บทที่3 | แฟนเก่า

​BAD GUY 3

​"นายจะทำอะไรคินอีก!" ทันทีที่ตบหน้าผมเสร็จโฟมก็ถามออกมาด้ววน้บเสียงเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นว่าผมทำท่าจะต่อยแฟนสุดที่รักของเธอ

"เธอต้องถามมันมากกว่ามั้ง ว่ามันกำลังจะทำอะไร" ผมปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วเหลือบมองไปที่ฝ่ามือเล็กของโฟมที่กำลังกุมมือของไอ้เวรคินนั่นอยู่

"ฉันไม่เห็นว่าคินจะทำอะไร มีแต่นายนั่นและที่กำลังจะต่อยเขา"

"เลิกทำตัวเป็นอันธพาลสักทีเถอะเอฟ นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้รักนายแล้ว ถึงนายจะทำร้ายคินแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางกลับไปรักนายได้หรอก" คำพูดทุกคำที่โฟมพูดออกมา มันเหมือนเป็นหนามทิ่มแทงหัวใจของผม

ใช่! ผมกับโฟมเคยเป็นแฟนกัน เราสองคนรักกันมาก จนกระทั่งไอ้ห่านี่มันเข้ามาในชีวิตของพวกเรา โฟมก็เปลี่ยนไป

แล้วสุดท้ายโฟมก็เลือกที่จะบอกเลิกผมคนที่คบกันมาเกือบสามปีแล้วไปคบกับไอ้คิน เพียงเพราะว่ามันมีเวลาเอาใจเธอมากกว่าผม เอาใจเก่งกว่าผม แค่นั้นเอง เหตุผลที่เธอใช้เพื่อบอกเลิกผม

"ฉันก็ไม่ได้รักเธอแล้วเหมือนกัน อย่าสำคัญตัวผิดสิ" ผมพูดคำๆนั้นออกไปทั้งๆที่จริงแล้วไม่ได้เป็นอย่างที่พูดเลย

ตอนนี้หัวใจของผมกำลังปวดหนึบๆ เมื่อเห็นว่าโฟมรักและหลงไอ้คินมากแค่ไหน ผมยอมรับว่าผมยังตัดใจจากโฟมไม่ได้ และผมก็อยากได้เธอคืนมาจากไอ้เวรนั่นด้วย แต่ดูเหมือนว่าผมจะหมดสิทธิ์แล้วล่ะ เพราะไม่มีทางที่โฟมจะกลับมาหาผมแน่นอน

ใครจะมาทนอยู่กับผู้ชายเอาแต่ใจ โมโหร้าย และเอาใจไม่เก่งเหมือนผมกันล่ะ

"เธอควรจะดูแลแฟนเธอดีๆนะ เมื่อกี้ฉันเห็นว่ามันกำลังเดินตามผู้หญิงคนอื่นอยู่ เธอคงไม่ชอบใจนักใช่มั้ยที่เห็นแฟนของตัวเองเดินตามผู้หญิงคนอื่นทั้งๆที่มันก็มีเธออยู่แล้วทั้งคน"

พอผมวางระเบิดไว้ให้สองคนนั้นเสร็จแล้วผมก็เดินออกมาเลย แต่ระหว่างที่ผมกำลังเดินออกมาผมก็เจอเข้ากับยัยเด็กจอมหยิ่งคนนั้นกำลังง่วนกับรถของตัวเองอยู่

ยัยนี่ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นเลยจริงๆ ดูสิ เปิดฝากระโปรงซ่อมรถเองแบบนี้ ผู้หญิงที่ไหนเขาทำกัน

ผมยืนมองยัยเด็กนั่นอยู่นาน แล้วอยู่ดีๆเธอก็ดันเรียกหาคนช่วยซะงั้น ซึ่งตรงนี้มันไม่มีใครอยู่เลยนอกจากผม

"ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ ช่วยหยิบประแจเบอร์8ให้ฉันที" พอกวาดสายตามองไปรอบๆก็ไม่พบว่ามีใครเลยสักคนนอกจากผม ผมต้องช่วยเธองั้นสินะ

"เร็วๆสิยืนบื้ออยู่ทำไมตั้งนาน มาช่วยกันหน่อยไม่ได้รึไง" ยัยเด็กนั่นพูดออกอย่างหงุดหงิด นี่เธอกำลังสั่งผมอยู่งั้นเหรอ?

