Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [5/10]

ปิ้ง!

Bella: ออกมาหาเบลหน่อยได้ไหม?

วีว่าละความสนใจจากวิปครีมในแก้วนมสดปีโป้ปั่นมองโทรศัพท์ของโรมที่วางอยู่บนโต๊ะ แม้โรมจะรีบหยิบมันขึ้นมา แต่วีว่าก็ไวพอที่จะอ่านข้อความนั้น

“ใครหรอคะ?” วีว่าเอ่ยถามก่อนจะตักวิปครีมเข้าปาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นข้อความแบบนี้

“เพื่อนน่ะ เรื่อง... ติวหนังสือ” และทุกครั้งคำตอบของเขามักจะทำให้เธอสบายใจเสมอ

“อ๋อค่ะ”

เป็นคำตอบที่ดีเนาะ ...ว่าไหม? ยิ่งช่วงนี้เขากำลังจะเตรียมสอบเข้าเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยด้วยแล้ว คำตอบนี้ก็ดีที่สุดอยู่แล้ว

“จะกลับเลยไหม? หรืออยากเที่ยวต่อ” เขาถามอย่างเอาใจเมื่อเห็นว่าขนม และเครื่องดื่มหมดแล้ว

“กลับเลยก็ได้ค่ะ” เธอตอบอย่างหงอย ๆ

“ขอโทษที่ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาให้เลย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วีเข้าใจ” เด็กสาวบอกยิ้ม ๆ

“แฟนโรมน่ารักที่สุด”

มือหนาเอื้อมมาหยิกแก้มนุ่มอย่างเอ็นดู วีว่าจึงยิ้มออกมา ทำให้โรมสบายใจ ...เพราะวีว่าไม่อยากทำตัวมีปัญหา เธอเลยเลือกที่จะไม่โวยวาย หรืองี่เง่าใส่เขา ...จนเธอเป็นเหมือนของตาย

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์น้า...?”

วีว่าขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะกดตัดสายเมื่อเธอโทรเบอร์เดิมซ้ำกว่าสามรอบ เจ้าของเบอร์ก็ยังไม่รับสาย วีว่าจึงเลือกที่จะสะพายกระเป๋าเก็บกระดาษวาดเขียนใบใหญ่ขึ้นบ่าแทน ก่อนเท้าเรียวจะก้าวพ้นกรอบประตูบ้าน เสียงของไวน์ก็ดังขึ้นก่อน

“ยัยน้องสาว ยังไม่ไปเรียนพิเศษอีกหรอ?”

เขาถามยัยน้องสาวก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบ ชุดยังเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นแบบเมื่อวาน ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทิศ ตามกรอบหน้ามีไรหนวดขึ้นบาง ๆ นั่นแสดงว่าไวน์พึ่งตื่น เขามักจะนอนดึกเป็นประจำด้วยว่างานโปรเจคที่เขาทำมันบีบบังคับ

ตอนนี้ไวน์กำลังเรียนวิศวกรรมโยธาปี 2 ที่มหาวิทยาลัย U สำหรับเขาแล้วมันเหมือนกรงขังดี ๆ นี่เอง เรียนหนักขึ้น งานเยอะขึ้นจนไม่มีเวลาไปสังสรรค์กับเพื่อนสักเท่าไร โชคดีที่มหาวิทยาลัยอยู่ใกล้บ้านเขาจึงสามารถขับรถไปกลับได้ ไม่เช่นนั้นวีว่าคงต้องอยู่บ้านคนเดียว เพราะพ่อแม่ของเธอเปิดบริษัทอินทีเรียอยู่ที่เมืองหลัก พี่ชายแสนดีที่ไม่อยากทิ้งน้องสาวไว้ที่บ้านคนเดียวจึงสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแห่งนี้เพียงที่เดียว หรือบางทีเขาอาจจะมีอีกเหตุผลหนึ่งที่วีว่าเองก็ไม่รู้

“เพื่อนที่จะมารับเขาไม่รับโทรศัพท์อ่ะค่ะ” วีว่าให้เหตุผล

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง” ไวน์หยิบกุญแจรถที่ห้องอยู่ข้างผนังเตรียมตัวจะออกไปส่งน้องสาว

“เอ่อ...” วีว่ามองสภาพของพี่ชายตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งทำให้ไวน์ต้องมองตนเองเหมือนกัน

“ทำไมหรอ?”

“เฮ้อ... เปล่าค่ะ ไปกันเถอะค่ะ”

...เป็นผู้ชายที่หล่อ แต่ไม่เคยห่วงหล่อเสียจริง ๆ เลยพี่ไวน์เนี่ย แบบนี้สาวที่ไหนจะชอบกัน เฮ้อ... ยิ่งคิดวีว่ายิ่งหนักใจ

เมื่อถึงที่หมายวีว่าก็ไม่ลืมที่จะบอกให้ไวน์จัดการตัวเองให้อยู่ในสภาพที่ดูดีมากกว่านี้ ด้วยว่ามันขัดหูขัดตาผู้เป็นน้องสาวเสียเหลือเกินนี่สิ ไวน์เพียงผลักศีรษะเธอก่อนจะบอกให้รีบไสหัวไปเรียนพิเศษได้แล้ว

วีว่าเดินตามแนวยาวของตึกเข้ามายังสถานที่ซึ่งเป็นแหล่งรวมวัยรุ่น ที่นี่หากจะเทียบกับในเมืองหลวงก็คงคล้าย ๆ กับสยาม ทั้งที่เที่ยว ร้านอาหาร คาเฟ่ ร้านขายของเบ็ดเตล็ด ร้านเสื้อผ้า รวมไปถึงสถาบันสอนพิเศษ เรียกได้ว่าครบจบในที่เดียว

เธอเดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนสายตาไปสะดุดที่ร้านไอศกรีมเจ้าดัง หน้าร้านเป็นกระจกใสที่เพนท์ลวดลายการ์ตูนน่ารัก แต่ก็มองเห็นบรรยากาศในร้านได้อย่างชัดเจนนับว่าเป็นที่นิยมมากกันในหมู่วัยรุ่น ไม่ใช่ว่าเธอเกิดอยากทานไอศกรีมขึ้นมาแต่อย่างใด สิ่งที่เรียกความสนใจเป็นคนที่อยู่ในร้านนั้นต่างหาก

ที่โต๊ะสำหรับสองที่นั่งใกล้กับประตูร้าน... แบบนี้นี่เอง

เบลล่าหันมายิ้มเยาะให้กับคนที่ยืนอยู่นอกร้านก่อนจะตักไอศกรีมยื่นมาตรงหน้าเด็กหนุ่ม วีว่าหวังอย่างยิ่งว่า โรมจะไม่กินมัน แต่เขาก็ทำให้เธอผิดหวัง เขาเอนตัวไปข้างหน้ารับไอศกรีมที่เบลล่าส่งให้

เบลล่ายิ้มอย่างพอใจ เธออ่านปากของเบลล่าก็พอที่จะรู้ว่าเธอเอ่ยถามเด็กหนุ่มว่าอะไร

‘อร่อยไหมคะ?’

แล้วโรมก็พยักหน้าก่อนที่สาวเจ้าจะบอกให้เขาป้อนเธอบ้าง และเขาก็ทำตามที่เบลล่าขอ หล่อนคงรู้อยู่แล้วว่าวีว่าเรียนพิเศษที่นี่จึงเลือกที่จะมานั่งทานไอศกรีมร้านนี้กับเขา เพื่ออะไรคงไม่ต้องบอก

...แบบนี้สิ ถึงเรียกว่า หัวเราะทีหลังดังกว่า