บทที่ 1.2

“อ้าว ไหนบอกว่าเขียนโครงเรื่องให้เขาไง”

“ก็นั่นมันบทของพระเอก แต่พี่ชายเธอไม่ใช่”

“นั่นสินะก็นายเพิ่งบอกว่าพระเอกคือวิลเลี่ยม หวง นี่นา” เฟิงเย่ก้มหน้าอ่านรายละเอียดและวิธีการเล่น จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเทียนอวี้

“แล้วนี่ถ้าฉันจะออกมาละ”

เทียนอวี้ได้ยินดังนั้นก็มั่นใจว่าเพื่อนรักตกลงทดสอบโพรเจคให้แล้ว ดังนั้นจึงรีบอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด

“มีสามวิธีให้เลือก วิธีแรกคือตัวผู้เล่นจะมีอุปกรณ์ติดตัวไว้ให้ เมื่อไหร่ที่อยากออกมาก็กดได้เลย วิธีที่สองเป็นแบบเกมการผจญภัย เธอแค่ตามล่าหากุญแจด้วยนาฬิกาข้อมือ ของเธอฉันทำให้พิเศษเป็นใบเมเปิ้ล สีแดง”

“ไหน” เฟิงเย่หยิบหนังสือคู่มือขึ้นมาอ่าน เห็นนาฬิกาที่มีกรอบเรืองแสงรูปใบเฟิงสีแดง “นี่อะไร”

“ตัวอย่างการเล่นแบบเกม ไอเทมของเธอคือใบเฟิง ถ้าเธอเก็บมาได้รอยสักแหว่งๆ นี่ก็จะถูกเติมเต็มจนเป็นใบเฟิงที่สมบูรณ์ จากนั้นกุญแจก็จะปรากฏเธอก็ได้กลับบ้าน”

“แล้วอย่างนี้จะรู้ได้ยังไงว่าอะไรคือไอเทม”

“ตามสัญญาณไปไง” เห็นหญิงสาวทำหน้างงเทียนอวี้ก็กลอกตา “เข้าไปดูก็รู้เองละน่า”

“แต่...ถ้าหาไม่ครบก็ไม่ได้กลับงั้นสิ”

“ก็บอกแล้วว่ามีสามวิธี”

“แล้ววิธีสุดท้ายละ”

“วิธีสุดท้ายตื่นเต้นหน่อย ถ้าเกิดว่าเธอซุ่มซ่ามทำตัวเองตายในนั้น เธอก็จะตื่นขึ้นมาเอง”

เฟิงเย่อ้าปากค้าง “แกกับยัย Snow White นี่มันโรคจิตทั้งคู่เลย!!”

เทียนอวี้หัวเราะ

“ขอบใจที่ชม เข้าไปแล้วก็สอดส่ายสายตา ทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อรายได้ของบริษัทด้วยนะ เรื่องนี้ส่งผลต่อเงินในบัญชีของเธอด้วยอย่าลืม ฉันเลือกตัวละครที่สร้างมาจากเธอโดยเฉพาะดังนั้นไม่ต้องกังวล เธอต้องสนุกแน่ๆ”

ประโยคหลังเทียนอวี้ลากเสียง นั่นทำเอาเฟิงเย่มองอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้ใจ

“หมายความว่ายังไง”

“นี่ เธอต้องขอบใจฉันนะ ผู้ชายที่ฉันสร้างให้เป็นคู่น่ะหล่อลากเลยละ ฉันบังเอิญเดินผ่านเขาสองสามครั้งเห็นว่าเธอน่าจะชอบ”

“หม่าเทียนอวี้ นายตายซะเถอะ!!!” เฟิงเย่ยื่นมือไปคว้ากล่องพิซซ่า

เทียนอวี้ไหวตัวทันรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป เสียงตะโกนของเขายังคงดังออกมาให้ได้ยิน “ฉันสร้างให้เขามีตัวตนเพื่อปกป้องเธอในซวงเสวี่ยเชียนเหนียนเท่านั้น ไม่ใช่คนที่มีตัวตนจริงๆ เสียหน่อย ต่อให้เธอเห็นเขาแล้วน้ำลายหกจนเกิดรวบหัวรวบหางเขาในนั้น ก็ไม่มีผลในชีวิตจริงกับเธอหรอกน่า!!”