"อ่ะ" ผมยื่นประแจเบอร์8ส่งให้เธอแล้วยืนมองเธอจากทางด้านหลัง ยัยเด็กนี่ซ่อมรถเก่งใช้ได้เลยนี่นา ไม่ธรรมดาจริงๆ

"ฟู่ววว เสร็จสักที เห้ย! นาย!!" พอเห็นผมเข้ายัยเด็กจอมหยิ่งก็ส่งเสียงร้องอย่างตกอกตกใจ

"ไง..." ผมกอดอกแล้วพูดกับเธอออกไป

"นายมาทำอะไรตรงนี้" เธอถามผมออกมาพร้อมกับปิดฝากระโปรงรถของตัวเองลง

"ทำไม กลัวว่าฉันจะเห็นเธอมาพลอดรักกับใครอีกหรือไง" ผมถามเธอออกไปอย่างกวนๆ

"ไอ้บ้านี่!"

"นี่ฉันช่วยเธอนะ ไม่คิดจะขอบคุณฉันสักคำเลยหรือไง"

"แค่หยิบประแจตัวเดียวเนี่ยนะ นายขออะไรมากไปรึเปล่า?"

"มารยาทแย่จริงๆเลยนะเธอเนี่ย"

"เรื่องของฉัน" ยัยเด็กจอมหยิ่งพูดขึ้นแล้วเปิดประตูรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองออกแล้วก้าวเข้าไปนั่งในรถ

"เดี๋ยวสิ" ผมตรงเข้าไปขวางเธอไว้แล้วใช้ฝ่ามือดันประตูรถเอาไว้

"อะไร?" ยัยเด็กนั่นมองมาที่ผมอย่างเอาเรื่อง

"เธอเป็นอะไรกับไอ้คิน" ผมถามเธอออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ไม่ได้เป็น" ยัยเด็กนั่นหลุบตามองพื้นแล้วตอบผมออกมา

"จะไม่เป็นได้ยังไง ในเมื่อฉันเห็นเธอยืนจูบอยู่กับมัน"

"นี่นาย!"

"เหอะ! เป็นอะไรกับมันจริงๆสินะ"

"ก็บอกว่าไม่ได้เป็นไงเล่า" ยัยเด็กนั่นยืนยันเสียงหนักแน่น

"แล้วเธอจูบกับมันทำไม? ไม่รู้รึไงว่ามันมีเจ้าของแล้ว"

"มีเจ้าของแล้วงั้นเหรอ..."

แค่เห็นปฎิกิริยาของยัยเด็กจอมหยิ่งที่ได้รู้ว่าไอ้คินมันมีแฟนแล้ว ผมก็ยิ่งมั่นใจว่าระหว่างสองคนนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ

ไมล์

​ไอ้หมอนี่มันบอกว่าพี่คินมีเจ้าของแล้ว นี่มันหมายความว่าที่เขาบอกว่าเขายังไม่เคยลืมเรื่องราวระหว่างฉันกับเขา

เขาก็โกหกฉันน่ะสิ...

"หึ! เธอเป็นกิ๊กมันรึไง ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมาแบบนั้นน่ะ" ไอ้ผู้ชายปากร้ายตรงหน้ายังพูดเรื่องพี่คินไม่เลิก เขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่นะ วอแวอยู่ได้!

"ไม่ใช่กิ๊ก แล้วก็ไม่มีทางเป็นด้วย!" ฉันตะโกนใส่หน้าไอ้หมอนั่นออกไปแล้วพยายามจะปิดประตูรถ

"ต้องการคนปลอบใจมั้ยล่ะ?"

