ตอนที่7 ครอบครัวพบหน้า

เมื่อรถยนต์สีเงินหรูหราขับเข้ามาจอดในคฤหาสน์ของตระกูลซันวาทอเรย์ แครอลก็บอกให้คัลเลนลงไปพร้อมกับเธอ ดูสีหน้าแล้ว พอเธอไป เกรงว่าพี่ชายจะบึ่งรถหนีทันที

“พี่คัลเลน วันนี้วันเกิดแด๊ดนะ พี่ไปทานข้าวด้วยกันสักครั้งเถอะ”

คัลเลนถูกน้องสาวรบเร้าอย่างหนัก เขาถอนหายใจแล้วตามเธอเข้าไปข้างใน ป้าอุ่นแม่บ้านอาวุโสมารอต้อนรับ พอเห็นคัลเลน ป้าอุ่นก็ยิ้มดีใจจนแก้มปริ คุณหนูรองโตเป็นหนุ่มแล้ว ไม่อยู่ที่คฤหาสน์กับนายท่านสามปี เปลี่ยนไปมากจนจำแทบไม่ได้เลย แครอลสวมกอดป้าอุ่นพร้อมกับถามหาคนอื่นๆ

“นายท่านรออยู่ที่โต๊ะค่ะ”

“ขอบคุณค่ะป้าอุ่น เดี๋ยวหนูพาพี่คัลเลนไปก่อนนะคะ” แครอลผลักหลังพี่ชายเดินไปห้องอาหาร มัวแต่ยืนนิ่ง นี่ก็บ้านของตัวเอง ทำเหมือนไม่คุ้นเคยไปได้

“แด๊ด หนูกลับมาแล้วค่ะ” แครอลส่งเสียงสดใส ที่โต๊ะอาหารนอกจากโทนี่ ซันวาทอเรย์ ผู้เป็นพ่อของเธอแล้ว ยังมีพี่ชายคนโตนั่งอยู่ด้วย แครอลเลื่อนเก้าอี้ให้คัลเลนก่อนค่อยวิ่งไปกอดแด๊ดของเธอ

“แด๊ดสุขสันวันเกิดนะคะ” แครอลนำของขวัญที่เธอกับคัลเลนซื้อมามอบให้ผู้เป็นพ่อ ชายวัยกลางยิ้มอ่อนโยน ลูกสาวคนนี้ผ่านไปกี่ปีก็น่าเอ็นดูเหมือนเดิม

“พี่เคย์เดน ไม่เจอกันตั้งนาน หนูคิดถึงมากเลย” แครอลกล่าวเสียงแผ่ว เธอไม่กล้าอ้อนหรือเล่นกับพี่ชายคนโต เพราะเขาดุมาก ถ้าไม่พอใจ ถึงแม้เป็นน้อง ก็ไม่ได้รับการยกเว้นแน่นอน

เคย์เดนเป็นแบบนี้มาตลอด ตั้งแต่เด็กก็ชอบรำคาญคนอื่น แถมยังทำตัวเย่อหยิ่ง ในตอนที่แกล้งน้องสาวจนร้องไห้ เขาไม่เคยสำนึกผิด พอคัลเลนรู้ว่าเป็นฝีมือของเคย์เดน เขาก็ไปต่อยตี ทำให้ทั้งสองทะเลาะกันประจำ

“อุ่นตั้งโต๊ะเลย” นายท่านโทนี่พยักหน้าให้ป้าอุ่น เด็กๆอยู่กันครบสักที ถ้าแม่ของพวกเขาได้เห็นต้องดีใจมากแน่ๆ

สเต๊กเนื้อชั้นดีราคาสูงลิ่วถูกวางต่อหน้าของทุกคน ตามมาด้วยไวน์แดงรอยอลเดอมาเรียสูตรดั้งเดิม ที่นายท่านโทนี่ได้รับเป็นของขวัญพิเศษจากเพื่อนเก่า ไวน์ยี่ห้อนี้มีมูลค่ามากกว่าทองคำ แค่ขวดเดียว ต้องใช้จ่ายไปเฉียดล้านแล้ว แต่ก็ไม่แปลก เพราะมันแสดงให้เห็นถึงหน้าตาทางสังคมของตระกูลซันวาทอเรย์ และอิทธิพลของนายท่านโทนี่ที่มีต่อแวดวงธุรกิจ คนอื่นต่างพากันเคารพยำเกรงเขา ในที่มืดหรือสว่างไม่มีใครอยากคัดค้านท้าทาย กับลูกชายสองคนนั้นตรงกันข้าม นอกจากพูดไม่ฟังยังเถียงไม่หยุด

ทุกคนทานอาหารเงียบๆ ผ่านไปนานแล้วยังไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นเลย แครอลเริ่มอึดอัดจนทนไม่ไหว เธอจิบไวน์แดงรสกลมกล่อมลงคอเพื่อเพิ่มความกล้าเสร็จ ก็ถามไถ่สารทุกข์สุข

