ตอนที่ 3

ความเงียบยังคงปรากฎอยู่ภายในร้าน ผมตกใจจนทำอะไรแทบไม่ถูกเสียงกระจกบานใหญ่ที่ร้านกรุไว้เพื่อให้คนในร้านได้มองออกไปด้านนอกได้ ตอนนี้แตกละเอียดเป็นเม็ดข้าวโพด ตัวผมเองกำลังจะลุกจากที่นั่งแต่เจ้า 'โตงเตง' มันไหลลงจากตักตอนผมขยับตัวกระเด็นไปอยู่กลางทางเดิน แล้วก็ อย่างที่รู้กันแหละครับ ผมนี่ถึงกับน้ำตาตก โถลูกพ่อ พ่อขอโทษนะที่ไม่ได้ดูแลลูกให้ดีเลยได้รับบาดเจ็บ

"ไอ้เหี้ยมึงมันๆ ฮึก..ฮือ แม่งเหยียบลูกกูได้ยังไง" สติแตกไปแล้วครับผมอะ ตอนนี้เจ้าโตงเตงนอนเหยียดยาวใต้ฝ่าเท้าไอ้บ้าที่ใช้แต่อารมณ์ ไอ้ลูกคนรวย ไอ้ไม่เกรงใจชาวบ้าน ไอ้อันธพาลผลาญเงินพ่อแม่ไอ้สูง ไอ้โย่ง ไอ้ไม่เกรงใจคนอื่น เฮ้อเหนื่อย

".................." เงียบครับมันเงียบ สำนึกนี่ไม่มีเลยใช่มั๊ย ทำลูกคนอื่นบาดเจ็บแล้วยังนิ่งได้อีก ผมเงยหน้าขึ้นมองมันอย่างกล่าวโทษ มันก้มหน้าลงมองผมเหมือนเห็นตัวประหลาด เพื่อนมันอีกสองคนรีบเดินเข้ามาไวๆเหมือนกลัวเพื่อนมันจะอาละวาดฟาดงวงฟาดงา

"เห้ยคิงใจเย็น " คนตัวเตี้ยกว่าหน้าตี๋ๆพูดออกมา ส่วนอีกคนกำลังจะก้มลงดึงแขนผมให้ลุกขึ้น แต่ไอ้โย่งมันแตะมือที่กำลังจะเอื้อมมือให้ผมเกาะ

"กูจับเอง" เสียงทุ้มเรียบบอกเพื่อนมัน เอ๊ะแล้วผมจะสนใจทำไม ว่าใครจะจับ แล้วคิดเหรอครับว่าผมจะยอมให้จับง่ายๆโดนไม่ขัดขวางน่ะ ไอ้พวกคิดง่ายคิดเองเออเองไม่เกรงใจใคร

"ยกขาดิ๊ ฮึกๆ มึงนี่มันใจร้ายเหยียบลูกกูจนแบนหมดแล้วไอ้เหี้ย " ผมด่ามันไปสะอื้นไป อย่าว่าผมอ่อนแอเลยนะครับ บ่อน้ำตาผมตื้นน่ะยิ่งเห็นอะไรที่อ่อนไหวน้ำตาผมไหลได้ทันทีแบบไม่มีต้นสายปลายเหตุ แค่เห็นคนร้องผมก็ร้องตามได้ทันที ไอ้สองคนนั้นชะงักกึกเหมือนจะหายใจไม่เต็มปอด ส่วนไอ้โย่งสูดลมหายใจเข้าเสียงดัง ใบหน้าหล่อๆ ที่ขอบอกว่าโคตรพ่อโคตรแม่จะหล่อไปไหน มองสบตาผมดวงตาเข้มๆ เย็นเฉียบสบตาผมเต็มตา พอสองคนที่เป็นเพื่อนไอ้โย่งมองหน้าผมเท่านั้นแหละครับ มันทำท่าเหมือนเห็นญาติผู้ใหญ่มาเจอพวกมันกำลังทำความผิดใหญ่หลวง

"เหี้ย!!!!! " ครับ คำเดียวแต่ประสานเสียงกันออกมา ผมงงกับท่าทีของทั้งสามคนจริงๆว่ามันจะตะโกนทำซากอะไร หรือเพราะตกใจในความหล่อของผม

"หึหึ.... " เสียงไอ้โย่ง

"ชิบละมึง " เสียงคนหน้าตี๋ที่ผมได้ยินแว่วๆ ว่าชื่อพิชญ์

"ตลกชัดๆ " เสียงพึมพำหงุดหงิดจากคนหน้าเข้มผิวเข้มตามหน้า สูงพอๆ กับไอ้โย่งเลยครับ น่าจะชื่อเตชิน