“หมายความว่ายังไงนี่มาพูดกันให้รู้เรื่องนะ!”

เทียนอวี้ค่อยๆ โผล่หน้าออกมา “เอาน่าอย่าซีเรียสสิ ขำๆ เอง ฉันแค่พยายามจินตนาการผู้ชายที่จะเอาเธออยู่หมัด...เอ้ย ฉันหมายถึงคนที่จะทำให้เธอใจอ่อน เลยลองสร้างตัวตนของคนคนหนึ่งขึ้นมา”

เฟิงเย่ปวดหัวตุบจนต้องยกมือขึ้นนวดขมับ

“น่าสนุกออก ดูหน่อยว่าฉันเดาสเปกเธอถูกมั้ย รับรองว่าไม่ผิดหวัง เผื่อในโลกนี้เขามีตัวตนจะได้ไปสู่ขอเขาให้เธอไง” เทียนอวี้หัวเราะ “เข้าไปดูสิจะได้รู้ว่าเขาน่ากินกว่าพระเอกนายเอกเสียอีก”

ฟังดูก็น่าสนุกดี...

แต่มีหรือที่เฟิงเย่จะพูดออกมาให้เทียนอวี้ให้ได้ยิน

หลังพูดโน้มน้าวจนเฟิงเย่รู้สึกสนใจได้สำเร็จ เทียนอวี้ก็ไม่ได้อยู่กินมื้อเย็นเหมือนทุกครั้ง ดังนั้นเมื่อเห็นว่ายังไงตัวเองก็ว่างอยู่แล้ว เฟิงเย่คิดแล้วคิดอีกจึงติดตั้งโพรเจคซวงเสวี่ยเชียนเหนียน

มองเพดานห้องนอนของตัวเองหลังจากล้มตัวลงนอน อยู่ๆ เฟิงเย่ก็รู้สึกตื่นเต้น

“คิดซะว่ากำลังเดินทางไปเที่ยวก็แล้วกัน ดูซิว่าโลกที่เทียนอวี้สร้างขึ้นจะสมจริงสักแค่ไหน”

ท่ามกลางพายุหิมะ โรงเตี๊ยมสองแห่งซึ่งตั้งอยู่ทางขึ้นเขาหนี่ว์ซานกำลังพลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่จำต้องหยุดพัก เสียงลมอื้ออึง บวกกับอากาศหนาวเย็น ทำให้ไม่ว่าใครก็ล้วนรักชีวิตไม่กล้าออกไปเผชิญกับความตายทั้งสิ้น

หนี่ว์ซานหรือหุบเขาแห่งเทพธิดา เป็นหุบเขาสูงชันที่มีอายุมากกว่าพันปี ตั้งอยู่ระหว่างชายแดนสามแคว้น ได้แก่แคว้นเยียน แคว้นเทียนเฉา และแคว้นฉี

กระนั้นเพราะแคว้นฉีเป็นฝ่ายชนะสงครามสามแคว้นเมื่อสามสิบปีก่อน หุบเขาหนี่ว์ซานจึงตกเป็นอาณาเขต ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิแคว้นฉี

ชาวบ้านจากสามแคว้นเล่าขานกันว่าในทุกๆ หนึ่งร้อยปีจะมีเทพธิดาลงมาจุติยังหนี่ว์ซานตนหนึ่ง ผู้ใดที่ทำให้เทพธิดาเต็มใจติดตามลงเขา คนผู้นั้นจะแคล้วคลาดสมปรารถนาทุกประการ