ตอนที่2 มาอยู่ด้วยกันนะ

“ให้น้ำอยู่ที่นี่ด้วยจริง ๆ เหรอคะ” เสียงของความเกรงใจของหญิงสาวในวัยสิบเจ็ดดังขึ้นถามผู้ชายตรงหน้าของตัวเองขึ้น

“ใช่สิ ถ้าฉันไม่ให้น้ำอยู่ด้วยแล้วจะให้ใครอยู่ด้วยล่ะ” ชายหนุ่มวัยสิบแปดตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เด็กชายที่ได้คอนโดเป็นของตัวเองหลังจากใกล้จะได้ขึ้นมหาวิทยาลัยแล้วนั่นเอง

“แต่น้ำไม่กล้าขอป้า แล้วน้ำก็เกรงใจคุณท่านด้วยค่ะ” น้ำค้าง ตอบออกไปอย่างที่เป็น เธอรู้ว่าคนตรงหน้ามักจะแบ่งทุกอย่างให้เธอได้อย่างไม่เสียดาย ให้ทุกอย่างที่เขามีต่อเธออย่างไม่เสียดายอะไรเลยสักนิด แต่เธอก็ยังเป็นแค่หลานสาวของแม่บ้านที่รู้สึกเกรงใจต่อคุณท่านไม่น้อย ยิ่งนับวันที่โตขึ้นก็ยิ่งไม่กล้ารับสิ่งใดจากคนตรงหน้ามากนัก

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก ฉันบอกแม่แล้วว่าจะพาน้ำมาอยู่ด้วย แล้วก็ให้แม่ขอป้าพุ่มให้แล้ว” วาโย ตอบในสิ่งที่เขาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่เขาได้งอแงอย่างเอาแต่ใจกับความต้องการของตัวเองจนสำเร็จ

“แบบนั้นน้ำก็ต้องทิ้งงานบ้านสิคะ” น้ำค้างยังคงแย้งออกไปแม้ว่าอีกครึ่งของความรู้สึกจะดีใจมากที่ได้รับอนุญาตให้อยู่กับคนตรงหน้า

“ไม่เห็นต้องคิดมากเลย วันหยุดน้ำก็ค่อยกลับบ้านไปทำงานก็ได้...” วาโยแก้ปัญหาให้กับหญิงสาว “แต่ฉันจะบอกให้นะว่าน้ำไม่จำเป็นต้องทำงานบ้านเลยด้วยซ้ำ น้ำไม่ได้เป็นแม่บ้านสักหน่อย”

และไม่ลืมพูดสิ่งสำคัญออกไปต่อสถานะของเธอที่อยู่ในฐานะหลานแม่บ้าน ไม่ใช่แม่บ้านเองสักหน่อย

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ น้ำได้อยู่กินฟรีอีกทั้งคุณท่านยังส่งเสียให้ทุนการศึกษากับน้ำ ยังไงน้ำก็ต้องช่วยเหลืองานที่พอจะช่วยได้”

น้ำค้างแย้งเหตุผลและความรู้สึกของตัวเองออกไปต่อสิ่งที่เธอได้รับ และสิ่งที่เธอต้องตอบแทน

“รู้แล้ว ๆ เอาตามที่ฉันว่านั่นแหละ วันหยุดน้ำค่อยกลับไป ส่วนวันธรรมดาน้ำก็อยู่ที่นี่กับฉัน อย่างน้อยการที่น้ำได้ทำอาหารให้ฉันกิน คอยทำความสะอาดและดูแลที่นี่ก็เหมือนน้ำได้ทำงานบ้านของตัวเองแล้วใช่ไหมล่ะ...” วาโยพูดเหตุและผลออกมาอย่างน่าฟัง “งั้นก็ไม่ต้องปฏิเสธและไปเก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับฉันตั้งแต่พรุ่งนี้เข้าใจหรือเปล่า”

พูดจนคนฟังปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไป

“ก็ได้ค่ะ” แต่คำไม่ปฏิเสธนี้ไม่เพียงเพราะเขาพูดถูกอย่างเดียว แต่เธอก็อยากอยู่กับเขาด้วยเหมือนกัน อยู่ด้วยกันเหมือนตอนเด็กจนถึงตอนนี้...และก็ตลอดไป