"ฮึก " เสียงนี่ของผมเองครับพยายามจะกลั้นสะอื้นแต่มันก็หยุดไม่ได้ห้ามไม่อยู่ ผมพยายามทำตัวใหญ่ดูน่าเกรงขามแต่เหมือนจะไม่ได้ผลสำหรับพวกมันเลยครับ ไอ้โย่งยกยิ้มก้มลงมานั่งยองๆ เขย่งด้วยปลายเท้า สบตาผมมือใหญ่เท่าบ้านเกลี่ยน้ำตาให้ผม แปลกจังนะครับมือหนาใหญ่นั่นน่าจะทำแรงๆแต่กลับนุ่มนวลแทบไม่อยากจะเชื่อ มืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงดึงผ้าเช็ดหน้าสีเข้มมาซับน้ำมูกให้ผม

"สั่งสิเดี๋ยวหายใจไม่ออก" ห้วนๆ สั้นๆ มันบอกให้ผมสั่งน้ำมูกลงบนผ้าเช็ดหน้าที่มันถือรออยู่ ผมมองมันตาแป๋วเลยครับ มือสองข้างยังอุ้มลูกชายผมไว้แนบอกแต่ยังไม่ได้ลุกขึ้นจากพื้น มองหน้ามันเหมือนเห็นตัวประหลาด คนอะไรเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ยังไงซิไอ้สามคนนี้

"เอ้า....." มันมองหน้าผมนิ่งๆ ผมก็บ้าจี้ทำตามคำสั่งครับ พรืด พรืด ๆ ผมสั่งน้ำมูกออกมาแรงๆ มันจับท้ายทอยผมไว้กดหัวผมลงมา มืออีกข้างก็บีบจมูกผมแรงๆ เหมือนจะเช็ดน้ำมูกออกให้เกลี้ยง นี่มันตั้งใจจะหักคอผมใช่มั๊ยใครก็ได้บอกผมที

"ไปสตาร์ทรถ กูจะอุ้มน้องออกไป" มันสั่งสั้นๆสองคนนั้นก็เข้าใจนะครับรีบเดินออกไปที่ลาดจอดรถ แต่ว่าผมเนี่ยที่ไม่เข้าใจ มันจะอุ้มใครว๊า

"เห้ยยยยยยยยยย " ผมร้องสุดเสียง ไม่ให้ร้องไงไหว มันครับ ไอ้โย่งมันตวัดตัวผมอุ้มท่าเจ้าหญิงเลยช้อนตัวผมขึ้นแล้วยืดตัวเต็มความสูง ผมผวากอดคอมันทันทีแบบไม่ได้คิดอะไรนอกจากกลัวตก พยายามจะดิ้นให้เหมือนนางเอกถูกพระเอกอุ้ม เอ้ยไม่ใช่สิ เหมือนคนตัวเล็กแต่หล่อกำลังถูกรังแกจากอันธพาลแแล้วกำลังตกอยู่ในอันตราย อืม ใช่ๆ มันต้องเป็นแบบนั้น นางโอ่งนางเอกอะไรไม่มี๊

".................." มันไม่พูดอะไรเลยนอกจากสาวเท้าก้าวยาวๆ รถที่จอดรออยู่มีโลโก้เป็นรูปกระทิง สีดำมันปราบ ส่วนอีกคันเป็นรถที่มีสัญลักษณ์เป็นรูปม้ายกขาสีขาวที่สองคนนั้นนั่งด้านในรออยู่

"ไปไหน จะพากูไปไหนวะปล่อยสิเฮ้ยแบบนี้มันผิดกฎหมายนะรู้มั๊ย ข้อหาพยายามฆ่า ลักพาตัว ข่มขู่ ชิงทรัพย์ดักปล้น" ผมโวยวายแต่เจ้าตัวมันไม่รู้สึกรู้สาครับยังเดินตัวปลิวทั้งๆ ที่อุ้มผมนี่แหละ ยัดใส่เข้าไปในรถสีดำของมัน อยากได้อ่า เอ้ย ผิดบริบทผมต้องดิ้นรนสิวะ ต้องโวยวายสามบ้านแปดบ้านให้คนอื่นรับรู้ว่าสุดหล่อกำลังถูกลักพาตัวโดยโจร เดี๋ยวๆโจรทำไมรวยอ่ะ ไม่รู้แหละผมจะโวยวาย จะโวยวายยยย

