ตอนที่6 ธาวินคือเพื่อนใหม่

หลังจากกลับหอ แครอลก็โทรหามิ่งขวัญ สองสาวแทบจะคุยกันทั้งคืน หากไม่ติดว่าต้องเรียนเช้า แครอลก็จะไม่ยอมวางสายเลย เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เป็นเพราะความใจกล้าปากมากของเธอเอง ให้นอนก็นอนไม่หลับ มิ่งขวัญไม่เคยเจอเรื่องอันตรายมาก่อน เธอสร้างปัญหาให้เพื่อนแท้ๆ ดีแล้วที่พี่คัลเลนมาช่วยทัน

“ที่รัก เลิกเรียนแล้วไปหาอะไรกินดีไหม พี่คัลเลนว่าง ฉันขอให้เลี้ยงพวกเราด้วย”

“ไม่ได้หรอกแครอล วันนี้รูมเมท ฉันจะย้ายเข้ามา ไว้วันหลังเถอะ”

“เมทเธอมาเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ ไปกินข้าวก่อนค่อยกลับก็ได้”

“ไว้วันหลังนะเด็กดี ฉันจะชดเชยให้เธอเอง”

“ก็ได้ แต่ให้ฉันไปส่งนะ”

“ไม่ต้องหรอก”

แครอลจำต้องแยกกับมิ่งขวัญ เธอวางแผนให้เพื่อนไปเจอพี่ชายเพื่อขอบคุณ แต่บอกว่าไม่ว่าง ก็ช่างเถอะ แครอลไปแล้ว มิ่งขวัญจึงเดินทางกลับเอง ที่จริงหากแครอลชวนไปกันสองคน เธอจะไม่ปฏิเสธ แต่เพราะต้องไปกับพี่ชายของเพื่อน เธอไม่ค่อยอยากเจอหน้า ไม่อยากรู้จัก เขาลวนลามเธอในผับ หากสบโอกาสก็อาจจะทำอีก น่ากลัว มิ่งขวัญเดินไปขึ้นรถตู้กลับหอ ระหว่างรอก็มีคนมาทักเธอ

“มิ่งขวัญ”

“อ้าว ธาวิน เธอมาทำอะไรแถวนี้ ยังไม่หายเลย จะรีบไปเรียนแล้วเหรอ ไม่ต้องห่วงมากหรอก วันแรกอาจารย์แค่อธิบายรายวิชา ยังไม่เริ่มอะไรเลย เธอพักไปหนึ่งอาทิตย์ยังไงก็ตามทัน เดี๋ยวอาจารย์สั่งงานเราจะบอกเธอเอง”

“ขอบคุณมาก เราพักอยู่หลังมอ ว่าจะไปหาอะไรกิน เธอไปด้วยกันไหม”

“ยังเจ็บอยู่เลยทำไมไม่โทรสั่งล่ะ ลำบากเดินให้เหนื่อยอีก”

“โทรสั่งไม่เหมือนไปกินที่ร้าน ราคาแพงกว่าอีก เราไม่ได้ขาหัก เดินแค่นี้ไม่เป็นไร”

เห็นธาวินยังอาการไม่ดี แต่ก็ดื้อ มิ่งขวัญจึงตกลงไปทานข้าวด้วย รูมเมทของเธอโทรมาบอกว่าอาจเข้าหอตอนดึกๆ งั้นไปทานข้าวเสร็จค่อยกลับก็ไม่เป็นไร ทั้งสองเลือกร้านปิ้งย่างใกล้มหาวิทยาลัย มิ่งขวัญบอกให้ธาวินนั่งอยู่เฉยๆ เดี๋ยวเธอจะบริการเอง เขาเจ็บตัว ส่วนหนึ่งก็มาจากปกป้องเธอกับแครอล ตักอาหารมาให้ นับว่าเล็กน้อย

“เราเอาหมูสามชั้นเยอะๆนะ”

