Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [7/10]

จนวันหนึ่งเธอได้รับข้อความหนึ่งจากแฟนหนุ่ม

ROMAN: คิดถึงวีจัง อยากเจอ มาหาที่บ้านหน่อยสิ

วีว่าอ่านข้อความแล้วต้องอมยิ้ม อยากอ้อนเธอสินะ แต่ปกติโรมจะมารับเธอหากเขาจะพาเธอมาเล่นที่บ้านต้องมารับเธอด้วยตัวเอง เพราะมันค่อนข้างไกล เขาให้เหตุผลว่า

‘โรมยอมขับรถไกล ๆ ดีกว่าให้หนูต้องลำบากมาเอง อีกอย่างเราจะได้อยู่ด้วยกันนาน ๆ ด้วย’

“แปลกจัง...” วีว่าพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงข้อนี้

แต่เธอก็ปัดข้อสงสัยออกไป ต้องรีบแต่งตัวแล้วเดี๋ยวโรมจะรอนาน เพราะว่าจะนั่งรถไปถึงบ้านของโรมก็ใช้เวลาตั้งสี่สิบนาที วีว่าเลือกเดรสสีขาวพิมพ์ลายกวางสองตัวที่หน้าอก ชายกระโปรงแบบสวิงที่บานออกเล็กน้อยความยาวเหนือเข่า มือบางเอื้อมขึ้นมาผูกสายเป็นโบว์ที่ไหล่มนทั้งสองข้างก่อนจะจัดชุดให้เข้าที่

จากนั้นก็เปิดกล่องกำมะหยี่สีดำที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบสร้อยคอทองคำขาวที่ตรงกลางมีจี้เป็นรูปตัว R ขึ้นมาใส่ มันยิ่งขับให้เธอดูเหมือนลูกคุณหนูผู้น่าทะนุถนอม สุดท้ายก็เลือกกระเป๋าหนังทรงกลมสีเขียวเข้มขึ้นมาสะพายที่บ่าเล็กก่อนจะเดินออกจากห้อง

ช่วงนี้เป็นช่วงที่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ใกล้จบการศึกษา และคนที่อยากเรียนต่อก็รู้แล้วว่าตนเองจะเรียนต่อที่ไหน หากไม่ชอบหรืออยากได้ทางเลือกที่ดีกว่าก็ยังมีอีกรอบหนึ่ง แถมช่วงนี้ยังไม่ต้องเรียนหนักอีกด้วย ถือว่าสบายที่สุดของชีวิตนักเรียน ม.ปลายแล้ว แต่กว่าจะมาถึงวันนี้ก็ทำเอาเด็กอย่างพวกเขาแทบกระอักเลือดเลยทีเดียว

วีว่าเดินเข้ามาในบ้านอย่างคุ้นเคย ประตูรั้วที่ไม่ได้ล็อคคงเป็นโรมที่เปิดเอาไว้รอการมาของเธอ วีว่าเลือกที่จะไม่ส่งเสียงเตือนว่าเธอมาถึงแล้ว และเลือกที่จะเดินเข้ามาหาเขาอย่างเงียบ ๆ เพื่อเซอร์ไพรส์โรม

คนตัวเล็กถอดรองเท้าแตะสีขาวเอาไว้ในที่ประจำ ก่อนจะหยิบสลิปเปอร์มาใส่ แต่ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นรองเท้าส้นสูงสีดำวางอยู่อีกฟากหนึ่งของบันได โรมเป็นลูกชายคนเดียว เขาไม่มีพี่สาวหรือน้องสาวไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมีรองเท้าผู้หญิงวางอยู่หน้าบ้าน

หัวใจดวงเล็กพลันสะดุดก่อนจะกลับมาเต้นแรงอย่างบ้าครั่ง คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเล็กน้อย ...อย่าคิดไปเองสิวีว่า

เธออยากหันหลังเดินกลับไปยังประตูรั้วหน้าบ้าน เรียกแท็กซี่กลับไปยังบ้านของเธอ ทำเหมือนกับว่าเธอไม่รู้อะไร แต่สัญชาตญาณในตัวเธอมันกลับพาเท้าที่สวมสลิปเปอร์เดินเข้ามาในตัวบ้าน ถึงจะเป็นบ้านชั้นเดียว แต่ก็กว้างพอที่จะแบ่งพื้นที่ใช้สอยออกเป็นสัดส่วน แม้บ้านหลังนี้จะใหญ่แค่ไหน แต่วีว่าก็รู้จักมันเป็นอย่างดี เธอเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว วีว่าค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องที่โรมชอบพาเธอมานั่งเล่น และทำการบ้าน เพราะเธอคาดว่าเขาจะอยู่ที่นี่

วีว่าเดินยังไม่พ้นกรอบประตูด้วยซ้ำ แต่ต้องโทษที่สายตาของเธอไม่ได้พร่าเลือน ภาพที่เธอเห็นมันสาปให้เธอตัวแข็งทื่อราวกับหินเหมือนกับว่าเธอได้เผลอจ้องตาเมดูซ่าเข้าเสียแล้ว

ร่างคุ้นตามีเพียงกางเกงยีนขายาวสีเข้ม ส่วนด้านบนเปลือยเปล่า แผ่นหลังของเขาถูกมือบางใครบางคนลูบไล้ไปจนทั่ว ซึ่งเขาคร่อมตัวทับเธออยู่

เสื้อสายเดี่ยวของหล่อนหลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นเนินอกเต่งตึงที่ชายหนุ่มกำลังทำให้เกิดรอยสีกุหลาบ กระโปรงถูกเลิกขึ้นสูงโชว์เรียวขาโดยมีมือหนาลูบไล้อย่างเชื่องช้า เสียงครางกระเส่าของคนใต้ร่างทำให้รู้ว่าเธอพอใจแค่ไหนในสัมผัสของเขา แม้จะไม่เห็นหน้าวีว่าก็พอจะเดาได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

วีว่าเองก็ไม่รู้ว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไรกับภาพนี้ เหมือนสมองมันหยุดสั่งการไปแล้ว

“...พี่โรม”

แม้เสียงของวีว่าแหบพร่า แผ่วเบา ถึงกระนั้นมันก็ส่งไปถึงเขาได้ ร่างสูงหยุดนิ่งก่อนที่เขาจะรีบลุกจากตัวหญิงสาว เธอไม่รู้ว่าโรมมีสีหน้าเช่นไรเพราะเขาหันหลังให้เธอ

“อุ้ย!”

แต่เธอรู้ว่าผู้หญิงที่เขาคร่อมทับอยู่เมื่อครู่ตกใจได้ตอแหลที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา ...เบลล่า

โรมรีบคว้าเสื้อยืดคอกว้างที่ตกอยู่ข้าง ๆ โซฟามาใส่ก่อนจะเดินมาหาเธอ

“วีว่า...”