2 สายสวาท

สองเดือนถัดมา...

อาการพะอืดพะอม คลื่นไส้ วิงเวียนอย่างรุนแรงทุก ๆ เช้าในหลาย ๆ วันที่ผ่านมาของพราวรุ้ง กับอาการเบื่ออาหารทุกชนิดยกเว้นของเปรี้ยวที่ปกติพราวรุ้งไม่เคยโปรดปรานสร้างความเคลือบแคลงให้กับคนเป็นแม่อย่างราตรีที่กำลังสงสัยว่าบุตรสาวจะตกอยู่ในสภาวะตั้งครรภ์ ความหวาดระแวงทำให้เธอค่อย ๆ เลียบเคียงถามอย่างลูกอย่างแนบเนียน

“พักนี้แกดูอาการไม่ค่อยดีเลยนะยายรุ้ง เหมือนคนเลือดลมเดิน ไม่ปกติ นี่ประจำเดือนแกมาดีทุกเดือนหรือเปล่าฮะ...”

พราวรุ้งเงยหน้าจากจานมะยมคลุกกะปิหวานในมือ กะพริบตาถี่และครุ่นคิดชั่วครู่จึงตอบคำถามผู้เป็นแม่ “รุ้งก็ลืมไปเลยว่าประจำเดือนรุ้งไม่มาเกือบสองเดือนแล้วจริง ๆ ด้วยค่ะแม่”

คำตอบของลูกทำให้สีหน้าของราตรีซีดเผือด โทสะแล่นเป็นริ้ว ๆ จนต้องเม้มปากระงับอารมณ์ขณะผลุนผลันลุกขึ้นยืน เดินมายืนใกล้บุตรสาวและหันรีหันขวางมองจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในรัศมีที่พอจะได้ยิน และหันไปขึงตาดุมองบุตรสาวพลางส่งเสียงขุ่นกระซิบถาม

“นี่แกไปปล่อยตัวกับใครมาฮะนังรุ้ง บอกฉันมานะ ว่าใครเป็นพ่อเด็กในท้องของแกฮะ! นังลูกไม่รักดี”

หัวใจพราวรุ้งดิ่งต่ำแล้ววูบหายไปฉับพลันทันทีที่ได้ยินคำถามดุดันของมารดา ดวงตากลมวาวเบิกโพลงในอาการตกใจแล้วละล่ำละลักปฏิเสธเสียงหลง

“ไม่จริง! ไม่จริงนะแม่ รุ้งไม่ได้ท้อง”

“นี่แนะ! ไม่ได้ท้อง” ราตรีอดใจไม่ไหวเลยเผลอตีแขนลูกแรง ๆ ด้วยความโมโหพลางเอ่ยเสียงดุ “นังลูกไม่รักดี แล้วก็เลิกแหกปากซะที อยากให้พ่อแกมาได้ยินหรือยังไงฮะ”

“แต่รุ้งไม่ได้ท้องแม่ รุ้งไม่ได้ท้องจริง ๆ ใช่ไหม”

เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตา ทั้งตกใจและอับจน หากสิ่งที่มารดาพูดเป็นความจริงเธอก็มองไม่เห็นทางออกของชีวิต อารมณ์หม่นมัวอยู่กับความรู้สึกมืดแปดด้าน

“หน็อย...อาการแกมันฟ้องขนาดนี้ ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอนังลูกชั่ว บอกฉันมาเลยนะว่าแกไปนอนกับใครมา”

ราตรีพยายามระงับเสียง แต่โทสะทำให้อารมณ์ของเธอขุ่นมัวจนห้ามใจไม่อยู่ ดวงตาดุจ้องมองบุตรสาวอย่างคาดคั้นก่อนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึง

“ผู้กองธามใช่ไหม”

เรืออากาศเอกธมกร หรือผู้กองธาม นายทหารหน่วยคอมมอนโด อากาศโยธิน รุ่นน้องที่มีความสนิทสนมเป็นพิเศษกับนาวาอากาศเอก อาจหาญสามีของเธอ เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่ไปมาหาสู่ เข้านอกออกในบ้านหลังนี้ได้บ่อย ๆ และสนิทสนมกับพราวรุ้งเป็นพิเศษ จนถูกมยุเรศเข้าใจผิดกระทั่งผิดใจกับพราวรุ้ง

มยุเรศเป็นบุตรสาวจ่าทิวกับนางมยุรา หรือพี่ติ๋มช่างเสริมสวยที่ใช้บ้านพักข้าราชการทหารลักษณะครึ่งตึกครึ่งไม้สองชั้นเปิดเป็นร้านเสริมสวย ใคร ๆ ต่างรู้จักแกในฐานะพี่ติ๋มฆ้องปากแตกเพราะถ้านางมยุรารู้เรื่องอะไรของใครเป็นอันรู้กันไปทั้งกองบิน มยุเรศมีใจให้ธมกรจึงริษยาพราวรุ้ง จนกลายเป็นฉนวนเหตุของความบาดหมางและเลิกคบกันไป

“ไม่ค่ะ” เธอส่ายหน้า พลางยกมือป้ายน้ำตาแล้วปฏิเสธเสียงสั่นเครือ “หนูไม่เคยมีอะไรกับอาธามจริง ๆ นะคะแม่”

“อย่ามาโกหกฉันนะยายรุ้ง แกสนิทสนมอยู่กับผู้กองธามคนเดียวจน นังนกยูงมันยังอิจฉา เอาแกไปโพทนาสามบ้านแปดบ้านว่าแย่งผู้ชายของมัน” ราตรีเอ่ยอย่างหมั่นไส้ ยกนิ้วชี้จิ้มหน้าผากลูกผลักแรง ๆ แล้วเอ่ยต่อ “ที่นังนกยูงมันประกาศตัดเพื่อนกับแกไม่ใช่เพราะผู้กองธามหรอกเหรอ อีกอย่างฉันก็ไม่เคยจะเห็นแกสนิทกับผู้ชายคนไหนเท่าเขามาก่อน ถ้าไม่ใช่ผู้กองแล้วแกจะไปท้อง กับใครได้อีกฮะ นังลูกเลว”

“ไม่ใช่อาธามค่ะแม่ ไม่ใช่เขาจริง ๆ ฮือ ๆ...”

พราวรุ้งยืนยันปฏิเสธหนักแน่นทั้งสะอื้น หัวใจเจ็บแปลบทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเพื่อนที่โตมาด้วยกัน เธอกับมยุเรศเรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมต้น อยู่ห้องเรียนเดียวกันจนจบมัธยมศึกษาปีที่สามจึงจะแยกย้ายกันไปเรียนตามความถนัด แต่เป็นเพราะพวกเธอทั้งคู่อยู่ในบ้านพักข้าราชการทหารในกองบิน บ้านบิดาของพราวรุ้งอยู่ซอยต้น เป็นบ้านพักโซนผู้บังคับบัญชา ในขณะที่ครอบครัวของมยุเรศอยู่โซนกลาง ๆ ที่เรียกได้ว่าเป็นโซนเศรษฐกิจของคนในกองบิน เป็นศูนย์กลางการค้าการขาย แม้จะต่างซอยแต่ก็ยังได้เจอกันแทบทุกวัน