“พี่เคย์ ไม่เจอพี่สามปีเลย แด๊ดบอกว่าพี่อยู่ที่รัสเซีย เป็นยังไงบ้างคะ หนูก็อยากไปเหมือนกัน” แครอลสดใส แต่คนที่เธอถามเหมือนท้องฟ้าก่อนพายุฝน

“รัสเซีย?” เคย์เดนยิ้มน่ากลัว เขามองผู้เป็นพ่อก่อน แต่เพราะได้รับสายตาห้ามปรามจึงตั้งใจบอกน้องสาวว่าสามปีที่ผ่านมา ตัวเขาทำอะไรอยู่

“ฉันติดคุก เธออยากไปเหรอ”

“ติดคุก?”

แครอลมองหน้าแด๊ดของเธอ พี่เคย์เดนอาจจะล้อเล่นหรือเปล่า เขาไม่มีทางติดคุกที่ไหนได้ เพราะพ่อไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่นอน ตระกูลซันวาทอเรย์เชียวนะ จะปล่อยให้ลูกชายคนโตมีเรื่องได้ยังไง บรรยากาศบนโต๊ะอาหาร จากที่เคร่งเครียดอยู่แล้ว ก็กระอักกระอ่วนหาอากาศหายใจไม่ได้ในทันที

“เคย์เดนแค่ล้อเล่นน่ะลูก” นายท่านโทนี่กล่าวเสียงเย็นเตือนเคย์เดน เขาไม่ต้องการให้แครอลรับรู้ว่าพี่ชายตัวเองติดคุกนานถึงสามปี ทั้งที่ความจริงให้ช่วยก็สามารถช่วยได้ แต่ลูกคนนี้มันไม่ยอม คิดแต่ว่าตัวเองเก่ง

“คัลเลน ทุกวันนี้ยังไปต่อยมวยเถื่อนอยู่หรือเปล่า” นายท่านโทนี่หันไปสนใจลูกชายคนรอง ธุรกิจผับบาร์ก็ดีอยู่หรอก แต่การชกมวยเป็นสิ่งที่ไม่เกิดประโยชน์ นอกจากเจ็บตัวเท่านั้น ถ้าแม่ของพวกเขายังอยู่ ต้องห้ามแน่นอน

“เรื่องของผม”

“หึ” คำตอบของคัลเลนทำให้เคย์เดนแค่นหัวเราะ คัลเลนจึงมองไปที่พี่ชายของเขาตรงๆ

“ก็ยังดีกว่าหนีจากคุกไม่ได้ คิดว่าตัวเองแน่ แต่ห่วย”

“ไอ้คัล ปากดีเหมือนเดิมเลยนะ”

“ก็ดีกว่าไม่มีอะไรได้เรื่องสักอย่าง” สองพี่น้องชักสีหน้าใส่กัน หากไม่มีโต๊ะกั้นเอาไว้ พวกเขาคงไม่ยั้งมือแล้ว นายท่านโทนี่ตบโต๊ะเตือน ไม่เคยมีสักครั้งที่สองคนนี้พูดจาดีๆเลย

“หยุดทะเลาะกันต่อหน้าน้อง ฉันเรียกพวกแกมาเพราะมีเรื่องสำคัญมากต้องบอก”

“พ่อไม่ได้เรียกผมมา”

“แครอลไม่บอกแกเหรอ”

คนที่ถูกกล่าวถึงยิ้มแห้ง แครอลขอให้คัลเลนมาเอง ไม่ได้บอกว่าเป็นคำสั่งพ่อ ครอบครัวจะอยู่พร้อมหน้าได้ยังไงถ้าพูดความจริง ตั้งแต่แม่เสียชีวิต พวกเราพี่น้องก็กระจัดกระจาย เธออยากสานสัมพันธ์ให้พวกเขาคืนดีไม่ต้องทะเลาะกัน ถึงแม้จะหลอกคัลเลนก็ตาม

“นั่งลงคัลเลน” นายท่านโทนี่กดเสียงต่ำ เขายังพูดไม่จบ ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น ความน่าเกรงขามของผู้เป็นพ่อทำให้เกิดความเงียบ แครอลต้องส่งสายตาขอร้องไปยังคัลเลน เธอไม่ต้องการให้พี่แข็งข้อกับพ่อ หากพ่อโกรธมันน่ากลัวมาก

“แกคนใดคนหนึ่งต้องหมั้นกับลูกสาวเพื่อนฉัน ห้ามปฏิเสธ”

“ไม่ใช่ผม คนนี้ต้องให้ไอ้เคย์”

“ยังฝังใจอยู่เหรอวะคัลเลน คนที่พ่อหาให้แกมายั่วฉันเอง แกควรจะโทษยัยนั่น ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้”