“น่ารัก” ฝ่ามือใหญ่วางบนหัวเล็กก่อนจะโยกเบา ๆ หลังจากเธอตอบรับอย่างว่าง่ายเหมือนทุกครั้ง

น้ำค้างนั่งพับเสื้อผ้าและของใช้ตัวเองลงกระเป๋าสำหรับการเริ่มต้นออกไปอยู่ข้างนอกกับวาโยเป็นครั้งแรก เธอแทบจะไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มของตัวเองไว้ได้เลยกับความตื่นเต้นที่มี และนั่นก็ทำให้ไม่พ้นสายตาของป้าที่เลี้ยงดูเด็กสาวมา

“น้ำรู้ไหมว่าคุณท่านมีบุญคุณต่อน้ำแค่ไหน” ป้าพุ่มพูดกับหลานสาวขึ้นอย่างที่ชอบสอนสั่งมาตลอด

“น้ำรู้จ้ะ” น้ำค้างตอบออกไปอย่างที่รู้มาตลอด ตั้งแต่วัยสองขวบกว่า ๆ แม้ว่าเธอจะจำอะไรได้ไม่มาก แต่พอโตขึ้นมาอีกหน่อยเธอก็เริ่มจดจำอะไรได้ไม่น้อย จำได้ว่าคนที่บ้านหลังนี้ใจดีและมีบุญคุณต่อเธอมากแค่ไหน

“ป้ารู้ว่าน้ำรู้ทุกอย่างดี แต่สิ่งหนึ่งที่ป้าอยากให้น้ำจำให้ขึ้นใจเลยก็คือ เราอยู่คนละชั้นกับพวกเขา” ป้าพุ่มพูดออกมาอย่างอยากเตือนใจของหลานสาว ใจที่เธอรู้ว่าหลานสาวคิดอะไรอยู่

“.....” น้ำค้างได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าจากกองเสื้อผ้ามองหน้าป้าตัวเองก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

“ป้ารู้ว่าน้ำคิดยังไงกับคุณวา ป้าไม่ว่าหรอกเพราะคุณวาใจดีกับน้ำมาตลอด ห่วงใยน้ำมาเสมอ น้ำอยากรักและตอบแทนคุณวายังไงนั่นก็สิทธิ์ของน้ำ...” ป้าพุ่มพูดในสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ออกไป “แต่ป้าอยากเตือนย้ำไว้ ว่าถ้าวันหนึ่งที่น้ำกับคุณวาอาจจะไม่สมหวังกัน น้ำจะไม่มีสิทธิ์เกลียดหรือเรียกร้องอะไรจากคุณวาหรือคุณท่านได้”

สิ่งที่เธอไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง รู้แค่ว่าต้องเผื่อใจไว้จะดีที่สุด

“น้ำรู้จ้ะ” รู้ว่าตัวเองคนละชั้นกับพวกเขา รู้ว่าแม้เขาจะดีกับเธอแค่ไหน คุณท่านจะเอ็นดูเธอยังไง แต่เธอก็ไม่กล้าหวังสูงให้พวกเขายอมรับเธอในฐานะอื่น

แต่เธอก็ขอแค่ทุกวันนี้ยังได้อยู่ข้าง ๆ วาโยไปให้ได้นานที่สุด ได้รักเขา ดูแลเขา และได้รับความรักความห่วงใยจากเขาแบบนี้ไปให้นานที่สุดเธอก็พอใจแล้ว ส่วนอนาคต...

“เอาเถอะ ตอนนี้อะไรที่ทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเถอะ ส่วนถ้าวันข้างหน้าจะต้องผิดหวังหรือเสียใจก็รอให้มันมาถึงวันนั้นก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”

สุดท้ายป้าพุ่มก็พูดในสิ่งที่อาจจะเกิดหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้ออกมา สิ่งที่เธอก็ไม่สามารถคาดเดาได้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไง แต่ก็รู้ดีอีกเช่นกันว่าการออกไปอยู่ด้วยกันสองต่อสองของหลานสาวกับเจ้านายน้อยครั้งนี้จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง

“จ้ะ” น้ำค้างตอบรับป้าออกไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะลงมือเก็บเสื้อผ้าและของใช้ของตัวเองอีกครั้งเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ออกไปพร้อมกับวาโยตามที่เขานัดหมายไว้แล้วนั่นเอง