ตอนที่ 4

ผมกัดฟันแน่นบอกไม่ถูกครับเสียงร้องไห้ที่ผ่านเข้าหูไม่ได้ทำให้ผมรำคาญหรืออะไรเลยทั้งที่ปรกติแล้วผมจะทนเรื่องพวกนี้ไม่ได้ แต่ทว่ามันบีบหัวใจของผมพิกล หน้าเรียวเล็กขาวๆนั่นกับดวงตากลมโตที่ตอนนี้ฉ่ำไปด้วยน้ำตา จมูกแดงก่ำปากแดงๆนั่นอีก โอ้ยยยย อยากรู้จริงๆ นะว่ามันแดกหลอดนีออนเป็นอาหารหลักหรือยังไงถึงได้ขาวสว่างกระจ่างตาซะขนาดนี้ นอกเรื่องไปไหนวะกู คือผมตั้งใจจะบอกว่าความรู้สึกตอนนี้บรรยายไม่ถูกคิดได้อย่างเดียวคือกอดครับ กอดแบบที่เค้าเอาแขนสองข้างมาโอบๆ รอบอีกคนนึงอะครับ!!!

"........................"

"ซิกๆ ฮึก "

"......................." มือผมสองข้างบังคับไม่ได้ละครับ ผมดึงไอ้ตัวเล็กเข้ามาจนตัวมันปลิวจากเบาะข้างๆเข้ามาซุกที่อกผม ที่ใช้คำว่าปลิวคือปลิวจริงๆนะครับเรียกว่ามันลอยมาติดหน้าอกผมดึงปึก(ผมคิดว่าผมแค่ดึงมันมากอดเบาๆนะทำมันตัวมันถึงปลิวได้ ไม่เข้าใจ) น้ำตานี่เปียกเสื้อขาวของผมเป็นดวงๆ ละกูจะพูดยังไงให้มันเงียบวะเนี่ย ทำเอาผมเครียดจนอยากขอยาแก้ไมเกรนมากินกันเลยทีเดียว

"มึงจะหุบปากได้ยัง " (ได้ข่าวว่าแกต้องปลอบไม่ใช่เหรอคิง???) เอิ่ม..... เห้ออออ เรพาะผมไม่รู้จะทำยังไงกับเรื่องตรงหน้านี้ดีผมเลยยกโทรศัพท์ขึ้นมา โทรออกไปหาไอ้เพื่อนเวรสองคนนั้นให้มันออกไอเดียว่าควรทำยังไงต่อดี แต่พอคิดอีกทีเรื่องนี้ผมตัดสินใจเองดีกว่าเลยได้แต่สั่งพวกมันครับ

"เออ ขับไปรอกูที่คอนโดเลย บอกไลลาให้รอกูอยู่นั่นแหละ แล้วถ้ามันยังไม่หยุดแหกปาก พวกมึงก็เอาผ้ายัดปากมันให้เงียบ"ผมคำรามบอกไปด้วยความหงุดหงิด อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้หงุดหงิดกับคนในอ้อมแขน แต่แค่คิดถึงหน้าไลลาคิ้วผมก็กระตุกแล้วอะ ไอ้คนตัวเล็กเงียบแล้วครับคงตกใจกับน้ำเสียงของผมแน่ๆ ผมนั่งกอดมันมาได้ซักพักแล้วตัวมันเองดิ้นจนเลิกดิ้น ตัวเท่านั้นจะทานแรงผมไหวได้ยังไง ตัวมันแค่อกผมเองครับเอวนิดเดียวเท่าที่จับๆลูบๆคลำๆดูนะ มันนิ่งจนผมสงสัยพอดึงตัวมันออกจากอกคอมันก็อ่อนพับลง เวร!!! หลับมันหลับคาอกผมแล้วทีนี้จะจะทำยังไง ผมเม้มปากให้ตายเหอะผมมีเรื่องต้องไปจัดการ แล้วผมก็ยังไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับน้องทั้งหมดไม่รู้ไปยังไงมายังไงถึงได้มาโผล่ที่นี่ ถ้าเจอตัวไอ้มินทร์ทุกอย่างก็กระจ่าย ที่ผมบอกแบบนี้เพราะเราไม่เจอกันนานมากละครับพอน้องห้าขวบผมก็ต้องไปอยู่กับป๊าที่สเปน ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอ น้องร้องไห้จนตาบวมเพราะผมบอกน้องว่าผมต้องไปหาพ่อกับแม่ เด็กครับไม่เข้าใจหรอกว่าไปต่างประเทศมันไกลแค่ไหน ไม่ใช่ปากซอยจะได้แวบมาหากันได้ง่ายๆ ตอนนั้นน้องร้องไห้โยเยจนผมอ่อนใจได้แต่ปลอบใจว่าแล้วจะมาหาบ่อยๆเท่านั้นกว่าน้องจะเงียบพ่อแม่ของน้องต้องทั้งดึงทั้งปลอบให้เลิกยึดตัวผมเอาไว้แน่น ที่ต้องไปที่โน่นเพราะมีเรื่องราวมากมายวุ่นๆกับครอบครัวผม เลยลืมนึกถึงเรื่องน้องเค้าไปเลยจนเมื่อเพื่อนเอารูปมาให้และพูดถึงเรื่องของน้อผมถึงนึกขึ้นได้