“คิดว่าสนเหรอวะ แกทำให้แม่หัวใจวาย แกติดคุกแล้วทำตัวเก่งไม่ยอมออกมา ฉันไม่มีวันยกโทษให้ อีกอย่างนะพ่อ ผมไม่หมั้นกับผู้หญิงคนไหน ให้ลูกแสนดีของพ่อเอาไปเลย”

คัลเลนลุกขึ้นแล้วจากไป เขาหงุดหงิดโมโห เข้ามานั่งในรถตัวเองได้ก็เหยียบคันเร่งเต็มที่ไปสนามมวยเถื่อน คัลเลนบอกกับโจนาส เพื่อนของเขาที่เป็นเจ้าของสนามมวยว่าวันนี้เขาอยากขึ้นชก ให้จัดคู่ต่อสู้มา ชายหนุ่มเลือดร้อนตรงไปยังห้องเก็บตัว เขาถอดเสื้อออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อลอนสวย แต่แล้วจู่ๆผู้หญิงคนหนึ่งก็พรวดพราดมาสวมกอดจากทางด้านหลัง

“คัลเลน วันนี้นายจะขึ้นสังเวียนด้วยเหรอ”

“ไปไกลๆ”

“ทำไมหงุดหงิดล่ะ นายเลือกชกกับคนของฉัน นี่ไม่ใช่ว่าแย่งฉันเหรอ”

“หึ แย่งเธอ ต่างจากแย่งอาหารหมาตรงไหน” คัลเลนผลักผู้หญิงคนนั้นออก สายตาของเขาทั้งเย็นชาและน่ากลัว

พลอยชมพูยังคงยิ้มสู้ เธอชอบความเกรี้ยวกราดของเขาจริงๆ เมื่อสามปีที่แล้ว พลอยชมพูคือผู้หญิงที่นายท่านโทนี่เลือกให้หมั้นหมายกับคัลเลน เธอสวย รูปร่างดี หน้าอกใหญ่ และที่สำคัญมีครอบครัวทรงอิทธิพล เธอชอบคัลเลนมาก เป็นผู้หญิงร้อนแรงแบบที่เขาต้องการ แต่เพราะเรื่องในวันนั้น คัลเลนก็รีบปฏิเสธไม่หมั้นเลย เขาตัดขาดแบบไร้เยื้อใย ไม่คิดจะถามหาแม้แต่น้อย

“คัลเลน นายยังโกรธอยู่อีกเหรอ ฉันกับเคย์เดนไม่ได้มีอะไรกัน”

“หึ ออกไป ฉันไม่สนใจ”

“พลอยพูดเรื่องจริง พลอยถูกเคย์เดนบังคับ แต่เราไม่ได้ไปไกลอย่างที่คัลเลนเข้าใจ พลอยรักคัลเลนคนเดียว”

“พลอยชมพู เธอคิดว่าฉันสนใจเรื่องของเธอเหรอวะ ไอ้เคย์มันจะเอาเธอกี่ครั้งก็ช่างดิ ฉันไม่อยากหมั้นกับใครอยู่แล้ว”

พลอยชมพูหน้าเสีย คัลเลนทำเหมือนไม่โกรธเรื่องของเธอกับเคย์เดนเลย นี่หมายความว่าเธอไม่มีความสำคัญอะไรกับเขา ไม่จริง เขาต้องโกรธสิ แต่ปากแข็ง พลอยชมพู่พุ่งเข้าไปหาคัลเลน หล่อนต้องการจะใช้ร่างกายเสียดสียั่วยวน ก่อนหน้านี้คัลเลนไม่ยอมแตะต้องหล่อนเลย ทั้งที่นอนกับผู้หญิงไปทั่ว หากกลายเป็นข้อยกเว้น มันน่าเจ็บใจ

“โอ๊ย!!!” ร่างของพลอยชมพูล้มลงไปกองกับพื้น คัลเลนแสยะยิ้มดูถูกเธอทันที

“ไม่อยากเอาวะ พลอยชมพู ฉันกินเธอไม่ลง”

คัลเลนออกจากห้องเก็บตัวไปขึ้นสังเวียน ผู้คนในสนามมวยเริ่มลงพนันกัน คู่ชกของคัลเลนเป็นชายหนุ่มร่างใหญ่หนักกว่าเขาเท่าตัว ตามกติกาสากล หากไม่ใช่รุ่นเดียวกันก็ขึ้นชกไม่ได้ แต่เพราะที่นี่คือสนามมวยเถื่อน รุ่นไหนเบอร์อะไร ก็ไม่มีใครสน

“เริ่มได้!”

