บทที่ 1 ครั้งหนึ่งที่เรารักกัน

เวลาผ่านไปเกือบสามสิบนาทีแล้วที่เฮนรี่นอนแช่ตัวเองอยู่ในอ่างอาบน้ำ เขาชอบอยู่แบบนี้เวลาที่คิดถึงอมีนา เวลาที่คำพูดของเธอวนเข้ามาในหัวของเขา คำพูดที่เธอเคยบอกชัดเจนว่าเธอไม่ให้โอกาสกับเขา

เธอไม่ต้องการให้เรากลับมารักกันเหมือนเดิม ในช่วงเวลาที่ใจเจ็บปวดแบบนี้มันทำให้เขาอดย้อนคิดถึงอดีตที่ผ่านมาไม่ได้ คิดถึงช่วงเวลาที่เรารักกัน 4ปีที่หัวใจของเขามีความสุขในทุกวันก่อนที่มันจะจบลง...

เฮนรี่กับอมีนาเคยเป็นแฟนกันมาก่อนในสมัยที่ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เส้นทางความรักของทั้งคู่จัดได้ว่าเป็นอีกหนึ่งคู่รักที่น่ารักมากๆ ทั้งสองคนจะเป็นสายถ้อยที่ถ้อยอาศัยซึ่งกันและกัน เรื่องการทะเลาะกันหรืองอนกันแทบจะไม่เคยเกิดขึ้นกับคู่นี้เลย และเฮนรี่ก็เป็นผู้ชายที่ชอบเติมความหวานให้แฟนเสมอ เพราะเขารู้ว่าอมีนาเป็นคนขี้อายเธอจะไม่กล้าแสดงออกตรงๆ เขาเลยจัดการเรื่องนี้เอง ขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสและอมีนามีความสุขเขาก็ชื่นใจแล้ว

เส้นทางความรัก4ปีที่เติมความหวานให้กันตลอด อาจจะไม่ถึงขั้นหวานเลี่ยนแต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของทั้งคู่พองฟูได้ทุกวัน ความรักที่ทั้งคู่มองว่ามันมั่นคงแล้วและคงเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่านาน แต่แล้ว...ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งสถานะแฟนของเฮนรี่กับอมีนาจะต้องจบลง...สองปีก่อนหน้านี้

“ฟังแม่นะลูก...เฮนรี่เป็นลูกชายคนเดียวและเป็นหลานคนเดียวของตระกูล ลูกคือคนต่อไปที่จะต้องขึ้นดูแลงานแทนคุณพ่อในเวลาอันใกล้นี้แล้ว เรื่องความรักของลูกแม่ไม่เคยเข้าไปยุ่ง แต่ตอนนี้ลูกจะเลือกคบกับใครตามใจไม่ได้แล้ว บทบาทของลูกในอนาคตจำเป็นต้องมีคนข้างการที่เสริมหน้าตาให้ธุรกิจของเรา”

“...”

เฮนรี่ยืนนิ่ง เบื่อนหน้าหลบสายตาของผู้เป็นแม่ เขาไม่อยากให้แม่ต้องเห็นแววตาแข็งๆกับใบหน้านิ่งเย็นของเขาในตอนนี้ เพราะต้องเก็บกดอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมาในใจทำให้เฮนรี่ได้แต่ขบกราบแน่นจนเป็นสัน ซ่อนมือที่กำเข้าหากันแน่นไว้ในกระเป๋ากางเกง

“ผมรักมีนาครับคุณแม่”

เฮนรี่เข้าใจความหมายที่แม่ของเขาต้องการจะสื่อดี และไม่ได้อยากขัดใจ ที่ผ่านมาเขาเชื่อฟังคำพูดของแม่มาโดยตลอด อยากให้ทำอะไรเขาก็ทำ อยากให้เรียนอะไรเขาก็เรียน จะให้ขึ้นรับตำแหน่งท่านประธานดูแลงานต่อจากพ่อเขาไม่เคยคิดจะปฏิเสธ แต่เรื่องของหัวใจ ขอร้องล่ะ อย่าบังคับกัน...

“แม่รู้ แม่เองก็เอ็นดูและรักมีนาเหมือนเป็นลูกสาวคนหนึ่งเหมือนกัน แต่เฮนรี่...เรื่องบางเรื่อง ความรักไม่สามารถช่วยได้นะลูก ธุรกิจของตระกูลจะต้องไปต่อ มีหลายปากท้องที่เราจะต้องรับผิดชอบชีวิตของพวกเขา เพราะฉะนั้น หลักประกันที่มั่นคงของธุรกิจเราจึงสำคัญ คู่ครองของลูกในอนาคตจะต้องช่วยเสริมหน้าตาและความน่าเชื่อถือของธุรกิจเราด้วย”