มีสาวสวยดูแล ธาวินก็ยิ้มดีใจ เข้ามหาวิทยาลัย ใครจะรู้ว่าเพื่อนใหม่น่ารักขนาดนี้ ทั้งยังพูดจาดี นิสัยก็เรียบง่าย แตกต่างจากกลุ่มสาวสวยในคณะด้วยกันอย่างเห็นได้ชัด มิ่งขวัญไปไม่นานก็กลับมาพร้อมของเต็มมือ เธอทั้งย่างทั้งตักให้ธาวิน เขาแค่เคี้ยวก็พอ

“อร่อยไหม ร้านนี้เดี๋ยวเย็นๆคนก็เต็ม เรามาเร็วไม่ต้องต่อคิว”

“อร่อยมาก ไม่เคยกินอาหารแถวมอเลย ร้านนี้ต้องมาบ่อยๆแล้วล่ะ”

“มาครั้งหน้าอย่าลืมชวนเรานะ”

“ได้ แต่ว่าครั้งหน้าเราจะพาแครอลมาด้วยนะ”

“แครอล?”

“เพื่อนเราเอง คนที่อยู่กับเราเมื่อวาน”

ธาวินออเสียงหนึ่ง ระหว่างที่ทั้งสองกำลังทานอาหารเสียงหวีดแหลมคุ้นเคยก็ลอยมาเข้าหูมิ่งขวัญ เธอตกใจจนทำตะเกียบหลุดมือ เมื่อหันหน้าไปมองก็พบว่าเป็นแครอล คนที่ตามเพื่อนรักมาติดๆไม่ใช่ใคร ก็คือคัลเลน ผู้ชายที่มิ่งขวัญไม่อยากเจอมากที่สุด

“มิ่งขวัญ เธอบอกจะรีบกลับหอ แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่” แครอลน้อยใจมาก มิ่งขวัญปฏิเสธเธอแล้วมานั่งปิ้งย่างอยู่กับหนุ่มแว่นหน้าบวม

“รูมเมทเลื่อนนัด ฉันเจอธาวินพอดีเลยมาทานข้าว บอกเธอไปก่อนหน้านั้นแล้ว”

“แต่ แต่เธอก็น่าจะบอกฉันว่ารูมเมทเลื่อนนัด ฉันจะกลับรถมารับเอง”

“คนเขาอยากอยู่กับแฟน เธอไปยุ่งทำไม” คัลเลนยิ้มเยาะ มองก็รู้ว่าไม่ใสซื่ออย่างที่พูด บอกไปเลยว่าไม่ต้องการให้เพื่อนมาเป็นก้างขวางคอ

“ไม่ใช่แฟนครับ เป็นเพื่อนกัน” ธาวินรีบแทรกขึ้นมา กลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจเขากับมิ่งขวัญผิด มันคงลำบากใจไม่น้อย ถ้ามิ่งขวัญเดินไปไหนมาไหนกับเขาแล้วถูกคนมอง

“ฉันนั่งด้วยนะ ไหนๆก็เจอกันแล้ว ฉันไม่อยากแยกโต๊ะกับเธอ”

แครอลรีบจัดแจงให้พี่ชายนั่งข้างเพื่อนสาว ส่วนตัวเธอก็นั่งกับนายแว่น เตายังร้อนๆอยู่ แครอลจึงรีบลากมิ่งขวัญไปตักอาหารมาเพิ่มทันที

“เธอไม่โกรธฉันนะ”

“ไม่โกรธ แต่น้อยใจ เธอไม่เคยเล่าเรื่องนายแว่นให้ฉันฟังเลย แล้วไปรู้จักตอนไหนกัน”

“เมื่อวานไปส่งที่โรงพยาบาลเลยเป็นเพื่อนกัน เขานิสัยดี เราคบเขาเป็นเพื่อนด้วย ดีไหม”

“ได้ เธอบอกว่านิสัยดีฉันก็เชื่อ แต่เรื่องเมื่อวานเป็นเพราะฉันพวกเราเลยซวย พี่คัลเลนช่วยเราไว้ ฉันขอบคุณไปแล้ว เธอก็น่าจะขอบคุณสักหน่อย”

“นั่นพี่เธอ เธอขอบคุณแทนฉันไม่ได้เหรอ”