"ผมดิ้นรนจะลงจากรถ แต่แม่งเปิดประตูยังไงวะ" ไอ้โย่งมันยกมือชี้หน้าผม สายตาดุสัสทั้งๆที่พูดเรียบๆ แต่ผมนี่สั่นไปกับน้ำเสียงของมันเลยครับ น้ำเสียงเหมือนกำลังจะถูกจับถ่วงแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำหวงโห แม่น้ำแยงซี ฮื้อ ออกทะเลอีกแล้ว ผมพายกลับเข้าฝั่งแป๊บนะครับ ถึงไหนละ อ่อ ถึงตอนมันกำลังขู่ผมเสียงแข็ง

"ถ้ามึงยังไม่นิ่งกูจะเอามึงทำเมียบนรถ แล้วถ้ามึงไม่เชื่อว่ากูทำได้กูจะสาธิตให้มึงเห็นทันทีตอนนี้เลย "

น๊าคำขู่แบบนี้ มันต้องเอาไว้ขู่นางเอกไม่ใช่หรา แล้วทำไมผมต้องเป็นเมียมันด้วล่ะ ไม่ถูกดิ ผมต้องเป็นผัวนะไม่ใช่เมียผมแค่คิดครับสมองยังไปไม่ถึงไหน ผมก็ต้องสตั้นครับผมถึงกับอึ้งไปสิบวิ แน่ใจว่าสิบเพราะผมกลั้นหายใจได้แค่นั้น ไม่กล้าแม้กระทั่งจะขยับตัว น้ำตาเริ่มมาอีกแล้ว พอมันมองหน้าผมนิ่งๆ มันก็ส่ายหัวทันที

"หยุดร้องนะมึง" มันพูดครับแต่ว่า

"โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ฮือๆ "ซะที่ไหนล่ะ เรื่องคนจะร้องไห้ ฟ้าจะผ่า ฝนจะตก เมียจะคลอดลูก น้ำจะท่วมโลก มันห้ามกันไม่ได้นะเว้ย

"......................"ผมเห็นมันทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก รู้แล้วครับจุดอ่อนมันคงอยู่ที่น้ำตา ยิ่งคิดได้แบบนั้นผมยิ่งแหกปากเสียงดังเข้าไปอีก คุณต๋ำร๊วจจจจ คุณตำรวจ คุณต๊ามร๊วจจจจจจ ได้ยินเสียงร้องของคนอ่อนแอไหมครับ ผมอยู่นี่ ผมอยู่ตรงนี้้ โปรดหันมามองคนอย่างฉัน มองให้ลึกลงไป ไป ไป ไป เอ้อไม่ถูกนี่ไม่ใช่เวลามาร้องเพลง ผมตัดสินใจหลับหูหลับตาแหกปาก

"ฮือออออออออออ ฮืออออออออออออออออ แงงงงงงงงงงงงง "ผมเผยอเปลือกตามองใบหน้ามึนของมันแล้วหลับหูหลับตาร้องต่อไปสะอึกสะอื้น พูดไม่รู้เรื่อง

"ปะ ฮึก ปะ ฮึก ฮืออ ปะ ปล่อย กะ ฮืออออ ปล่อยกู ฮึก ปล่อยกูนะ มึงจะฆ่ากูเหรอ ฮือออ ฆาตกร ฆ่าลูกกู ฮึก ลูกกูไม่พอยังจะฆ่า อึก ฆ่าพ่อของ ฮึก ของมันปิดปาก อีก ฮึก"ผมยี้ตาจนแสบไปหมด น้ำตาหยดแหมะๆจนคอเสื้อเปียกหมด เสื้อขาวกลายเป็นเสื้อสีใสไปแล้ว มันคล้ายทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเห็นแบบนั้นผมก็ยิ่งแสดงใหญ่รัชดาลัยเลยครับ

"เลิกงอแงเถอะน่า"มันบอกเสียงแข็ง

"แง แง้ แง๊งงงงงงง"ยิ่งมันบอกแบบนั้นผมยิ่งเพิ่มระดับเดซิเบล ร้องจนเริ่มแสบคอเจ็บตาของจริง หิวน้ำด้วยเพราะเสียน้ำตาไปเยอะ จากเสียงแหลมปรี๊ดที่จงใจแหกปากกลายเป็นเสียงสะอื้น ผมเสียใจตกใจจริงๆนะครับ กลัวก็กลัวคนที่นัดผมมานั่งที่นี่ก็หายไปไหนไม่รู้ นัดกันไว้ก็ยังไม่มาจนป่านนี้แล้ว หรือว่าลืมนัด แล้วเขาจะรู้ไหมว่าผมกำลังจะถูกฆ่า กำลังจะโดนคนอุ้มนั่งยางจากคนตัวสูงหน้าโหดนี่ ผมคงไม่มีชีวิตไปบอกลาใครๆแล้ว ผมกอดเจ้าโตงเตงเอาไว้จนแน่น อย่างน้อยตอนนี้มันก็อยู่เป็นเพื่อนผมไม่ห่างไปไหน ไอ้โย่งมันคงใกล้จะเหลืออดกับผมเต็มที ดูท่าทางมันสิครับ ผมเดาใจมันไม่ถูกพยายามจะขดตัวเองให้หดลงเหลือนิดเดียวมันจะได้ไม่คิดจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ผม แต่ดูเหมือนผมจะคิดผิด มันยื่นมือยาวๆใหญ่ๆเหมือนใบพายมาหาผม แล้วกระชากผมจนปลิวติดมือมันไป ผมร้องไห้อ้าปากค้างเลยครับ

