ตอนที่2 อย่าอวดดี

“คุณเป็นใคร!” น้ำเสียงหวาดระแวงของโนราดังขึ้นอย่างร้อนรนและหวาดกลัวไม่น้อยกับชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่ดักหน้าเธอด้วยใบหน้าถมึงทึง

“.....” ชายฉกรรจ์ไม่พูดเข้ามากระชากแขนเรียวของเธอออกแรงลากไปที่รถตู้สีดำตรงหน้าทันที

“ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!” โนราร้องขึ้นพยายามสะบัดมือออกจากฝ่ามือใหญ่หยาบนั่นอย่างแรงแต่กลับไม่หลุดออก

กึก! ฟันคมงับลงที่แขนใหญ่ตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ได้ก่อนจะรีบสะบัดมือออกแล้วหมุนตัวเพื่อวิ่งหนีไปทันที

หมับ! แต่แล้วผมสวยก็ถูกกระชากจากด้านหลังอย่างแรงก่อนร่างบางจะถูกจับหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์อีกครั้ง

“ฤทธิ์เยอะนักนะ!” เสียงเข้มเอ่ยออกมาอย่างดุดันก่อนฝ่ามือใหญ่จะยกขึ้นตบปากหญิงสาวที่กล้ากัดเขา

เพี๊ยะ! ใบหน้าสวยถูกตบอย่างแรงจนมึนงงและอื้ออึงไปหมด เกิดมาไม่เคยถูกตบเลยสักครั้งพอถูกตบครั้งแรกกลับโดนฝ่ามือผู้ชายที่ตบลงมาเต็มแรง มุมปากของเธอเลือดไหลออกมาอย่างง่ายดายได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งปาก

“ถ้าไม่อยากตายก็อย่าอวดดี!” เสียงเข้มสั่งขึ้นก่อนจะออกแรงกระชากหญิงสาวที่ยังมึนงงกลับไปที่รถตู้อีกครั้ง

เพียงแต่...

หมับ! แรงรั้งตัวของหญิงสาวทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงักลงจนใบหน้าถมึงทึงของชายฉกรรจ์หันกลับมาจ้องมองด้านหลังอีกครั้ง

“โทษทีนะ แต่ผู้หญิงคนนี้ต้องไปกับฉัน” เสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ของคนที่จับหญิงสาวไว้เอ่ยออกมาก่อนจะดึงหญิงสาวไปหาตัวเองแล้วจูงมือเธอเดินออกไปพร้อมกับที่ด้านหลังมีชายฉกรรจ์อีกสองคนขวางไว้และเกิดการสู้กันอย่างดุเดือดจนโนราอดที่จะกลัวไม่ได้

สุดท้ายเธอก็ถูกพาขึ้นรถยุโรปคันหรูอย่างไม่ได้หยาบคายเหมือนที่ชายฉกรรจ์คนก่อนหน้าทำ แต่นี่ก็ไม่ได้ทำให้เธอหายกลัวได้เลยสักนิด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ทำให้เธอนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงเมื่อช่วงหัวค่ำนั้นทันที

เธอดันไปทำลายแผนการของใครบางคนเข้าแล้วจริงๆ สินะ และดันเป็นแผนการของคนใหญ่คนโตที่มีลูกน้องล้นมือสามารถสั่งให้มาจัดการเธอแบบนี้

ไม่อยากจะคิดถึงชีวิตของเธอต่อจากนี้เลยจริงๆ

รถที่วิ่งด้วยความเร็วแต่กลับนุ่มสบายอย่างมาก วิ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องเรื่อยๆ พร้อมกับโนราที่เอาแต่นั่งคิดหาทางออกให้ตัวเองอย่างคิดไม่ออกเลย ตอนนี้ความกลัวเข้ากัดกินใจของเธอจนทำให้คิดอะไรไม่ออก เธอนั่งมองสองข้างทางอยู่แบบนั้นมือกุมกันแน่นอย่างหวาดกลัว กระทั่งรถยุโรปคันหรูได้เลี้ยวเข้าที่รั้วคฤหาสน์หลังงามหลังหนึ่งและขับเข้าไปจอดหน้าตัวคฤหาสน์หลังนั้น

ประตูด้านหลังถูกเปิดออกพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ยื่นเข้ามาดึงโนราลงไปอย่างไม่แรงไม่เบาแต่ก็ทำให้เธอไม่กล้าขัดขืนพาตัวเองลงไปตามแรงดึงก่อนจะถูกพาเข้ามาในตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูหรูหราโอ่อ่าอย่างมาก เธอเดินตามแรงดึงของชายฉกรรจ์หน้านิ่งคนนั้นมาจนถึงโถงบ้านขนาดใหญ่ที่ตอนนี้มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ ผู้ชายที่ใครๆ ต้องต่างก็รู้จักเขาผ่านช่องทางต่างๆ เธอเองก็เช่นกัน

“เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้มาให้หมด” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่กลับเยือกเย็นอย่างมากของเขาเอ่ยออกมา น้ำเสียงทุ้มลึกจนยากจะละสายตาไปจากคนพูดได้ แต่พอได้มองเขาตรงๆ กลับทำได้เพียงหลบสายตาอย่างไม่กล้าพอจะมองสบตาคมเฉี่ยวนั่นตรงๆ สายตาที่เหมือนฆ่าคนได้เป็นแบบนี้เองสินะ

“คือ...” โนราพยายามตั้งสติรวบรวมความกล้าที่ไม่มีเลยสักนิดก่อนจะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงออกมาทั้งหมด

“จะบอกว่าเธอตั้งใจช่วย?” คำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับสายตาที่จ้องมองเธออย่างไม่ละสายตาเลยสักนิด

“ตอนนั้นหนูไม่รู้ว่ายานั้นคือยาอะไร แต่ถ้าเกิดคนกินตายจริงๆ หนูที่เห็นทุกอย่างก็คงกลัวไม่น้อย” ไม่รู้เพราะความเป็นผู้ใหญ่ของเขาจนทำให้ตัวเองเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ หรือความเคยชินของตัวเองจึงทำให้เธอใช้คำพูดแทนตัวเองแบบนี้ออกมา

“.....” ร่างสูงที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร มองเธอนิ่งไม่ละสายตา มองอยู่แบบนั้นนานสองนาน

“.....” โนราก็ไม่ต่างกัน หลังจากเธอพูดทุกอย่างออกไปอย่างบริสุทธิ์ใจแล้วไม่ได้ยินเขาพูดหรือถามอะไรอีกก็ลอบมองเขาอย่างอยากรู้ แต่พอเห็นสายตาของเขามองเธออยู่ไม่ละสายตาก็ทำได้เพียงหลบสายตาเม้มปากแน่นอย่างรู้สึกกลัวไม่น้อย

บรรยากาศตอนนี้สำหรับโนราแล้วเธออึดอัดจนแทบไม่กล้าหายใจด้วยซ้ำ เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดและไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธออีก เธออยากถามออกไปแต่กลับไม่กล้าถามไม่แม้แต่จะกล้ามองด้วยซ้ำ

กระทั่งเวลาผ่านไปสักพักชายคนที่พาเธอมาที่นี่ก็เดินกลับมาอีกครั้ง เดินกลับมาพร้อมกับกระดาษในมือและยื่นให้กับร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจ นั่นเลยทำให้เขาละสายตาจากเธอก่อนจะมองกระดาษในมือด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

และ...

“หลังจากนี้ก็อยู่ที่นี่ซะ” แล้วคำพูดเรียบนิ่งของ ชัช หรือ ชัชรัน ก็เอ่ยออกมา เอ่ยออกมาเรียบๆ แต่กลับทำให้คนฟังไม่กล้าขัดคำสั่งแม้จะมึนงงและสับสนแค่ไหนก็ตาม