จันทน์จาก Chanel Bleu โชยมาปะทะจมูกของเธออีกครั้ง ผสมปนเปกับกลิ่นเปปเปอร์มิ้นต์เย็นเหยียบที่แผ่ออกมาจากลมหายใจของเขา

“Shàng chē. Wǒ bù thíchuō dì èr cì.” (ขึ้นรถซะ ฉันจะไม่พูดเป็นครั้งที่สอง) น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะดิบเถื่อนสั่งการอย่างเผด็จการ เวลส์ก้าวประชิดตัวบัวบูชาจนร่างกายหนาขยับเข้าเบียดแทรกระหว่างขาเรียวของเธออย่างอุกอาจ ความสูงใหญ่ทำให้เขาสามารถกักขังเธอไว้ภายใต้เงาทมิฬได้อย่างสมบูรณ์แบบ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับเครื่องมือช่างคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วกระชากร่างเล็กให้เข้าหาตัวจนทรวงอกนุ่มหยุ่นบดเบียดกับแผงอกที่แข็งราวกับหินผา ความร้อนรุ่มจากกายชายพุ่งพล่านจนบัวบูชารู้สึกได้ถึงความคับแน่นและตื่นตัวอย่างรุนแรงของอวัยวะส่วนลางภายใต้กางเกงยีนส์สีดำที่ดุนดันอยู่บริเวณหน้าท้องของเธอ มันใหญ่โตและทรงพลังจนเธอสัมผัสได้ถึงความหนั่นแน่นมหาศาลที่พร้อมจะฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของเธอให้แหลกลาญ

“พะ...พี่เวลส์! ปล่อยหนูนะคะ หนูจะนั่งรถเมล์ไปเรียน” บัวบูชาละล่ำละลักบอก มือเล็กพยายามผลักไสท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนซึ่งโอบรัดเธอไว้แน่นราวกับปลอกเหล็ก

“Nǐ hěn dǎn dà, jūrán gǎn zài wǒ miànqián pǎo.” (เธอกล้ามากนะที่บังอาจวิ่งหนีต่อหน้าฉัน)

เวลส์กระซิบชิดริมฝีปากบาง นัยน์ตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและราคะที่คุกรุ่น เขาจงใจเบียดกระแทกสะโพกสอบเข้าหาความนุ่มละมุนของเธออย่างหยาบโลน บดคลึงส่วนที่แข็งขึงนั้นเข้ากับร่องกายสาวผ่านเนื้อผ้าหนาเพื่อตอกย้ำถึงความเป็นเจ้าของและอำนาจที่อยู่เหนือกว่า

“ถ้าฉันบอกให้เธอซ้อน เธอก็ต้องซ้อน อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังลากเธอขึ้นรถตรงนี้” ความสยิวซ่านจากการถูกคุกคามทางเพศอย่างจาบจ้วงแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง บัวบูชารู้สึกเหมือนร่างกายจะหลอมละลายใต้สัมผัสป่าเถื่อนนั้น ทว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอกลับทำงานได้อย่างดีเยี่ยมในยามคับขัน ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นรถเมล์สายประจำที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าจอดเทียบป้ายพอดี

“อุ๊ย! พี่เวลส์คะ นั่นพี่โอมมาหาพี่หรือเปล่าคะ!” ด้วยความที่เวลส์เป็นคนหวงแหนความเป็นส่วนตัวและเกลียดการถูกขัดจังหวะโดยเฉพาะในสถานการณ์ที่เขากำลังล่าเหยื่อ ชายหนุ่มจึงเผลอคลายแรงกอดรัดแล้วปรายตามองไปทางถนนใหญ่เพียงเสี้ยววินาที และนั่นคือโอกาสเดียวที่บัวบูชาจะรอด!

“Bye-bye ค่ะเกอเกอ! ฝันไปเถอะว่าจะได้หนูไปซ้อนท้าย!”

ร่างเล็กสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมอย่างรวดเร็วดุจปลาไหล เธอกระโดดพรวดขึ้นไปบนรถเมล์ที่เพิ่งเปิดประตูพอดีเป๊ะ พร้อมกับยื่นหน้าออกมาทางหน้าต่างรถเพื่อส่งยิ้มกวนประสาทและชูพัดลมลายแมวสีชมพูโบกหยอย ๆ ให้รุ่นพี่สายโหดที่ยืนกัดฟันกรอดอยู่เบื้องหลัง