“มิ่งขวัญ ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอกลัวพี่คัลเลน เขาทำอะไรวันที่ไปส่งเธอใช่ไหม” มิ่งขวัญรีบส่ายหน้าปฏิเสธ บอกไม่ได้ มันน่าอาย เธอให้แครอลรู้ไม่ได้ เดี๋ยวเอาเรื่องนี้โทรไปบอกปะปี๊กะมี๊ อะไรที่ตกลงกันไว้จบแน่ๆ

“ไม่มีอะไร เดี๋ยวฉันจะขอบคุณพี่เธอเอง”

สองเพื่อนรักกลับมาที่โต๊ะ ก็พอดีกับที่หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกไป เธอเป็นดาวคณะพยาบาล และดูเหมือนว่าเมื่อครู่ที่โต๊ะนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น ก็หล่อนนั่งที่ตัวเองแล้ว แต่เล่นมองมาที่คัลเลนไม่ละสายตาเลย

“มิ่งขวัญ เราว่าเราอิ่มแล้ว รอเธอก่อน เดี๋ยวไปกินไอศกรีมกัน”

“รอทำไม นายก็กินก่อนไปเลยสิ” แครอลรู้สึกหวงมิ่งขวัญ ธาวินมาทีหลัง แต่มิ่งขวัญกลับเลือกที่จะไปทานข้าวด้วย นี่มันคู่แข่งกันชัดๆ

“แครอล เธอหิวมากแล้วใช่ไหม เอาจานเธอมา ฉันจะย่างให้”

แครอลเริ่มเอาแต่ใจ มิ่งขวัญจึงรีบตัดบท ไม่ให้เธอไปหาเรื่องธาวิน คัลเลนที่นั่งอยู่ข้างๆมองเด็กสามคนทะเลาะกันก็อดไม่ได้ที่จะรำคาญ เขาแย่งจานที่มิ่งขวัญย่างให้แครอลมาแล้วลงมือกิน ไม่สนว่าใครจะทำตาโตใส่ แครอลทุบโต๊ะประท้วง กุ้งสิบกว่าตัวนั่นมิ่งขวัญแกะให้เธอ เป็นพี่ชายแล้วยังไง มาแย่งไปเฉยๆได้เหรอ

“พี่คัลเลน นั่นของน้องนะ”

“แล้วไง” คัลเลนตอบกลับหน้าตาย เขามองมิ่งขวัญด้วยสายตากรุ้มกริ่มก่อนจะกินต่อ

“แคล เดี๋ยวฉันย่างใหม่” มิ่งขวัญปลอบเพื่อน กับพวกชอบเอาแต่ใจ คุยด้วยก็ไม่ได้อะไร ปล่อยไปเถอะ

หลังทานอาหารเสร็จแครอลก็ให้พี่ชายของเธอจ่าย มิ่งขวัญกับธาวินบอกว่าไม่เป็นไร แต่คัลเลนจัดการแล้ว พูดยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้ แครอลต้องการไปส่งมิ่งขวัญ เธอจึงถามว่าหอของธาวินอยู่ไกลไหม ถ้าไม่ไกลก็กลับเอง ธาวินบอกว่าอยู่ใกล้ๆ เขากลับได้ ยังโบกมือให้มิ่งขวัญ ขอบคุณเธอที่มาทานอาหารเป็นเพื่อน มิ่งขวัญยินดี ตัวเธอก็อยากกลับเอง แต่แครอลไม่ยอมแน่นอน

“ไปเถอะที่รัก ฉันผ่านหอเธอ ไม่ต้องเสียเงินจ่ายค่ารถด้วย”

แครอลเกลี้ยกล่อมให้มิ่งขวัญขึ้นรถสำเร็จ เธอสังเกตว่าทุกครั้งที่พี่ชายกับเพื่อนเจอหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างพากันเงียบ ไม่ปกติเลย จะบอกว่าเกรงใจ ก็ไม่ใช่ พี่คัลเลนใช้สายตาแปลกๆมองมิ่งขวัญตลอด หรือว่าพี่ชายจะชอบเพื่อนของเธอแล้ว แต่คนแบบพี่คัลเลน เธอก็เห็นเขาชอบสาวสวยไปทั่ว ถึงแม้จะเลือกมาก แต่ก็ผ่านมาไม่ใช่น้อยๆ

