ตอนที่5 เเฟนพี่ชาย

มิ่งขวัญตีขาแครอลเบาๆ ทำอะไรของยัยคนนี้ ไปก่อเรื่องอีกเเล้ว เขาไม่ได้มีเจตนาเเบบนั้นสักหน่อย ดูทำหน้าเข้า มิ่งขวัญหันไปข้างหลัง เธอขอโทษเเทนแครอล ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มให้เธอ เขาไม่ได้ว่าอะไร

นักศึกษานั่งรวมกันจนเต็มลาน จู่ๆเสียงกลองก็ดังขึ้นอีก รุ่นพี่สวมเสื้อสีฟ้าวิ่งมาล้อมน้องปีหนึ่ง พวกเขาตะโกนบางอย่าง น่าจะเป็นการบูม มิ่งขวัญตื่นเต้น เธออยู่ต่างประเทศสามปี ไม่ค่อยได้เห็นคนกลุ่มใหญ่ๆร่วมใจกันทำอะไรจริงจังเเบบนี้มาก่อนเลย ส่วนมากเเล้ว ถ้าเป็นที่นู้น จะได้เจอเหตุการณ์เเบบนี้ก็ตอนมีกิจกรรมชมรม หรือไม่ก็ไปค่ายฤดูร้อนเท่านั้น

"อ้า!! ยินดีต้อนรับน้องปีหนึ่งทุกคนนะคะ อ้าว ปรบมือ"

ทุกคนปรบมือเสียงดังสนั่น พี่ผู้หญิงที่ทำหน้าที่สันทนาการก็ร้องเพลงเล่นเกมไปเรื่อย แครอลได้ออกไปเเสดงความสามารถด้วย เธอกับผู้ชายคนที่ไปทำตาขวางใส่จับคู่กัน พอเริ่มเล่นเกม แครอลก็เเกล้งเขาจนล้ม ชายหนุ่มไม่ได้ว่าอะไร เขาเอาคืน เกมผลักมือนี้ ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร

"น้ำครับ"

รุ่นพี่ผู้ชายปีสองหน้าตาหล่อเหลาก้มหน้าลงก่อนจะยื่นน้ำมาให้มิ่งขวัญ เธอรับเอาไว้เเล้วกล่าวขอบคุณ เขาเดินเเจกคนอื่นไปเรื่อยก่อนจะวิ่งไปหากลุ่มเพื่อน

"เรเว่น มึงรุกหนักเกินไปนะเว้ย ดูหน้าน้องเขาดิ กลัวมึงไปเเล้วมั้งนั่น"

"น่ารักว่ะ เรียบร้อยด้วย ตอนกูก้มหน้าลงไปหา กลิ่นเเม่งโครตหอม"

"โรคจิตว่ะ อย่ารุกหนัก เดี๋ยวน้องกลัว เเล้วน้องริสา ไม่ชอบเหรอวะ"

"น่ารักอยู่ เเต่ไม่ค่อยชอบ ดูไม่ธรรมชาติเท่าไหร่ น้องมิ่งขวัญสิ my type" เดือนคณะปีสองเรเว่น ดูเหมือนจะสนใจเด็กใหม่เข้าเเล้ว เขามองมิ่งขวัญไม่ละสายตา ไม่ว่าเด็กสาวจะก้มจะเงยหรือหัวเราะ เขาก็เหมือนจะชอบเอามากๆ

"ไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องออกไปด้วยวะ"

ต้นเสียงนั้นเป็นผู้ชายปีหนึ่งที่กำลังเถียงเอาเป็นเอาตายกับพวกรุ่นพี่ เขาไม่ยอมร่วมกิจกรรม เเถมยังทำหน้าไม่รับเเขกด้วย รุ่นพี่ผู้หญิงไม่อยากให้มีเรื่องเลยตั้งใจปล่อยผ่านไป พวกรุ่นพี่ผู้ชายกำหมัดรอเเล้ว ไม่ทำก็ไม่ได้ว่าอะไร เเต่หักหน้ากัน ยังผลักจนคนอื่นเจ็บ เเบบนี้อันธพาลชัดๆ ที่ลานมีอาจารย์อยู่ก็จริง เเต่ก็เป็นเพียงอาจารย์ผู้หญิงตัวเล็กๆ ถ้าเกิดต่อยตีกันขึ้นมา อาจารย์คุมกิจกรรมคงต้องรับผิดชอบเต็มๆ ปฐมนิเทศใช้เวลาทั้งวันก็จบลง หน้าผมของแครอลเละไปหมด ยังดีที่พี่เขาเเค่ทาเเป้ง มิ่งขวัญช่วยเพื่อนหวีผม สองสาวเเปลงโฉมกันเอาเป็นเอาตายก่อนจะออกจากห้องน้ำ

