บทที่2 | รักแรก

BAD GUY2

​ไมล์

​"พี่คิน..." ฉันเรียกพี่คินออกไปเสียงแผ่วเบา เมื่อนึกถึงวันเก่าๆของฉันกับเขา

พี่คินเป็นผู้ชายคนแรกและเป็นรักแรกของฉัน เราสองคนแอบคบกันมาสองปีโดยที่พี่มาร์คพี่ชายของฉันไม่รู้

เขาเป็นเพื่อนรักของพี่ชายฉัน ฉันกับเขาเราสองคนสนิทกันมากคุยกันได้ทุกเรื่อง

แล้วก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เราสองคนดันรู้สึกกันมากกว่าคำว่าพี่น้อง คุยไปคุยมาก็ตกลงคบกันแบบลับๆโดยที่ไม่บอกให้ใครรู้

พี่ชายของฉันหวงฉันมาก เขาไว้ใจให้พี่คินดูแลฉัน จนกระทั่งคืนนั้น คืนที่ฉันตกเป็นของพี่คินทั้งตัวและหัวใจ ฉันจำได้ไม่เคยลืมว่าคืนนั้นเราสองคนมีความสุขกันมากแค่ไหน

แต่สุดท้ายความสุขของฉันกับเขาก็หมดลงเพียงชั่วข้ามคืน เมื่อพี่มาร์คพี่ชายของฉันมาหาพี่คินที่คอนโดแล้วพบว่าฉันกับเขานอนกอดกันอยู่บนเตียง

พี่มาร์คอาละวาดพี่คินจนทั้งสองคนชกต่อยกันแบบไม่มีใครยอมใคร ตอนนั้นฉันทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่ยืนเงียบอยู่ข้างๆพี่ชายของฉันโดยที่ไม่ช่วยพี่คินแก้ตัวเลยสักนิด

ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ถูกพี่มาร์คสั่งไม่ให้พบกับพี่คินโดยเด็ดขาด ถ้าหากว่าฉันดื้อด้านที่จะคบกับพี่คินต่อ พี่ชายฉันจะส่งฉันไปเรียนที่เมืองนอกและบอกเรื่องของฉันกับพี่คินให้ที่บ้านรับรู้

ตอนนั้นฉันกลัว กลัวว่าฉันจะไม่ได้เจอกับพี่คินอีก ฉันเลยยอมทำตามคำสั่งของพี่มาร์ค โดยการที่ไม่สานต่อความสัมพันธ์กับพี่คิน ไม่ติดต่อกับเขา จนกระทั่งเราสองคนห่างกันไปเอง

ฉันรับรู้มาบ้างว่าพี่คินเสียใจมากจนเสียผู้เสียคนไปเลย จากที่เขาเป็นผู้ชายที่แสนจะอบอุ่น กลับกลายเป็นคนเลือดร้อน ขี้โมโห หงุดหงิดง่าย พร้อมจะชกต่อยกับทุกคนที่เข้ามาหาเรื่องเขา

ตอนนั้นฉันทรมานแทบขาดใจ เราคบกันมาสองปี การที่จะให้เลิกรักกันมันทำได้ง่ายซะทีไหน นี่ขนาดผ่านมาเป็นปีๆแล้วฉันยังลืมเขาไม่ได้เลย

ยิ่งได้มาเจอกับเขาอีก ฉันก็ยิ่งมั่นใจ ว่าฉันไม่มีทางเลิกรักผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันได้เลย

"ไมล์มาที่นี่ทำไม?" พี่คินผละออกแล้วถามฉันอย่างสงสัย แต่ฉันไม่ยอมตอบอะไรออกไปแล้วเอาแต่จ้องหน้าเขาอยู่แบบนั้นด้วยความคิดถึง

ปีนึงแล้วสินะที่ฉันไม่ได้เจอหน้าผู้ชายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเลย

"นี่หนีไอ้มาร์คมาแข่งรถอีกแล้วใช่มั้ย?" พี่คินถามฉันอีกครั้งเมื่อฉันไม่ตอบเขาออกไป

"เปล่าค่ะ ไม่ได้หนี" ฉันตอบพี่คินออกไปพร้อมกับมองหน้าเขาไม่วางตา

"แล้วออกมาแข่งรถอีกทำไม มันอันตรายนะรู้มั้ย ไม่มีพี่คอยคุมแล้วชักดื้อใหญ่" พี่คินเขาดุฉันออกมาเหมือนที่ชอบทำบ่อยๆเมื่อก่อน

"ถ้าไอ้มาร์ครู้มันได้มาแหกอกพี่แน่ๆ" พี่คินพูดออกมาแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ

"พี่มาร์คไม่อยู่หรอกค่ะ ไปประชุมแทนพ่อที่เชียงใหม่"

"งั้นกลับเถอะพี่ไปส่ง ที่นี่มันอันตราย"

เอฟ

​หลังจากที่ผมแอบฟังสองคนนั้นคุยกันมานานสองนาน ก็จับใจความได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนั้นต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

"ไม่เอานะคะ ไมล์ยังไม่อยากกลับ" ยัยเด็กจอมหยิ่งนั่นพูดแล้วเข้าไปสวมกอดไอ้คินเอาไว้แน่น

"อย่าดื้อสิไมล์ ไมล์กำลังทำให้พี่เป็นห่วงอยู่นะ"

เหอะ! เป็นห่วงงั้นเหรอ?