"ซิกๆ ฮึก ไอ้ไททั่นนนนน ไอ้เรียวแรงมหาศาลเอ้ย"ผมแหกปากได้แค่นั้นจริงๆ

"......................." มือสองข้างของมัน ดึงผมเข้ามาแรงจนตัวผมปลิวจากเบาะข้างๆ เข้าไปซุกที่อกหนาๆแข็งเหมือนหินของมัน น้ำตานี่เปียกเสื้อขาวๆ ของมันเป็นดวงด่างวงๆจนดูไม่ได้ จากนั้นมันก็เงียบเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

"มึงจะหุบปากได้ยัง "มันถามแบบเสียงนิ่งๆหน้าเหี้ยมๆ ตาเข้มของมันจ้องเขม็งไม่ยอมหลบสายตาไปไหน จากนั้นมันก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกไปหาเพื่อนของมันสองคนนั้น รู้ได้ยังไงน่ะเหรอครับก็จากเสียงที่มันตะคอกใส่เพื่อนมันอะ

"เออ ขับไปรอกูที่คอนโด บอกไลลาให้รอกูอยู่นั่นแล้วถ้ามันยังไม่หยุดปากพวกมึงก็เอาผ้ายัดปากมันให้เงียบ"มันคำรามบอกผ่านโทรศัพท์เครื่องหรูของมัน ผมลืมร้องไห้ต่อเพราะคำพูดของมันแท้ๆ ลองคิดดูสิครับ ดูมันก็ไม่ได้แก่กว่าผมไปซักเท่าไหร่แต่ทำไมมาดมันเหมือนมาเฟี๊ยมาเฟียล่ะ ผมนี่งงเลย ผมลืมนึกไปว่านั่งให้มันกอดมาได้มาซักพักใหญ่ๆแล้วดิ้นจนผมต้องเลิกดิ้น ตัวผมเล็กกว่ามันไม่รู้กี่เท่าจะทานแรงไหวได้ยังไง ตัวผมก็แค่หน้าอกของมันเองครับ ปล้วไอ้มือใหญ่ๆนั่นก็จับๆ ลูบๆ คลำๆตรงเอวผมไม่หยุด ผมนิ่งจนมันทำหน้าสงสัยเข้าใส่ผมแล้วดึงตัวผมออกห่างจากอกของมัน ผมวูบหน้ามืดโดยไม่รู้ตัวเลยครับจากนั้นผมก็ดับไปเลย ผมหลับคาอกมันไปนานแค่ไหนก็สุดที่จะรู้ได้ พอรู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่โซฟาในห้องหรูแล้ว ผมยิ่งตกใจหนักขึ้น เขาลือกันว่าแถวย่านที่ผมอยู่มีพวกข่มขืนคนแบบหยิงก็ได้ชายก็ดีไม่ใรเกี่ยง หรือผมกำลังจะตกเป็นเหยื่อ ยิ่งคิดเหงื่อก็ยิ่งออก ความรู้สึกคล้ายจะเป็นลมตีขึ้นหน้าอีกครั้ง ผมใจหวิวๆจากนั้นคร่อก ไม่รู้ตัวอีกเลยว่าตัวเองกำลังจะโดนอะไร ในฝันผมได้ยินเสียงแว่วๆของผู้หญิงที่กำลังเกรี้ยวกราดโมโห กับเสียงเย็นๆแข็งๆแล้วก็เสียงคนที่กำลังคุยกัน สับสนจนไม่รู้เรื่องไหนเป็นเรื่องไหน แต่ว่า ที่นอนนี่สบายจังเลยครับกลิ่นหอมอ่อนๆไม่เหมือนกลิ่นของมินทร์ หอมกว่าเย็นกว่าสดชื่นกว่า แล้วพอผมสูดมันเข้าปอดยิ่งทำให้ผมหลับสบายขึ้นไปอีก ฝันดีครับ = = งือออ