.................................................................................................

ผมอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นลิฟท์ไปทั้งๆที่ยังหลับ เพื่อที่จะไปจัดการเรื่องที่ค้างคาอยู่เสร็จ แล้วค่อยปลุกขึ้นมาคุยกันก็แล้วกัน อย่างน้อยอยู่ที่คอนโดผมก็ยังปลอดภัยจากทุกเรื่อง เพื่อนผมเปิดประตูออกกว้างเพื่อให้ผมอุ้มไอ้ตัวเล็กเข้าไปวางเบาๆ บนโซฟา มันสองคนทำหน้าแบบว่า เฮ้ย!จะเอามาด้วยทำไมวะเนี่ย แต่เรื่องขนาดนี้แล้วต้องเลยตามเลยแหละครับ

"กูไม่อยากถามว่ะคิง แต่มึงเอาน้องมาทำไมวะเนี่ย" คนปากมากอย่างไอ้พิชญ์อดถามไม่ได้ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองพวกมันตาขวาง

"มันหลับกูเลยเอามาด้วยหรือมึงจะให้กูทิ้งไว้ที่นั่นล่ะ"ผมถามพวกมันด้วยเสียงเบากลัวน้องจะรู้สึกตัวตื่น แต่สายตาเหลือบไปทางไลลาที่นั่งกำมือแน่นอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วกำลังจะอ้าปากกรีดเสียงอาละวาด ผมรีบชี้นิ้วใส่หน้าทันทีตาจ้องเขม็งกับท่าทางเตรียมโวยวายนั่น

"อย่าโวยวายเสียงดังนะ น้องหลับ "ผมบอกเสียงเบาแต่เน้นหนักเย็นเยียบ ไอ้สองคนนั้นรีบเดินเข้าไปด้านในเอาผ้าห่มออกมาคลุมให้น้องมันครับ ไลลามองผมด้วยสายตาเจ็บปวดและเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เธอสะกดเสียงที่กำลังจะกรี๊ดกร๊าดโวยวายลงคอ เพราะรู้ว่าลองผมชี้หน้าก็แสดงว่าผมเริ่มหมดความอดทนเต็มทีแล้ว

"คิงคะ ได้โปรดเถอะค่ะ " ไลลาพูดเสียงสั่น น้ำตาใกล้จะหยดเต็มที เดินเข้ามาเกาะแขนผมที่กำลังจัดผ้าห่มให้น้องมันอยู่ ผมสลัดแขนออกด้วยท่าทางรังเกียจไม่มองใบหน้าสวยๆนั่น จ้องแต่ใบหน้าเล็กที่พริ้มหลับอยู่ด้วยความเอ็นดู

"อย่าจับ "ผมตวัดเสียงบอก ไลลาถึงกับชะงักมือค้างไว้ทันที

"คิงคะ......ไลลาเป็นว่าที่คู่หมั้นคุณนะ แล้วเราก็เป็นยิ่งกว่านั้นอีก หรือจะให้ไลลาบอกมาดามว่าคิงทำอะไรลงไปบ้าง เกี่ยวกับเรื่องอขงเราสองคน และทำตัวยังไงเมื่ออยู่ที่นี่"ไลลาทำเสียงข่มขู่ผม แต่นึกว่าผมจะกลัวเหรอครับกับเรื่องแค่นี้

".................."