"พี่คินกลับมาดูแลไมล์ได้มั้ย..." ยัยเด็กจอมหยิ่งนั่นถามออกมาพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปโน้มคอไอ้เวรคินลงมาจูบ

เหอะ! ใจกล้าไม่เบานี่หว่า เห็นห้าวๆนึกว่าจะเป็นทอมซะแล้ว แล้วทำไมผมต้องมาหงุดหงิดแบบนี้ด้วยวะ โธ่เว้ย!

"ถ้าจะพลอดรักกันก็ไปที่อื่น ที่นี่ไม่เหมาะกับพวกนายหรอก" ผมเดินออกจากเสาต้นใหญ่ที่ชั้นล่างของสแตนแล้วเดินไปหาไอ้คินกับยัยเด็กจอมหยิ่งนั่นที่ยืนจูบกันอยู่

ทีแรกแค่กอดน่ะผมไม่ว่าอะไรหรอก แต่นี่สองคนนั้นกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ถ้าจะจูบกันขนาดนี้ผมว่าเปิดห้องเลยดีกว่ามั้ง

"ไอ้เอฟ!!" ไอ้คินผละออกจากยัยเด็กนั่นแล้วหันมามองผมตาขวาง

"ก็ฉันน่ะสิ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนเห็นผีด้วยวะ" ผมพูดแล้วมองหาคนบางคนที่คิดว่าน่าจะอยู่กับมันด้วย ปกติเห็นตัวติดกันตลอด วันนี้หายไปไหนซะแล้วล่ะ

"ไม่มีมารยาท!" ยัยเด็กนั่นพูดแล้วมองผมอย่างขุ่นเคือง

"เธอน่ะสิไม่มีมารยาท" ผมพูดกับยัยเด็กนั่นออกไป

"ไอ้คนปากร้าย!" ยัยนั่นว่าผมกลับ

"เธอดีกว่าฉันตรงไหน?" ผมย้อนถามเธอไป

"ไอ้!"

"พอเถอะไมล์ คุยกับมันมีแต่จะปวดหัวเปล่าๆ" ไอ้คินพูดขึ้นแล้วหันมามองหน้าผม

"ไอ้ห่าคิน"

"พี่คินคะ ไมล์ขอตัวนะคะ" ยัยเด็กนั่นพูดแล้วทำท่าจะเดินออกไป

"เดี๋ยวสิไมล์ ให้พี่ไปส่งนะ..." ไอ้คินพูดแล้วคว้าข้อมือยัยเด็กจอมหยิ่งเอาไว้

"ไม่เป็นไรค่ะ ไมล์เอารถมาเอง" พูดจบยัยเด็กจอมหยิ่งนั่นก็เดินไปทันที โดยที่มีไอ้คินกำลังเดินตามเธอไปติดๆ

"เดี๋ยวสิ!" ผมกระชากแขนไอ้คินเอาไว้

"อะไรของแกวะ?" มันหันมาถามผมด้วยสีหน้าหงุดหงิดแล้วมองไปที่ยัยเด็กนั่นอย่างอาลัยอาวรณ์

"มายืนจูบกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ แล้วโฟมไปไหน?" ผมถามมันแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อหาคนที่ผมคิดว่าจะตามมันมาด้วยเหมือนทุกครั้ง

"อยู่ห้อง!" มันพูดออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจแล้วกำลังจะเดินตามยัยเด็กจอมหยิ่งนั่นออกไป

"แกทำแบบนี้กับโฟมได้ยังไง!" ผมกระชากมันเข้ามาถามอย่างโมโห มันมีแฟนอยู่แล้ว ทำไมต้องเดินตามผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ด้วยวะ เห็นแล้วหงุดหงิดฉิบหาย

"ฉันทำอะไรไม่ทราบ?" มันถามผมกลับมาด้วยสีหน้ากวนประสาท

"ไอ้เชี่ยคิน!!" ผมกระชากคอเสื้อมันแล้วกำลังจะง้างหมัดขึ้นเพื่อที่จะชกที่หน้าหล่อๆของมัน แต่อยู่ๆเสียงหวานใสที่ผมคุ้นเคยก็ดังขึ้นซะก่อน

"หยุดเดี๋ยวนี้นะเอฟ!!" ทันทีที่เสียงนั้นหยุดลงก็มีฝ่ามือลอยเข้ามาฟาดที่ใบหน้าของผมเข้าอย่างจังจนรู้สึกชาไปทั้งแถบ

"โฟม...."