"เห้ย! นายจะทำอะไรน่ะ เอาหน้านายออกไปเดี๋ยวนี้นะไอ้บ้า! นี่มันรถฉันนะ!!" อยู่ๆไอ้หมอนั่นก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันจนปลายจมูกของเขาเฉียดแก้มฉันไปนิดเดียว นี่ถ้าฉันไม่เบี่ยงหลบ จมูกของเขาคงจะกดลงที่แก้มของฉันเข้าอย่างจัง

"ฮ่าๆ เธอนี่ตลกดีนะ ฉันชักจะสนใจเธอแล้วสิ" ไอ้บ้านั่นพูดออกมาพร้อมยกยิ้มอย่างกวนประสาท"

พลั่กก!!

"ตลกบ้านนายสิ! อย่ามาทำอะไรรุ่มร่ามกับฉันนะไอ้บ้า!"

"ตอบฉันมา เธอเป็นอะไรกับไอ้คิน!" หมอนั่นถามคำถามเดิมกับฉันออกมาอีกแล้ว เขาอยากจะรู้เรื่องของฉันกับพี่คินไปทำไม หรือว่าหมอนี่จะแอบชอบพี่คินกันนะ ถึงได้มาคาดคั้นเอาคำตอบจากฉันแบบนี้!

จะว่าไปท่าทีของหมอนั่นก็แปลกๆซะด้วยที่เห็นฉันกับพี่คินอยู่ด้วยกัน

"ที่มาวุ่นวายกับฉันเนี่ย เพราะนายแอบชอบพี่คินใช่มั้ย?" ฉันถามหมอนั่นออกไปพร้อมกับเหยียดยิ้มมุมปากอย่างร้ายๆ

"พูดบ้าอะไรของเธอ" ไอ้หมอนั่นมองฉันตาขวางแล้วพูดออกมาเสียงดัง

"เจ้าของของพี่คินที่นายว่า ที่จริงแล้วมันเป็นตัวนายเองใช่มั้ยล่ะ? หน้าตาก็ดี ไม่ยักรู้ว่านายจะเป็นพวกชอบไม้ป่าเดียวกัน " ฉันถามหมอนั่นออกไปอย่างยียวน

"อุ๊บส์!!" OxO

อยู่ๆไอ้บ้านั่นก็กดริมฝีปากร้อนฉ่าของเขาลงมาทาบทับริมฝีปากของฉันเอาไว้ แล้วใช้มือที่แข็งแกร่งของเขาล็อกใบหน้าของฉันเอาไว้ไม่ให้หันหนีริมฝีปากที่ร้อนฉ่าของเขา

ฉันพยายามดิ้นขลุกขลักอยู่นานแต่ก็ไม่เป็นผล ไอ้บ้านั่นจูบฉันพร้อมทั้งดูดดึงริมฝีปากของฉันเอาไว้อย่างเอาแต่ใจ ยอมรับนะว่าจูบของเขามันร้อนแรง แต่มันใช่เรื่องมั้ยที่เขามาจูบฉันเอาไว้แบบนี้เนี่ย

รู้จักกันหรือก็ไม่

ริมฝีปากของฉันไม่ใช่สาธารณะนะ!

"เฮือกกก!!" ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรงเมื่อไอ้บ้านั่นถอนจูบออก

"หวานแบบนี้นี่เองสินะ ไอ้คินมันถึงได้ดูเสียดายเธอจัง..."

"ไอ้บ้า! นายทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!" ฉันพูดพลางใช้มือถูรสจูบของหมอนั่นออกจากริมฝีปากของตัวเอง

"จะทำมากกว่านี้อีก ถ้าเธอยังปากดีอยู่แบบนี้..?​"

"ไอ้!!" แล้วฉันก็ต้องเงียบปากลงทันทีที่หมอนั่นโน้มใบหน้าหล่อๆของเขาลงมาใกล้ฉันอีกครั้ง

"หึ! นึกว่าจะแน่!"