"เรื่องที่คุณจะไปมีใคร อะไรที่ไหน ไลลาไม่เดือดร้อนหรอกค่ะ แต่คุณจะเอายัยนุ๊กอะไรนั่นมาควงออกหน้าออกตาไลลาไม่ยอม คุณเป็นของไลลา คนที่เป็นเจ้าของคุณได้ ออกหน้ายืนคู่กับคุณได้คือไลลาเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์" ผมยืดตัวเต็มความสูงยืนจ้องหน้าผู้หญิงที่ยืนข้างๆ หากถามว่าเธอสวยไหมตอบได้เลยครับ สวย!ครับ สวยมากด้วย เธอเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยจะไม่สวยได้ยังไง แต่ผมไม่แคร์ไม่สนใจหรอก เพราะใครก็ตามที่ผมนอนด้วย ผมจะบอกทุกครั้งว่า แค่เรื่องบนเตียงเท่านั้นอย่างอื่นอย่าเข้ามาเกี่ยวหากผมไม่อนุญาต ทุกคนก็รับทราบกฎข้อนี้ดี และยินยอมพร้อมใจขึ้นเตียงกับผม อย่างว่า ผมเปย์ไม่อั้นหากพูดกันรู้เรื่อง ทำให้ผมพอใจได่และไม่งี่เง่าเข้าใส่ผม

"แล้ว??? " ผมถามสั้นๆ

"ไลลาไม่ยอม มันคุยกับเพื่อนๆมันให้เข้าหู ไลลาไม่ยอมนะคะ"เธอเริ่มขึ้นเสียงและเริ่มเสียงดัง คนที่นอนอยู่โซฟาเริ่มขยับยุกยิกเหมือนรำคาญเสียงนั่น ผมรีบก้มลงไปมองทันที

"อื๊อ.. "พอได้ยินเสียงจากปากแดงๆนั่น ผมก็รีบเอื้อมมือลงไปตบเบาๆบนผ้าห่มที่คลุมอกเล็กๆเอาไว้เพื่อกล่อมร่างนั้นให้หลับอีกรอบ ไลลามองตามมือผมด้วยความไม่พอใจ หึ!ใครจะสน

"บอกว่ายังไง จะแหกปากเอาโล่หรือไง" ผมตวัดเสียงขุ่นเขียวทว่าเบามากใส่เธอด้วยความหงุดหงิด

"นี่คุณ"ไลลาพยายามจะต่อต้านสิ่งที่ผมบอก รู้ทั้งรู้ว่าผมไม่ชอบให้คนขัดคำสั่งก็ยังทำ ผมกระชากแขนคนตรงหน้าแรงๆลากเดินไปที่ห้องทำงานฝั่งตรงกันข้ามกับห้องรับแขก เพื่อที่เสียงจะได้ไม่ต้องรบกวนการนอนของเจ้าตัวเล็กของผม

"ดูน้องให้กูด้วย"ผมบอกสองคนที่นั่งดื่มเบียร์ตรงโซฟากลางห้องรับแขก มันสองคนพยักหน้ารับโดยไม่เปิดปากทำหน้าเหมือนโทรทัศน์ที่กำลังดูอยู่มีเรื่องน่าสนใจมากกว่าเหตุการณ์ในห้อง ผมลากไลลาแบบไม่ปราณีปราสัยเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องจนเธอเกือบเซหงายหลัง

"กูบอกมึงว่ายังไงหือ? บอกว่าอย่าล้ำเส้น อย่าจุ้นจ้านนี่มันไม่ชัดเจนตรงไหน"ผมตวาดเสียงเข้มไม่ลดเสียงลงแล้วเพราะในห้องคือห้องเก็บเสียงดังแค่ไหนก็ไม่ลอดออกไปด้านนอก ไลลาหน้าซีดด้วยความตกใจแต่พยายามเชิดหน้าทำว่าไม่ได้กลัวผมเลยสักนิด

"ไลลามีสิทธิ์ หรือคุณไม่กลัวถ้าไลลาจะบอกมาดาม "ครับก็ยังไม่สำนึกยังคิดกล้าจะขู่ผมเสียอีก นี่กินอะไรเข้าไปหือถึงได้ไม่กลัวผม ผมตรงเข้าไปบีบคางสวยๆนั่นแน่นจนเธอหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ อย่าคิดว่าผมจะออมแรงนะครับถึงจะเป็นผู้หญิงก็เหอะ

"นึกว่ากลัว? "ผมเค้นเสียงถาม ยกมือกดโทรออกโดยไม่ดูเบอร์ด้วยซ้ำเพราะตั้งเป็นเบอร์โทรด่วน สายตาไม่ละไปจากใบหน้านั่น มืออีกข้างที่บีบคางเอาไว้ก็ไม่คิดจะปล่อยเช่นกัน

"แม่ครับ... ขอโทษครับผมอยากคุยด้วยสองสามคำ"