คัลเลนชกคู่ต่อสู้ เขาดุร้ายมาก อารมณ์โกรธในวันนี้มีเท่าไรก็ระบายออกไปจนหมด บนสังเวียนยากคาดเดาว่าใครจะชนะ คัลเลนเป็นจอมโหด เขาชกไม่เคยแพ้ น้ำหนักตัวน้อยกว่าก็ไม่ใช่จะตัดสินอะไรได้ คนดูลงพนันข้างเขา ยกที่สองเริ่มขึ้น ต่างฝ่ายต่างสู้กันอย่างสูสี และตามคาด คนที่น็อกคู่ต่อสู้ลงก็เป็นคัลเลน เขาชนะแม้ว่าเลือดจะท่วมหน้าแล้วก็ตาม

“มีใครอยากขึ้นมาท้าสู้ไหม”

กรรมการชี้ไปยังกลุ่มผู้ชม และแน่นอนว่าไม่มีคนอยากหาเรื่องให้ตนเอง คัลเลนกลับไปห้องเก็บตัว เขาสวมเสื้อเสร็จก็เช็ดคราบเลือดหยาบๆ ก่อนจะกลับไปดื่มเหล้าที่เดอะเค เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น คัลเลนเปิดอ่าน ก็เห็นจำนวนเงินหกหลักที่ได้จากการขึ้นชกเมื่อครู่โอนเข้าบัญชี

“ค่าเหนื่อยวะ” ข้อความของโจนาสตามมาหลังจากนั้นไม่กี่วินาที ทำให้คิ้วเข้มของคัลเลนพันกันยุ่ง

“กูแค่มาระบายอารมณ์ ไม่ต้องการเงิน”

“เอาเถอะ ยังไงมึงก็โดนต่อยไปหลายหมัด เอาไปซื้อยา จ้างพยาบาลสวยๆมาดูแล” คัลเลนปิดโทรศัพท์แล้วเข้าไปดื่มเหล้าในเดอะเค คืนนี้เขาอยู่คนเดียวเพราะเพื่อนไม่ว่างกันหมด แต่ก็ดี จะได้พักหูบ้าง รำคาญพวกมันเหมือนกัน

เจ้าของร่างสูงโปร่งกระดกเหล้าลงคอ พร้อมกับทอดสายตาจากชั้นสองของผับไปยังฟลอร์เต้น เผื่อว่าจะเจออะไรน่าสนุก แต่ก็ต้องผิดหวัง มีสาวสวยอยู่จริง แต่ไม่ดึงดูดให้สนใจได้เลย แตกต่างจากวันที่นางฟ้าร่างเล็กปรากฏตัว เธอทำให้เขากระสับกระส่ายอยู่ไม่นิ่ง ตอนนั้นเขามีความรู้สึกว่าอยากจะเอาเธอให้ได้ คัลเลนยิ้มมุมปาก ใบหน้าที่มีรอยแผลเล็กน้อย ทำให้คนดูป่าเถื่อนเร่าร้อนมาก

“คุณคัลเลนต้องการเพื่อนนั่งด้วยไหมคะ”

หญิงสาวพนักงานของผับปลดกระดุมเสื้อหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นเนินอกเรือนรางที่ห่อหุ้มด้วยบราสีแดง คัลเลนไม่ใส่ใจ เขาโบกมือไล่เธอแล้วดื่มอยู่คนเดียว พนักงานสาวจากไปอย่างเสียดาย ดูก็รู้ว่าชายหนุ่มเหงา เขาไม่มีสาวสวยคอยเอาใจ เธอเสนอตัวให้ ไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ

“ป้าไปยั่วเจ้านายมาเหรอ คุณคัลเลนไม่เอาพนักงานตัวเอง พี่ไม่รู้หรือไง”

“หุบปากไปเลย แล้วเรียกใครป้าไม่ทราบ ฉันอายุมากกว่าเธอปีเดียว น้อยกว่าคุณคัลเลนสองปี ถ้าฉันป้าเธอก็ป้า”

กระถินบุ้ยปากใส่หนึ่งที สาวๆที่เจ้านายให้ขึ้นเตียงด้วยมีแต่นางฟ้าทั้งนั้น เอาอะไรกับพนักงานรุ่นพี่อย่างปลา เธอมีดีก็แค่ทำงานกับเจ้านายมาตั้งแต่เปิดเดอะเค คุณคัลเลนรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ไม่ใช่พวกจับแล้วไม่มีหางก็เอาเลยสักหน่อย อยากเตือนให้เลิกหวังลมๆแล้งๆ แต่ดูมีความสุข บอกไปก็เท่านั้น

“หนูก็แค่เป็นห่วง ไม่อยากให้พี่ไปยั่วคุณคัลเลนอีก ถ้าเกิดเจ้านายไม่พอใจ พี่จะไม่มีงานทำ”

“เรื่องของฉัน ไปจัดการชีวิตเธอเถอะ ไม่ต้องมาหวังดี”