ถ้าพี่คัลเลนคิดจะเล่นกับมิ่งขวัญแล้วทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่น เธอไม่ยกให้เด็ดขาด คนนี้ต้องเป็นตัวจริงเท่านั้น แครอลคิดหนัก เธออยากได้มิ่งขวัญมาเป็นพี่สะใภ้มาก เเต่พี่ชายทั้งสองนี่สิ ไม่รู้ว่าเพื่อนจะถูกใจหรือเปล่า เสียงถอนหายใจของแครอล ทำให้ทั้งสองคนในรถหันมามองเธอ

“เป็นอะไร”

“เปล่าค่ะ พี่คัลเลน น้องอยากเข้าห้องน้ำ พี่จอดให้หน่อย” คัลเลนเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมัน พอแครอลลงไปก็เหมือนว่ามิ่งขวัญจะลงด้วย คัลเลนจัดการล็อกประตูรถทันที

“ปลดล็อกด้วยค่ะ”

“ยิ่งเธอกลัวฉันยิ่งชอบ รู้ไหม” คัลเลนยิ้มกวน เขาลุกจากที่นั่งแล้วดึงมิ่งขวัญเข้ามาใกล้ๆ

“จะทำอะไร หนูร้องให้คนช่วยจริงๆนะ”

“ร้องดิ เปิดหลังคาด้วยดีไหม คนจะได้เห็นว่าทำอะไรกัน” เสียงทุ้มเข้มของคัลเลนทำให้มิ่งขวัญตาตื่น เธอยกมือดันอกของเขาเอาไว้ ไม่รู้แครอลจะกลับมาตอนไหน ถ้าเกิดผู้ชายคนนี้บ้าขึ้นมา จะอธิบายยังไง

“พี่อย่ามารุ่มร่ามกับหนูนะ”

“กลัวเพื่อนเธอเห็น?”

คัลเลนนึกสนุก เขาแกล้งมิ่งขวัญมากกว่าเดิม ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปคลอเคลีย กดให้ร่างเล็กอยู่ใต้การควบคุมของเขา ทีแรกก็คิดแค่จะขู่ แต่พอได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เขาก็อยากฝากอะไรไว้สักหน่อย คัลเลนแนบริมฝีปากกดลงบนลำคอขาวผ่อง ความร้อนที่จู่โจมใส่มิ่งขวัญเหมือนกับพิษร้าย มันทำให้เธอตัวเกร็ง ใบหน้าทั้งหมดชาจนไร้ความรู้สึก เธอพยายามผลักเขาออกไปแล้ว แต่ใครจะสู้ได้ คัลเลนกลั่นแกล้งสาวน้อยได้เพียงชั่วอึดใจเดียว เพราะแครอลเดินกลับมาแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมน้องรู้สึกแปลกๆ”

“แคล รีบกลับเถอะ” มิ่งขวัญที่ใบหน้าแดงเพราะความโกรธเร่งเพื่อน เธอไม่อยากเห็นคัลเลน ต่อจากนี้เขาไม่มีโอกาสอีกแน่ มิ่งขวัญลูบผมลงมาปิดร่องรอยที่ต้นคอ การกระทำนั้นอยู่ในสายตาของชายหนุ่มทั้งหมด

“กลับก็กลับ พี่คัลเลน พี่ขับเร็วๆเลย”

คัลเลนจัดให้ เขาเหยียบสุดคันเร่ง ทำให้แครอลสนุกตลอดทาง แตกต่างจากมิ่งขวัญ เธอเอาแต่นิ่งเงียบ เขาขับเร็วแค่ไหนเธอก็ไม่สนใจ มาถึงหอพัก มิ่งขวัญรีบลาเพื่อนแล้วลงไปทันที เธอวิ่งหาห้องน้ำเพื่ออ้วก อดทนมาจนถึงหอ ชาตินี้ไม่ขอนั่งรถคันนั้นอีก

“พี่คัลเลน วันนี้พี่กลับบ้านกับน้องนะ พ่ออยากเจอ”

“ไม่ไป”

“หนูขอนะ กลับไปทานข้าวกันสักครั้ง วันนี้เป็นวันเกิดของพ่อด้วย”

“พี่อยู่ไม่นาน”

“ได้ค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว”