Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [8/10]

“วีว่า...”

แต่ต้องโทษที่เสื้อมันคอกว้างมากพอที่จะเผยให้เห็นรอยรักที่เบลล่าเป็นคนฝากเอาไว้ วีว่าไม่แน่ใจว่าภายใต้เสื้อยังมีอีกหรือไม่ แต่เพียงเท่านี้ก็คงเป็นหลักฐานชั้นดีไม่ให้คนอย่างโรมดิ้นหลุด

“แบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?” วีว่าจ้องที่รอยนั้นก่อนจะเลื่อนสายตามองในหน้าหล่อเหลา ไม่สนใจว่าเบลล่าจะยิ้มสะใจแค่ไหน

“หนูมาได้ยังไง?” เขาถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ หากเป็นเวลาปกติมันคงดีกว่านี้

“อ๋อ... เข้าใจแล้วค่ะ”

วีว่าพลันนึกถึงข้อความที่ส่งมาหาเธอ เธอมองผู้หญิงอีกคนด้วยแววตาเรียบเฉย คนที่ส่งข้อความไปไม่ใช่โรม แต่เป็นมันต่างหาก อิจฉาจนหน้ารังเกียจ อยากได้ของที่ไม่ใช่ของตัวเองถึงขนาดนั้นเลยหรอ? ทั้งที่เธอไม่เคยล้ำเส้นมันแท้ ๆ แต่มันกลับกัดไม่ปล่อย

“โรมคุยกับน้องวีว่าก่อนก็ได้ค่ะ” น้ำเสียงของเธอสดใส ไม่ได้มีความสลดแต่อย่างใด ราวกับว่าเบลล่ารู้ว่าครั้งนี้เธอต้องเป็นฝ่ายชนะ

“ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ”

โรมมองที่สร้อยบนลำคอระหงเส้นนั้น มันเหมาะกับเธอมาก ๆ ชายหนุ่มดึงมือบางของวีว่าให้เธอเดินตามออกไปข้างนอก วีว่าปล่อยให้เขาลากเธอมาจนถึงสวนหน้าบ้าน โดยที่เธอไม่ขัดขืนหรือเอ่ยอะไร โรมก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน มีเพียงความเงียบเหมือนกับถูกแช่แข็ง สายตาคมกริบเอาแต่จ้องคนตัวเล็กตรงหน้าที่ก้มหน้ามองพื้นหญ้าอยู่

...เวลาผ่านไปหลายนาที

“พี่โรม ...เคยรักหนู ...บ้างไหมคะ?” สุดท้ายเธอก็ทนความอึดอัดไม่ไหว เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงของเธอสั่นแต่เธอก็ยังบังคับให้ตัวเองพูดเป็นคำ

“โรม...”

“ทั้งที่หนูรักมากแท้ ๆ ฮึก”

เธอกลัวคำตอบจึงรีบโผลงขึ้น คนตัวเล็กกลั้นเสียงสะอื้นจนไหล่มนไหวสะท้าน มือหนาที่ยังคงอุ่นเสมอกระชับมือบางให้แน่นขึ้น เขาอยากดึงเธอเข้ามากอด อยากปลอบให้หายเศร้าแล้วบอกเธอว่าเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่เขาทำไม่ได้

“...”

“...ทั้งที่หนูรู้มาโดยตลอด และพยายามไม่พูดเรื่องนี้แล้วแท้ ๆ ฮึก” มือบางข้างหนึ่งปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ

“วีว่า...” เขาเรียกเธอย่างแผ่วเบา

“พี่โรมมีคำอธิบายให้วีไหมคะ อะไรก็ได้” เด็กสาวยิ้มให้เขาบาง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำที่เอ่อคลอเตรียมจะล้นออกมาอีกครั้ง “...ถึงแม้ทุกครั้งพี่จะหลอกวี ฮึก แต่วีก็ยังเชื่อพี่ ฮือ...”

วีว่าซบหน้ากับมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างบีบมือหนาของโรมด้วยความเจ็บปวด ไม่รู้ว่าจะได้จับแบบนี้อีกไหม เธอจึงอยากซึมซับความอบอุ่นตรงนี้ไว้

...พูดสิคะพี่โรม พูดว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว จะมีแค่หนูเพียงคนเดียว...

“...” เขาเอาแต่เงียบ เงียบจนเธอใจเสีย

“วีให้โอกาสพี่โรมเสมอ ให้ไม่รู้กี่ครั้ง เพราะหวังว่าพี่โรมจะเห็นค่าของโอกาสนั้นบ้าง” วีว่าสบตาคนใจร้ายอีกครั้ง ค้นหาเศษเสี้ยวของความรักที่เธอต้องการจากเขา แต่ก็ไม่เจอ

“วี...”

มันคงเป็นโอกาสที่มากเกินไปจนคนอย่างเขาไม่เห็นค่าของมัน จนเขาคิดว่าเธอเป็น...ของตาย

“หึ!”

ทั้งสองหันไปมองคนที่เค้นเสียงหัวเราะเย้ยหยันก็พบเบลล่ากำลังกอดอกยืนพิงกรอบประตูบ้านจ้องมองพวกเขาทั้งสองคนอยู่

“พี่โรมไปส่งวีว่าหน่อยได้ไหมคะ?” วีว่าพูดด้วยรอยยิ้ม

“โรม... ต้องไปส่งเบล เบลไม่ได้เอารถมา”

เขาจะใจร้ายกับเธอไปถึงไหน ทั้งที่เขาเป็นคนเคยบอกเองว่า ไม่อยากให้เธอลำบากนั่งรถมาเอง หรือหากคิดในมุมกลับกัน เขาอาจจะไม่อยากให้เธอมาในเวลาไม่เหมาะ ...เช่นวันนี้

จริงสิ เธอนี่โง่จริง ๆ เลยวีว่า...

“เข้าใจแล้วค่ะ” วีว่าพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่มันคงดูฝืนจนไม่น่ามอง

“เดี๋ยวตอนเย็นโรมโทรหานะ”

วีว่าเบือนหน้าหลบมือหนาที่กำลังจะเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้เธอ พร้อมกับถอยหลังจากเขาหนึ่งก้าวจนมือของทั้งคู่ที่จับกันไว้หลุดออกจากกัน

“อยู่กับคนของพี่ไปเถอะค่ะ วีอยู่คนเดียวได้”

“...”

เมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไร วีว่าจึงหมุนตัวกลับไปเปลี่ยนรองเท้าที่ถอดไว้หน้าประตูบ้าน เธอเลือกที่จะไม่สนใจผู้หญิงที่ชื่อ เบลล่า สายตาของเธอไล่มองรุ่นน้องตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจ แต่ก่อนที่วีว่าจะก้าวออกไปจากสถานการณ์นี้ เสียงของเบลล่าก็ดังขึ้น

“กลับดี ๆ นะคะน้องวีว่า” เธอพูดกับวีว่าด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณค่ะพี่เบลล่า” เธอยิ้มให้เขาเช่นกัน ก่อนจะพูดต่อ “แต่คราวหน้าไม่ต้อง ‘เสือก’ นะคะ”

“เอ๊ะอีนี่...”

“เบล!”

มือของเบลล่าชะงักค้างกลางอากาศเมื่อได้ยินน้ำเสียงดุดันของโรม วีว่าจึงรีบก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากบ้านหลังนี้ทันที เชิญอยู่กันให้ความสุขจุกอกตายไปเถอะ