ไม่ใช่ไม่อยากเห็นลูกมีความสุข แต่หน้าที่และความรับผิดชอบต้องมาก่อน

“ผมจะทำให้คุณแม่กับคุณพ่อมั่นใจครับ ว่าผมสามารถพาธุรกิจของเราเติบโตต่อไปได้ โดยที่ผมจะเป็นคนเลือกคู่ครองด้วยตัวเอง อย่ากังวลเรื่องนี้เลยครับ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ ตอนนี้อาหารน่าจะมาแล้ว”

เฮนรี่ตั้งใจตัดจบบทสนทนาเรื่องคนที่จะมาเป็นภรรยาของเขาในอนาคต และรีบยื่นแขนไปให้แม่ของเขาควงเพื่อที่จะได้เดินเข้าไปในร้านอาหารพร้อมกัน และอีกหนึ่งเหตุผลที่เขาอยากเข้าไปในร้านอาหารเร็วๆก็คือ เฮนรี่อยากรีบเข้าไปหาอมีนา แฟนสาวของตัวเองเพราะเขาปล่อยให้เธอนั่งรออยู่ในร้านอาหารมาหลายนาทีแล้ว

และในจังหวะที่เฮนรี่กับแม่ของเขากำลังหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในร้าน ทั้งสองคนก็ต้องหยุดชะงักเท้าและแสดงสีหน้าตกใจขึ้นมาทันทีเมื่อหันมาพบว่า อมีนายืนรออยู่ข้างหลังห่างจากตรงที่เฮนรี่ยืนไม่ไกลมาก และนั่นทำให้เฮนรี่แอบเป็นกังวลเขากลัวว่าเธอจะได้ยินสิ่งที่เขาพึ่งคุยกับแม่ไป

“มีนา/หนูมีนา” สองแม่ลูกเอ่ยเรียกชื่ออมีนาพร้อมกันและพยายามทำน้ำเสียงสีหน้าให้ปกติมากที่สุด

“คืออาหารมาครบแล้วค่ะคุณแม่ พี่เฮนรี่ มีนากลัวว่าอาหารจนเย็นสะก่อนก็เลยออกมาตามค่ะ” อมีนาพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเหมือนปกติ ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไปทั้งที่ภายในใจของเธอตอนนี้ปวดหน่วงไปหมดแล้ว

และใช่ เธอออกมาได้ยินสิ่งที่แม่ของเฮนรี่พูดพอดี เรื่องคนที่เหมาะสม คนที่จะเป็นคู่ครองของเฮนรี่ในอนาคต คุณสมบัติที่จะช่วยเสริมธุรกิจของเขาได้ แน่นอนว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เธอ

อมีนารู้ฐานะของตัวเองดี เธอไม่มีคุณสมบัติอะไรเลยที่เหมาะสมกับเฮนรี่ เธอไม่มีฐานะที่ร่ำรวย ไม่ได้มีชาติตระกูลสูงส่ง เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งที่บังเอิญมารักกับลูกเศรษฐี มันเหมือนความฝันในโลกนิยายเลยนะ ผู้หญิงธรรมดามีเงินติดตัวแค่ห้าร้อยบาทและได้มารักกับลูกเศรษฐี แต่มันก็ควรจะเป็นแค่ความฝันและเธอควรเดินออกมาอยู่กับโลกแห่งความเป็นจริง โลกที่เธอไม่คู่ควรกับเขา

อมีนารักเฮนรี่จากใจจริงไม่ได้รักเขาเพราะฐานะหรือเงินทอง เธอรักเขาที่เขาเป็นเฮนรี่แบบนี้ เป็นผู้ชายที่อบอุ่นและทำให้เธอมีความสุข สบายใจทุกครั้งที่อยู่กับเขา

“พี่เฮนรี่คะ...” เอ่ยเรียกชื่อของเขา ก่อนจะตัดสินใจพูดเรื่องที่เธอคิดมาตลอดทาง หลังจากออกจากร้านอาหารและแยกย้ายกับแม่ของเฮนรี่แล้วเรียบร้อยอมีนาก็คิดเรื่องนี้มาตลอด จนเธอได้คำตอบให้ตัวเองและคิดว่ามันน่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอทำให้เขาได้

อมีนานั่งมองใบหน้าด้านข้างของเฮนรี่ที่ตอนนี้กำลังตั้งใจขับรถอยู่ และเขาก็หันมาส่งยิ้มให้เธอก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่า มีอะไรหรือเปล่าเพราะเธอเรียกเขา อมีนาเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพูดออกไปด้วยหัวใจที่รู้สึกปวดหน่วงว่า

“เราเป็นแค่พี่น้องกันเถอะนะคะ”

“ไม่” เฮนรี่ตอบในทันทีแล้วหันไปตั้งใจขับรถต่อ คำพูดของเธอทำให้เขารู้แล้วว่าอมีนาต้องได้ยินเรื่องที่เขากับแม่คุยกันแน่ๆ ถึงว่าทำไมตอนนั่งกินข้าวอยู่ที่ร้านอมีนาดูเงียบผิดปกติไป ที่แท้ก็เพราะคิดเรื่องนี้อยู่นี่เอง แต่พี่ขอโทษนะครับ พี่ไม่ได้อยากมีน้องสาวตอนนี้

“มีนาไม่ได้ขอความคิดเห็นของพี่เฮนรี่นะคะ มีนาไม่อยากเป็นแฟนกับพี่เฮนรี่แล้ว...”

