อย่าทำอะไรเกินกำลังตัวเอง

“เฉิงอัน เจ้าจะตำหนิติเตียนนางทำไมกัน คุณชายจางกับน้องสาวของเจ้าช้าเร็วก็ต้องแต่งกันอยู่ดี อีกอย่างข้าเป็นคนอนุญาตให้ซิงเยียนไปกับเขาเอง เจ้ามีปัญหาอะไรอีกรึไม่” ท่านพ่อพูดเสียงเย็น ทำเอาพี่เฉิงอันหน้าเจื่อน

“โธ่ ท่านพ่อ ทำไมท่านต้องรีบให้ซิงเยียนแต่งงานด้วยเล่า นางยังเด็กอยู่เลยนะขอรับ”

“เด็กตรงไหนกัน ปีนี้อายุของนางย่างเข้าวัยออกเรือนแล้ว ที่เด็กเห็นทีคงมีแต่นิสัย” ท่านพ่อพูดก่อนจะหันมามองหน้าของนาง แล้วถอนหายใจอย่างระอา

“ท่านพ่อ ข้ายังเด็กอยู่เลย ยังไม่พร้อมออกเรือนตอนนี้หรอกเจ้าค่ะ ใช่ไหมท่านพี่” นางพูดกับพ่อ ก่อนจะเดินไปเกาะแขนพี่ชาย เพื่อหาพรรคพวก

“พอที ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ยังไงเจ้าก็จะต้องแต่งงานกับคุณชายจาง” พูดจบก็เดินออกไปทันที ท่านแม่ได้แต่มองหน้านางอย่างหนักใจ ก่อนจะเดินตามหลังท่านพ่อไปอีกคน

“ท่านพี่ ข้ายังไม่อยากแต่งงาน” นางพูดอย่างเศร้าสร้อย

“ข้าก็ยังไม่อยากให้เจ้าแต่งงานออกจากจวนไปเหมือนกัน”

“ใช่ไหมเจ้าคะ ท่านคงทนคิดถึงน้องสาวแสนน่ารักคนนี้ไม่ไหวแน่ ๆ หากข้าต้องแต่งออกไป”

“ใครบอกเจ้า ใครเขาจะคิดถึงเจ้ากัน ข้าก็แค่กลัวว่าตัวเองจะเหงาก็เท่านั้น พี่สาวสองคนก็เพิ่งแต่งออกจากจวนไป เหลือเพียงน้องสาวตัวแสบที่ยังไม่ได้ออกเรือนอย่างเจ้าก็เท่านั้น”

“ปากแข็งจริงเชียวพี่ชายข้า ท่านพี่ ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ” นางพูดเสียงออดอ้อน

“เจ้าจะให้ข้าช่วยอย่างไรเล่า ท่านพ่อตัดสินใจเรื่องงานแต่งของเจ้าไปแล้วนี่ เจ้าก็รู้ว่าคนอย่างท่านคงไม่มีวันเปลี่ยนใจเป็นแน่”

“ข้ารู้ดี ข้าไม่ได้หวังให้ท่านพ่อเปลี่ยนใจยกเลิกงานแต่ง ขอเพียงแค่ยืดเวลาออกไปได้ข้าก็พอใจมากแล้ว”

ทันทีที่เฉิงอันเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของน้องสาว เขาก็ดูออกทันทีว่านางต้องมีแผนการอะไรอยู่ในใจ

“ซิงเยียน เจ้าแน่ใจนะ ว่าต้องการแค่นั้นจริง ๆ”

“ท่านพี่ ท่านไม่เชื่อคำพูดข้ารึเจ้าคะ”

“เฮ้อ ข้าเชื่อเจ้าก็ได้ แต่อย่าทำอะไรเกินกำลังตัวเองนักล่ะ แล้วข้าจะไปสืบข่าวมาให้ว่าทางนั้นมีสาวงามในใจแล้วหรือยัง”

“ข้ารักท่านที่สุดเลย” นางพูดอย่างดีใจ

หลายวันต่อมา

“ท่านพี่ ท่านสืบได้เรื่องอะไรมาบ้างรึยังเจ้าคะ” นางถามพี่ชาย ขณะที่เขานั่งจิบชาอย่างสบายอกสบายใจ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“น้องพี่ เจ้าเห็นข้าว่างมากงั้นรึ ข้ามีงานที่ต้องสะสางมากมาย เอาไว้ข้าว่างเมื่อไหร่ข้าจะไปสืบให้”

“ท่านพี่ นี่ท่านลืมไปแล้วงั้นรึเจ้าคะ ว่าอีกแค่เดือนเดียวข้าก็จะต้องแต่งงานกับเขาแล้วนะเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงใจร้ายกับน้องสาวอย่างข้าได้ลงคอ” นางแกล้งบีบน้ำตา

“เอาล่ะ ๆ ข้าจะไปสืบให้เดี๋ยวนี้เลย เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นบีบน้ำตาต่อหน้าข้าหรอก คนอย่างเจ้าเคยร้องไห้ที่ไหนกัน” เฉิงอันพูดอย่างรู้ทัน

“งั้นก็ไปดีมาดีนะเจ้าคะ ข้าจะรอฟังข่าวดีจากท่าน”

เฉิงอันได้แต่นั่งหน้าเครียด นี่ก็น้องสาวของเขา ส่วนอีกคนก็เป็นสหายรักที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก หลายวันก่อนเขาก็ถูกเพื่อนรักอย่าง’จางเหิงเย่ว’ ขอร้องให้หาหนทางช่วยให้น้องสาวของเขาแต่งงานด้วย

“เฉิงอัน ตั้งแต่ข้ากับเจ้ารู้จักกันมาข้าไม่เคยขอร้องอันใดเจ้าเลย มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้น เจ้าช่วยข้าได้รึไม่”

“เจ้าจะให้ข้าช่วยเรื่องอะไรงั้นรึ”

“เรื่องงานแต่งงานของข้ากับน้องสาวของเจ้ายังไงเล่า นางมีนิสัยดื้อรั้นเหมือนเจ้าไม่มีผิด พูดกับข้าทีเหมือนพ่นเข็มมาทิ่มแทงข้า ช่างเป็นผู้หญิงที่รับมือยากยิ่งนัก”

“นี่เจ้าหลอกด่าข้างั้นรึ เจ้าเองก็มีนิสัยเหมือนข้านั่นแหละ ไม่งั้นข้ากับเจ้าคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก จริงไหม”

“งะ...งั้นรึ”

“งั้นรึอะไรของเจ้า ข้อขอฟังเหตุผลของเจ้าก่อน เหตุใดเจ้าจึงอยากแต่งกับนางมากขนาดนี้”