"มึงทำเชี่ยไรวะ เดินไม่ดูคนเลย ตาบอดหรือไง"

สองสาวที่อยู่บนชั้นสี่ของอาคารก้มลงมามองว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเสียงดังกันจัง ผู้ชายที่ผลักรุ่นพี่เเล้วอาละวาดตอนปฐมนิเทศนี่เอง เหมือนเขาจะมีลูกน้องด้วย เเล้วคนสวมเเว่นหนานั่นเป็นใคร ท่าทางเหมือนกำลังโดนหาเรื่อง แครอลหมั่นไส้ เธอตะโกนด่าจากชั้นสี่ทำให้พวกนักเลงเงยขึ้นไปมอง

"แครอล เธออยากตายหรือไง"

"ก็ไอ้คนนั้นมันทำตัวกร่าง เเค่เดินชนเเล้วขอโทษ ยังไม่พอใจ จะหาเรื่องต่อยนายเเว่นให้ได้ เธออยากเห็นเพื่อนร่วมสาขาของฉันโดนต่อยเหรอ"

"ไม่ใช่ เราน่าจะตามลุงยาม ด่ากราดเเบบนั้น เกิดมันโมโหเเล้วมาจัดการเธอด้วย จะทำยังไง"

ทั้งสองเลือกที่จะเดินลงบันได หากใช้ลิฟต์อาจจะเจอกับคนพวกนั้น นายเเว่นถูกลูกน้องของผู้ชายอันธพาลจับเอาไว้ เขาให้คนไปลากตัวผู้หญิงปากดีลงมา พอลูกน้องขึ้นไปดูก็ไม่เห็นใครเลยจึงวิ่งลงบันไดเผื่อจะเจอ แต่มิ่งขวัญกับแครอลหลบอยู่ซอกประตู โชคดีที่คลาดสายตาไป

"จะออกจากตึกเรียนยังไง อาจารย์กับพวกพี่กลับกันหมด เหลือเเค่เรา ตอนนี้เย็นเเล้วด้วย พี่ยามก็อยู่ข้างหน้า ลงไปมันรอดักหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"เธอไม่ต้องกลัวที่รัก ฉันจะปกป้องเธอเอง" แครอลส่งข้อความหาพี่ชาย ตอนนี้พี่ของเธอคงยังไม่กลับ น่าจะอยู่ที่ตึกคณะ ลองให้พวกมันเจอพี่คัลเลน ดูซิ จะกล้ามายุ่งอีกหรือเปล่า

ข้างล่าง นายเเว่นกำลังถูกซ้อม ถึงเเม้จะอยู่ในตึก เเต่คนล้อมหน้าล้อมหลังปากก็ถูกอุดไว้ เสียงขอความช่วยเหลือที่พยายามส่งออกไป ใครจะได้ยิน มิ่งขวัญกับแครอลส่องอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ โทรหาตำรวจแล้ว ไม่รู้จะมาหรือเปล่า แครอลยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิป จะให้คนกร่างๆเเบบนี้ทำตัวชั่วไม่ได้ เเต่ทันใดนั้น มือของใครบางคนก็มาจับที่ไหล่ของพวกเธอเอาไว้

"ลงไป อย่าให้ใช้กำลัง"

สองเพื่อนซี้เดินอืดอาดยืดยาดลงมาด้านล่าง ทั้งสามรวมนายเเว่นถูกพาไปหลังตึก เเถวนั้นไม่มีคน ยามก็ยังไม่ออกตรวจ กลิ่นบุหรี่กลิ่นท่อน้ำผสมปนกันจนทำให้รู้สึกอยากจะอ้วก

"ไม่มีใครบอกว่าอย่าเสือกเรื่องคนอื่นหรือไง"