“พี่ขอเหตุผลด้วยครับ ถ้าเหตุผลของมีนาไม่ดีพอ ก็หยุดคิดเรื่องที่จะเป็นแค่พี่น้องกันได้เลยเพราะพี่ไม่ยอม” จะมาขอเป็นแค่พี่น้อง อะไรกัน ใครจะอยากเป็น!

“มีนามีเหตุผลที่ดีอยู่แล้วค่ะ แต่ขอเก็บไว้เป็นเหตุผลส่วนตัวนะคะ” เธอเองก็ใช่ว่าจะเข้มแข็งพูดเหตุผลที่แท้จริงกับเขา และที่ยังนั่งอยู่ได้ขนาดนี้แล้วไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เธอก็ยื้อตัวเองสุดๆแล้วนะ เขาก็ควรจะรู้สิว่าทำไมเธอถึงขอลดสถานะ เหตุผลจริงๆเขาต้องรู้อยู่แล้ว

“มีนาครับ เราสัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ ว่ามีอะไรจะบอกกันตรงๆ”

เฮนรี่ไม่ได้อยากบังคับให้เธอพูด เขารู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างแฟนสาวของเขาจะพูดเรื่องที่มันกำลังทำร้ายหัวใจตัวเองอยู่ออกมาได้ง่าย

ที่เขายังทำเป็นไม่รู้อยู่แบบนี้ก็เพราะอยากต่อเวลาอีกหน่อย อยากยื้อเวลาให้อมีนาได้คิดอีกนิดและเอ่ยเปลี่ยนใจสิ่งที่เธอพึ่งพูดออกไป เขาไม่พร้อมจริงๆ ไม่พร้อมที่จะไม่มีเธอ แน่นอนว่าเฮนรี่จะไม่ปล่อยมือเขาจากมีนา เว้นแต่ว่าเธอจะขอให้เขาปล่อย และเหมือนเวลานั้นมันจะมาถึงเร็วเกินไป

“เรื่องนี้มีนาพูดออกมาตรงๆไม่ได้ค่ะพี่เฮนรี่ มีนาขอโทษนะคะที่ต้องผิดสัญญา”

“ถ้าเป็นเรื่องที่มีนาได้ยินตอนพี่คุยกับคุณแม่ ก็ลืมมันไปเถอะ คิดว่าไม่เคยได้ยินก็ได้ ภรรยาของพี่จะเป็นใครพี่จะเลือกเอง หัวใจเป็นของพี่ครับ เรื่องนี้พี่จะไม่ยอมให้ใครมาบังคับ” ใจของเขาอยู่กับใครเฮนรี่คือคนที่รู้คำตอบนั้นดีที่สุด

“อยู่เป็นกำลังใจให้พี่เถอะนะครับมีนา พี่รักมีนานะ” ต้องเป็นเธอเท่านั้นที่หัวใจของเขาต้องการ หากไม่ใช่เธอเขาก็ขออยู่คนเดียวดีกว่า

“มีนาก็รักพี่เฮนรี่ค่ะ” เราบอกรักกันเกือบทุกวันอยู่แล้ว และความรักที่เธอมีให้เขาจะยังเป็นของเฮนรี่เสมอและตลอดไป เพียงแต่...

“มีนาจะเป็นกำลังใจให้พี่เฮนรี่เสมอทั้งวันนี้และวันข้างหน้า ในฐานะน้องคนหนึ่งที่พี่รู้จักเท่านั้น”

เพราะว่ารักเขามากและเธอไม่ได้อยากครอบครองเขา ตอนนี้ใจอาจจะเจ็บแต่มันก็คุ้มถ้าจะแลกเพื่อความสุขของเฮนรี่ เขาควรเจอคนที่เหมาะสมกับเขามากกว่าเธอ

“มีนา! อย่าทำแบบนี้ นี่มันไม่ใช่เวลามาเสียสละนะ ถ้าคิดจะทำเพราะอยากเห็นพี่มีความสุขงั้นก็หยุดคิดเรื่องนี้เลย เพราะความสุขของพี่ คือมีนา”

“ถ้างั้นพี่เฮนรี่ก็คิดว่าทำเพื่อความสุขของมีนาก็ได้นี่คะ ตอนนี้ความสุขของมีนาคือการได้เป็นแค่น้องของพี่เฮนรี่เท่านั้น หากมีนายังเป็นแฟนพี่อยู่ มีนาจะไม่มีความสุข พี่เฮนรี่อยากเห็นคนที่ตัวเองรักมีความทุกข์เหรอคะ”

“มีนา ไม่! พี่ไม่เอาแบบนี้” เฮนรี่ต้องรีบตบไฟเลี้ยวเพื่อจอดรถข้างไหล่ทาง เขาขับรถในขณะที่เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองตอนนี้ไม่ได้

“แต่มีนาต้องการแบบนี้ค่ะ เรายังเป็นคนที่ส่งความหวังดีต่อกันได้นะคะ แต่มีนาเป็นคนรักให้พี่เฮนรี่ไม่ได้แล้ว”

“อย่าใจร้ายกับพี่แบบนี้มีนา ความหวังดีของมีมามันจะทำร้ายเราทั้งคู่นะ”

เขาพูดถูก สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้มันจะทำร้ายหัวใจของเราทั้งคู่ แต่เจ็บตอนนี้ดีกว่าทำเป็นฝืนต่อไปแล้วสุดท้ายเธอกับเขาก็รักกันไม่ได้อยู่ดี

“ช่วงนี้เราอย่างพึ่งเจอกันเลยนะคะ ให้เวลาตัวเองให้ปรับตัวปรับใจก่อน”

“ไม่ ไม่! พี่จะไม่ยอมตามใจมีนาเรื่องนี้” เธอจะใจร้ายกับเขาแบบนี้ไม่ได้ เรารักกันก็ควรจับมือแล้วเดินไปด้วยกันสิ เธอจะมายอมแพ้แล้วทิ้งให้เขาอยู่โดยลำพังไม่ได้นะ

“ถ้างั้นก็ไม่ต้องเจอกันเลยตลอดชีวิต”

“มีนาหนีพี่ไปไหนไม่ได้หรอก” และเขาก็ไม่ยอมให้เธอจากไปไหนทั้งนั้น

“จะลองดูก็ได้นะคะ พี่เฮนรี่อยากได้แบบนั้นหรือเปล่าล่ะ” ยอมรับเลยว่านี่คือการพูดจารุนแรงที่สุดที่เธอเคยพูดกับเขา พูดไปเหมือนคนจิตใจเข้มแข็งแต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ตอนนี้ใจเธอก็ร้าวเหมือนกัน

“มีนาไม่ได้ให้ทางเลือกพี่เลย”

“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ”

“...”

และนั่นคือวันสุดท้ายที่เขาได้อยู่ในสถานะแฟนของอมีนา ความรักที่ต้องจบลง จบทั้งที่ใจยังรัก...

ครืด ครืด

เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้น ทำให้เฮนรี่ต้องปล่อยเรื่องที่เขากำลังคิดอยู่ไปและหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเป็นอีเมลจากอรชร เลขาของเขา เฮนรี่รีบเปิดอีเมลอ่านทันที

(อรได้รวบรวมเรซูเม่ของคนที่สมัครเข้ามาในตำแหน่งงานที่ท่านประธานสั่งให้เปิดเรียบร้อยแล้วนะคะ รายชื่อและเอกสารอยู่ในไฟล์ที่แนบมาค่ะ)

เมื่ออ่านจบมุมปากทั้งสองข้างของเขาถูกยกขึ้นอย่างพึ่งพอใจ เพราะแผนที่เขาวางเอาไว้ตอนนี้ได้เป็นไปตามความต้องการของเขาแล้ว มุนปากที่ยกขึ้นเมื่อสักครู่นี้ตอนนี้ยกสูงขึ้นกว่าเดิมไปอีก เรียกว่าฉีกยิ้มกว้างเลยก็ได้ เขากำลังยิ้มให้กับรูปผู้หญิงคนหนึ่งที่สมัครเข้ามาทำตำแหน่งนี้

‘นางสาว อมีนา...ในที่สุดก็สมัครเข้ามาสักทีนะ มีนา’

ข้อความสั่งงานของเฮนรี่

(คุณอร ผมต้องการให้คุณเปิดรับสมัครตำแหน่งผู้ช่วยประจำตัวของผม ด่วน! ไม่จำกัดวุฒิและผมจะเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง ขอบคุณครับ)

ตำแหน่งที่เปิดรับสมัครแบบล็อคมงเอาไว้แล้ว เขารอตั้งนานและในที่สุดคนที่เฮนรี่อยากให้มาสมัคร ก็มาสักที...

“พี่ปล่อยให้เราห่างกันตามใจมีนาถึงสองปี คราวนี้พี่จะทำตามใจของพี่บ้างนะครับ”