Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [6/10]

วีว่าเลือกที่จะเลื่อนสายตาออกจากภาพนั้น สูดหายใจเข้าจนอากาศเต็มปอด แล้วเดินเข้าไปในสถาบันติววาดภาพสำหรับคนที่อยากเรียนต่อในสายที่เกี่ยวข้อง

ตกดึกหลังจากรับประทานอาหารแล้ววีว่าจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไปในแอพพริเคชันไลน์ก่อนจะพิมพ์คำถามที่ค้างคาใจลงไป

VIVA: พี่โรมหายไปไหนทั้งวันอ่ะ? วีว่าโทรไปก็ไม่รับ

ROMAN: พอดีโรมไปติวข้อสอบกับเพื่อนน่ะ

ROMAN: หนูมีอะไรหรือเปล่า?

VIVA: แค่ไม่คิดว่าพี่โรมจะลืมว่า จะมารับหนูไปเรียนพิเศษน่ะค่ะ

วีว่าพิมพ์ตอบกลับด้วยท่าทีนิ่ง ๆ แต่จงใจให้เขาคิดว่าเธอเง้างอนเขา หากเธอแทนตัวเขาว่า พี่โรม นั่นแสดงว่าไม่ปกติ ช่วงนี้โรมไม่มีเวลาให้วีว่าเหมือนแต่ก่อน พวกเขาไปไหนมาไหนด้วยกันน้อยลง แม้แต่ตอนเย็นหลังเลิกเรียนที่มักจะรอกลับบ้านพร้อมกันก็หายไปด้วย

...เหมือนกับโรมค่อย ๆ ถอนห่างจากเธอไปเรื่อย ๆ คงมีแค่วีว่าเท่านั้นที่พยายามไขว่คว้ามือหนาของเขาเอาไว้

ROMAN: พอดีเพื่อนโทรตามน่ะ โรมรีบจนไม่ได้ไปรับ หนูงอนหรือเปล่าครับ?

ROMAN: (รูปภาพ)

วีว่ากลืนก่อนจุกลงคอเมื่อเห็นภาพที่เขาส่งมา พยายามกัดฟันข่มกลั้นน้ำตาที่มันอยากจะไหลออกมาจนแสบจมูกเธอจึงสูดเอาออกซิเจนเข้าไปในปอด ภาพที่เขาส่งมายืนยันได้เป็นอย่างดีว่า เขาคือคนที่นั่งอยู่ในร้านนั้น เสื้อที่เขาใส่มันคือตัวเดียวกับที่เห็นในภาพ แม้ในภาพนั้นโรมจะยิ้มชนิดมองแล้วละลาย แต่วีว่ากลับมองว่ารอยยิ้มนั้นมันเหมือนมีดที่ค่อย ๆ กรีดลงบนหัวใจเธออย่างเยือกเย็น

VIVA: ไม่เป็นไรค่ะ

VIVA: หนูไม่งอน แต่หนูอยากกินนมปั่นร้านเดิม

ROMAN: หึ ๆ เด็กหนอเด็ก

VIVA: ว่าเค้าอีก เดี๋ยวงอนซะเลย

VIVA: (สติ๊กเกอร์งอนแก้มป่อง)

ROMAN: 55+ โอ๋ ๆ

สุดท้ายสิ่งที่เธอพยายามข่มกลั้นก็ร่วงหลนลงบนหมอนที่อยู่บนตัก เธอกัดปากตัวเองข่มกลั้นความเจ็บปวด และเสียงสะอื้นที่มันอาจจะเล็ดลอดออกจากห้องจนเธอรู้สึกถึงความเจ็บที่ริมฝีปาก พร้อมด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งอยู่ในโพรงปาก วีว่าพิมพ์ตอบกลับไปอย่างยากลำบาก เพราะม่านน้ำตา และมือที่สั่นเทา

VIVA: ไม่งอนก็ได้ค่ะ

...หรือความจริงแล้ววีว่าไม่มีสิทธิ์งอนกันแน่ ทำไมคนที่เธอเห็นเมื่อช่วงเช้ากับคนที่เธอกำลังคุยด้วยตอนนี้ต้องเป็นคน ๆ เดียวกันด้วย

หลังเลิกเรียนของวันถัดมาเด็กหนุ่มสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายจูงมือกันเข้ามาในร้านนมสดที่เป็นร้านประจำ พวกเขาเรียกความสนใจจากคนที่นั่งอยู่ในร้านได้ไม่น้อย เป็นธรรมดาของคนดังในโรงเรียนยิ่งคบกันพวกเขาก็ยิ่งเป็นที่สนใจ แต่โรมกับวีว่าก็เลือกที่จะไม่สนใจสายตาเหล่านั้น

“เมื่อวานโรมไปติวที่ไหนคะ?” วีว่าเริ่มเปิดประเด็นหลังจากที่สั่งเครื่องดื่ม และของทานเล่นแล้ว

“บ้านไอ้ไอซ์น่ะ ทำไมหรอ?”

โรมถามกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย รอบกายของเขามีรังสีบางอย่างที่วีว่ารู้สึกว่า ไม่ปกติ และไม่น่าเข้าใกล้ เขาสบตาเธอนิ่ง

“เปล่าค่ะ หนูแค่เห็นผู้ชายคล้าย ๆ โรมนั่งอยู่ในร้านไอติมกับผู้หญิงน่ะค่ะ” วีว่ามองคนตัวสูงตรงหน้า

“ดื้อตาฝาดหรือเปล่า?” โรมเอ่ยทันที

เหมือนคิดคำตอบมาจากบ้าน เขายิ้มให้เธอราวกับว่าสิ่งที่เธอพูดมันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี ...ทำไมเขาโกหกได้อย่างไม่รู้สึกผิดแบบนี้

“หนูก็คิดว่างั้นแหล่ะค่ะ โรมจะไปอยู่กับพี่เบลล่าได้ยังไงเนาะ ก็ในเมื่อโรมไปติวหนังสือนี่นา” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“อืม”

“เครื่องดื่มที่สั่งได้แล้วค่ะ” เสียงของพนักงานเสิร์ฟดังขึ้น

เขาลอบถอนหายใจเมื่อพนักงานนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ มือหนาดันเลื่อนนมสดปีโป้ปั้นเพิ่มวิปครีมมาตรงหน้าเธอ ทุกปฏิกิริยาของโรมอยู่ในสายตาของเด็กสาวทั้งสิ้น เมื่อพนักงานออกไปแล้ววีว่าจึงพูดต่อ

“แถมยังป้อนไอศกรีมกันด้วย ดูเหมือนแฟนกันเลยค่ะ”

“จะเป็นโรมได้ไงเล่า โรมว่า ...ดื้อลองชิมเกี๊ยวซ่านี่ดูสิ อร่อยนะ” เขาเบี่ยงประเด็น และไม่สนใจสิ่งที่เธอเล่า

“ขอบคุณค่ะ”

...ไม่เป็นไรค่ะพี่โรม หนูจะให้โอกาสพี่โรมอีกครั้ง วีว่าบอกกับเขาในใจ เขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่าง อาจจะมีธุระที่ต้องไปที่นั่น อาจจะไปติวหนังสือจริง ๆ หลังจากนี้ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่วีว่าพอที่จะหามาแก้ตัวแทนเขาได้

วีว่าคบกับโรมอย่างราบรื่นพวกเขาไม่เคยทะเลาะกัน จนเพื่อนของเธอแปลกใจเอามาก ๆ เวลามีปัญหาเรื่องแฟนแล้วถามเธอกลับว่า ‘เคยทะเลาะกับพี่โรมบ้างไหม?’ และวีว่าก็ตอบว่า ‘ไม่เคย’

ก็แน่นอนสิ เพราะเธอไม่เคยพูดเรื่องที่เธอรับรู้มาตลอด โรมเองก็ใช้ชีวิตในแบบของเขา แบบที่เป็นตัวตนของเขาโดยไม่กลัวว่าวีว่าจะรู้ เพราะที่ผ่านมาเขาก็เคลียได้ตลอดจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องกลัว กลับเป็นวีว่าเองที่กลัวว่าถ้าหากเธอเอ่ยออกไป โรมจะไม่อยู่กับเธอเหมือนทุกวันนี้ เพราะสุดท้ายแล้ว... ก็คงต้องทะเลาะกันใหญ่โตจน ...ต้องเลิกกัน

...และวีว่าก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น