ผู้ชายตัวใหญ่ที่ใครๆต่างก็เรียกเขาว่าลูกพี่มีชื่อว่า นาวี รอยเเผลเป็นเล็กๆตั้งเเต่หางตาหายเข้าไปในโคนผมทำให้ชายหนุ่มเหมือนหนึ่งในแก๊งอันธพาล เขาดูกร่าง มิ่งขวัญคิดในใจ เเม้เเต่ผู้หญิง ไอ้เหี้ยมตรงหน้าก็สามารถซ้อมได้เเน่ นาวีรับรู้สายตาของมิ่งขวัญ เขาเดินมากระชากเสื้อเธอจนกระดุมหลุด พวกที่เป็นลูกน้องเตรียมยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย หนุ่มเเว่นจึงรีบเอาตัวเข้ามาบังเธอทันที เขาไม่อยากให้ทั้งสองคนซวยเพราะตัวเอง

"ไม่ได้ยินที่ถามหรือไง เสือกเรื่องคนอื่น รับผลที่จะตามมาเเล้วกัน" แครอลโกรธที่เห็นไอ้คนชั่วทำกับเพื่อนรัก เธอเข้าไปตบตีนาวีเอาเป็นเอาตาย เเต่เขาก็ผลักเธอจนล้ม

"แคล" มิ่งขวัญกุมเสื้อเอาไว้ เธอรีบดึงแครอลขึ้นมา หนุ่มเเว่นเองก็รีบยืนกางเเขนปกป้องผู้หญิง

"อย่าทำผู้หญิง ฉันขอโทษเเล้ว พวกนายยังต้องการอะไรอีก"

"ขอโทษเเล้วไง เเต่กูไม่หายโกรธว่ะ มึงไม่ลองเอาใครสักคนให้กูดูหน่อยวะ เเล้วพวกกูจะปล่อยมึงไป"

เสียงหัวเราะน่ากลัวทำให้แครอลกอดมิ่งขวัญเเน่น ตอนนี้ เธอไม่กล้าเเล้วจริงๆ นายเเว่นโดนถีบจนหงายหลัง พวกมันกำลังจะรุมกระทืบซ้ำ เเต่เสียงคนร้องโอดโอยก็ดังขัดจังหวะซะก่อน

"ไอ้เชี่ยนาวี พ่อมึงส่งมาเรียนไม่ใช่หรือไง" กลุ่มของนาวีมีกันสิบกว่าคน ทั้งหมดหันไปหาต้นเสียง คัลเลนมากับเพื่อน เขาจัดการคนเดียวก็ได้ เเต่เมฆ โจนาส เเละนทีนั้นอยากสนุกด้วย

"ไอ้คัลเลน กับเพื่อนหมาๆของมันนี่เอง ยุ่งอะไรด้วยวะ นี่ไม่ใช่ถิ่นมึง ถ้าไม่อยากให้เขตเหนือวุ่นวาย อย่าเสือก"

"ไม่เสือกไม่ได้ว่ะ นั่นน้องสาวกู"

"คนไหนล่ะน้องมึง ให้ไปได้เเค่คนเดียว หมดธุระเเล้วก็ไสหัวไปซะ"

นาวีรู้ว่าเขาต่อปากต่อคำกับคัลเลนได้เท่านั้น ธุรกิจย่านบันเทิงของทั้งสองคานอำนาจกันอยู่ หากก่อเรื่องเเล้วพ่อรู้ พ่อไม่ใช่จะเข้าข้างเขา เเต่จะให้เขาไปขอโทษคัลเลน ซึ่งเขายอมตายดีกว่า แครอลจับมือเพื่อนจะพาไปหาพี่ชาย เเต่นาวีดึงเเขนมิ่งขวัญเอาไว้ เขากระชากเธอกลับมาเเล้วผลักแครอลไปหาคัลเลน

"คนนี้ท่าจะน้องสาวมึง ได้เเล้วไปไกลๆ อย่ามายุ่ง"

"พวกเเกปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ นั่นเเฟนพี่ชายฉัน เเกกล้าเเตะ พี่ฉันกระทืบเเกเเน่" แครอลเขย่าเเขนคัลเลน ขอให้เขาช่วยมิ่งขวัญ พี่ชายมองน้องสาวเเล้วดันตัวเธอถอยออกไปห่างๆ

"คนนี้เมียมึงเหรอวะ" นาวีหันไปกระชากเสื้อมิ่งขวัญจนขาด เผยให้เห็นบราเซียสีดำโอบรัดอกสวยได้รูปของเธอ มิ่งขวัญตกใจจนหน้าซีด เธอยกมือชกเข้าไปที่หน้าของนาวี เเต่ไม่สะเทือนผิวเขาสักนิด

"อืม สวย กูอยากได้ว่ะ"