// ว่าไงคะลูก //ผมคุยไปจ้องหน้าไลลาไปด้วย

"ผมไม่อยากยุ่งกะไลลาแล้ว ถึงผมจะนอนด้วยหลายครั้งแต่ก็ไม่คิดจะเอาเป็นเมีย แค่เงี่ยนเฉยๆ มาอ่อยตรงหน้าขนาดนั้นถ้าผมไม่นอนด้วยก็แย่แล้วครับ" ผมตรงครับ พูดกับแม่ตรงๆนี่แหละเพราะมไ่เคยปิดกันอยู่แล้ว

//แต่น้องเค้าเป็นญาติแม่นะคะลูก//เสียงแม่เริ่มเย็นเพราะแม่ไม่ชอบให้เอาเปรียบผู้หญิง ผมรู้ครับว่าลองถ้าแม่พูดแบบนี้ก็จะยากหน่อยที่จะปัดความรับผิดชอบ แต่แม่รักผม ผมว่าไงส่วนมากแล้วแม่ก็มักจะตามใจผมเสมอ

"ผมเจอน้องครับแม่ แล้วผมอยากสานต่อกับน้องไม่อยากยุ่งกับใครอีกแล้ว ถ้าไม่สะสางให้หมดน้องคงไม่ยอมคบผมหรอก"ผมบอกความคิดของตัวเองทันที

//กรี๊ด!!! จริงเหรอลูก คิงเจอน้องเหรอ พามาหาแม่เลย พามาเลยนะแม่อยากเจอ//เสียงแม่ผมตื่นเต้นจนผมต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูตัวเอง

"ขอผมคุยกับน้องก่อนนะครับเราผมเพิ่งเจอน้อง อีกอย่างน้องลืมผมไปแล้วด้วยซ้ำทำท่าเหมือนไม่รู้จักกันเลย เมื่อคืนไอ้มินทร์มันมาที่ผับผมเลยรู้เรื่อง ขอเวลาผมสองเดือนแล้วจะรีบพาไปหาแม่ แต่แม่ต้องจัดการเรื่องไลลาให้ผมด้วยนะครับ"ผมไม่สนไลลาด้วยซ้ำไปว่าได้ยินสิ่งทีผมพูดแล้วรู้สึกยังไง

//ตกลง //แม่รีบรับปากทันทีโดยไม่มีข้อแม้หรือด่าผมว่าไม่เป็นสุภาพบุรุษหรือฟันแล้วทิ้งอะไรทำนองนั้น แม่วางสายไปแล้ว ผมมองหน้าไลลานิ่งๆด้วยสายตารังเกียจ

"อย่ามาให้เห็นหน้าอีก แล้วจะหาว่าไม่เตือน"ผมเตอนเสียงเรียบแต่ดวงตาผมก็อย่างรู้ๆแหละครับ คนที่กล้าสบตาด้วยมีน้อยคน ไลลาเม้มปากน้ำตาคลอยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างตัว แต่ดูเหมือนผมว่าจะลืมอะไรไปบางอย่าง พวกคุณนึกออกมั๊ยครับผมลืมอะไรไปวะ

"คิงคะ อย่าทำแบบนี้กำไลลาเลย ไลลารักคุณนะคะที่ทำไปเพราะหึง คุณก็น่าจะรู้ว่าไลลาหวงคุณแค่ไหน แต่ว่าทุกครั้งที่คุณยุ่งกับใครหรือสนใจใครไลลาไม่เคยไปอาละวาดต่อหน้าเลยสักครั้ง เพียงแค่เรื่องของนุ๊กอะไรนั่นคุณถึงกับจะเลิกกับฉันเลยหรือ"ไลลาถามเสียงสั่น อันที่จริงถามว่าไลลาดูดีหรือเปล่า ยอมรับครับว่าใช้ได้ แต่เธอไม่ใช่คนที่ผมจะตกลงปลงใจด้วยในอนาคต อย่าหาว่าผมไม่เกียรติผู้หญิงเลยนะ เรานอนด้วยกันเพพราะต่างสมัครใจ หลายคน one night stand จบแล้วก็ไม่ยุ่งกันอีก มีเพียงบางคนที่ผมยังติดใจก็จะถามพวกเธอตรงๆหากตกลงก็ไปเรื่อยๆพอจะเลิกผมก็ไม่เคยปิดจ่ายให้เต็มที่กำสิ่งที่พวกเธอเสียเวลา มีแต่ผู้หญิงตรงหน้านี้คนเดียวที่มักจะเอาแม่ผมมาเป็นข้ออ้าง บอกแล้วว่าเรื่องของครอบครัวผมมันค่อนข้างจะซับซ้อนเอาไว้ผมจะค่อยๆบอกพวกคุณก็แล้วกันนะครับ