คัลเลนรู้สึกโกรธเมื่อเห็นมิ่งขวัญร้องไห้ ไอศกรีมวนิลลาที่เขาอยากกินนั้นกำลังถูกคนอื่นรังเเก เขาพุ่งตัวเข้าไปถีบนาวีจนหงายหลัง เพื่อนอีกสามคนก็หมัดเเลกหมัด สิบรุมสี่ สถานการณ์อึกทึกจนได้ยินไปถึงหน้าตึก มิ่งขวัญถูกผลักไปด้านหลัง เธอเห็นนายเเว่นเลือดท่วม ก็กลัวว่าเขาจะตายเลยรีบเข้าไปช่วยพยุง มิ่งขวัญพาเขาหนี นายเเว่นต้องไปโรงพยาบาล ให้นอนเลือดไหลเเบบนี้ไม่ได้

ต่อยกันจนเหนื่อย ลุงยามที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์ก็โทรไปบอกตำรวจมหาวิทยาลัยมาช่วย เขาคนเดียวไม่กล้าเข้าไปเเยก ตำรวจรีบมาทันที เมื่อเห็นคนตีกันอยู่ก็เป่าลูกหวีดเสียงดัง ต่างคนต่างวิ่งไม่สามารถจับใครได้ คัลเลนมองไปไม่เห็นมิ่งขวัญเขาก็ลากเเขนน้องสาววิ่ง อยู่ต่อเดี๋ยวซวย หลังตึกมุมอับเยอะ จุดที่ตีกันไม่มีกล้องด้วย พวกของนาวีจัดการหมุนมันไปทางอื่นจนหมด

"พี่คัลเลน มิ่งขวัญ"

"โทรหาสิ จะร้องไห้ทำไม" หนีพ้นเเล้วก็จัดการดุน้องสาวไปหนึ่งที แครอลสะอึกสะอื้น เธอโทรหามิ่งขวัญเเต่ไม่มีคนรับ โทรอยู่นานจนในที่สุดก็ติด แครอลถอนหายใจโล่งอก เธอกลัวจนหน้าซีดไปหมดเเล้ว

"ที่รักเธออยู่ไหน"

"ฉันพานายเเว่นมาหาหมอ อยู่ที่โรงพยาบาลไม่เป็นอะไรเเล้ว"

"รออยู่ที่นั่น เดี๋ยวไปหา"

"จะกลับเเล้ว ไม่เป็นไร เธอไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน"

"เเต่ฉันอยากไปหา"

"เธอเจ็บก้นอยู่ ล้มขนาดนั้น ไปพักผ่อนก่อน อย่าดื้อได้ไหม"

มิ่งขวัญทำเสียงดุ แครอลกำชับให้เธอดูเเลตัวเอง เรื่องนักเลง เดี๋ยวพี่ชายจะไปจัดการให้ หลังจากวางสาย มิ่งขวัญก็เข็นรถที่มีนายเเว่นนั่งอยู่ไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาล เขาถอดเสื้อนักศึกษาของตัวเองซึ่งเปื้อนไปด้วยเลือดมาให้เธอสวมเอาไว้ ส่วนเขาก็ใส่เพียงเสื้อกล้ามสีขาวเปื้อนเลือดเท่านั้น หลังออกจากโรงพยาบาล มิ่งขวัญพาเขาไปเเจ้งตำรวจ นายเเว่นสภาพเละมาก มิ่งขวัญเห็นเขาโอดโอยเเล้วอดไม่ได้ที่จะปลอบ

"นายไปทำอะไรให้พวกนั้นโกรธกัน"

"เราเเค่เดินจะไปเข้าห้องน้ำ ไอ้พวกนั้นก็มายืนขวางบอกว่าเราชนมัน เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย"

"วันหลังก็ต้องระวังหน่อย กลัวเเต่ว่าต่อจากนี้ พวกนั้นจะไม่ยอมจบ"

"เราขอบคุณเธอกับเพื่อนมาก ไม่งั้นเราโดนหนักกว่านี้เเล้ว พวกมันไม่กลัวใครมาเห็นเลย ท่าทางครอบครัวจะไม่ธรรมดา เราลากเธอมาเกี่ยวด้วยเเล้ว"

"ไม่เป็นไรหรอก จากนี้ระวังตัวก็พอ"

"เราชื่อธาวิน เธอชื่อมิ่งขวัญใช่ไหม เราเห็นเธอตอนปฐมนิเทศ"

"อืม นายก็ช่วยเรา ต่อไปก็เป็นเพื่อนกันนะ"