บทที่13

ช่วงสายของอีกวัน เหมยหลินนัดเจออันมี่อยู่ที่ตรอกร้างแห่งหนึ่ง เพราะว่าอีกไม่กี่วันนางก็ต้องแต่งงานออกไปแล้ว เพราะฉะนั้นเหมยหลินอยากจะชำระหนี้แค้นให้มันจบๆไป

"มาแล้วหรือ" นางรออยู่ได้สักพักก็เห็นอันมี่เดินเข้ามาด้วยท่าทีที่หวาดกลัว แสดงว่าอันมี่จำได้ว่าเหมยหลินทำอะไรกับนางไว้บ้าง

"มีอะไร" อันมี่พูดเสียงหวาดกลัว ร่างบางยกยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะยื่นบางอย่างให้กับอีกฝ่าย

"น...นี่คือ.."

"ไม่ต้องห่วงมันไม่ใช่ยาพิษหรอกนะ เจ้าเอามันไปหยดใส่อาหารของเจ้านายเจ้าทุกวัน หรือเจ้าจะใส่หมดขวดเลยก็ได้นะข้าไม่ได้ว่าอะไร ส่วนนี่ยาถอนพิษในกายเจ้า รับไปสิ" อันมี่ยื่นมือสั่นๆของตัวเองมารับขวดหยกเล็กที่มีชื่อของนางและเจ้านายของนางติดไว้ที่ขวด

"ทำไมเจ้าถึงเอายาถอนพิษมาให้ข้า" ทั้งที่อันมี่ทำกับนางไว้มากมาย

"เพราะว่าข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนอย่างนั้น เจ้าทำตามคำสั่งของมารดาเพื่อจะให้แม่เจ้าหันกลับมารักเจ้าใช่ไหมล่ะ  แต่น่าเสียดายที่นางเดินมาตายเสียก่อน " โดยไม่มีใครหาสาเหตุการตายของมันได้สักคน เหมยหลินยกยิ้มขึ้นมาด้วยความสะใจ  ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น

อันมี่ยืนตัวสั่นกลัวเมื่อเห็นความสะใจ ความแค้น  ปะทุขึ้นมาในแววตาของเหมยหลิน มันทำให้นางรู้ว่าอีกฝ่ายมีความแค้นต่อแม่นางและเจ้านายของนางมากเพียงใด ดีไม่ดีนางอาจจะลงมือฆ่าแม่ของนางก็เป็นได้  อันมี่ร้องไห้ไปคิดถึงคนที่อาจจะลงมือฆ่าแม่ของนางไป ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆนางจะไปทำอะไรเหมยหลินได้ ก็ในเมื่อแม่ของนางลงมือฆ่าสาวใช้คนสนิทที่อีกฝ่ายรักมากที่สุด นี่เป็นกรรมตามสนองหรือเปล่านะ อันมี่คิดก่อนจะเดินกลับวังด้วยท่าทีเหม่อลอย

เหมยหลินหลังจากไปเจออันมี่มาแล้ว นางก็ยังไม่ได้กลับจวนแต่อย่างใด นางอยากเดินเล่นก่อนกลับชวนสักหน่อย แต่ก็ดันมีมารขัดขวางความสุขเข้ามาจนได้

"คุณหนู จะไปไหนหรือ ให้พวกข้าไปเป็นเพื่อนหรือไม่" ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหานางด้วยท่าทีคุกคาม สายตามองร่างกายนางอย่างจาบจ้วงหื่นกระหาย ทำให้ร่างบางรู้สึกรังเกียจขยะแขยง

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ากำลังจะกลับจวนพอดี" ว่าแล้วเหมยหลินก็เดินเลี่ยงชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นไป แต่ก็มีหัวหน้ากลุ่มมาดักนางเอาไว้ไม่ให้ไปไหน

"จะไปไหนเล่าคุณหนู มาสนุกกับพวกข้าไหนจะได้หรือไม่ เดี๋ยวพวกข้าจะดูแลท่านเป็นอย่างดีเลย" พูดจบมันก็มาจากแขนของนางเอาไว้ สายตาของมันก็มองร่างกายของนางอย่างหื่นกระหาย กริยาแบบนั้นทำให้เหมยหลินรู้สึกโกรธขึ้นมาเป็นอย่างมาก  มันกล้าดียังไงถึงมาทำตัวอุบาทว์กับนางเช่นนี้

"ปล่อย" ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพื่อที่จะให้มันปล่อยแขนของนาง

"แล้วถ้าข้าไม่ปล่อยคุณหนูจะทำอะไรข้าได้ "หัวหน้าของมันพูดขึ้นมา และลูกน้องของพวกมันก็หัวเราะออกมาราวกับเป็นเรื่องตลก ก่อนที่หัวหน้าของพวกมันจะกระชากแขนของนางเข้าไปหาตัวมัน แต่เหมยหลินไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่ นางยกขาไปเตะผ่าหมากของหัวหน้ามันจนล้มลงนางก็ยกมือขึ้นมาข่วนหน้าหัวหน้ามันจนเลือดออก

"เฮ้ย...หัวหน้า"

"เจ้า! กล้าดียังไงมาทำลูกพี่ของข้า" หนึ่งในลูกน้องของมันจะก้าวเข้ามาทำร้ายนาง แต่เหมยหลินก็เป่านกหวีดขึ้นมาเสียงดังลั่นเพื่อที่จะเรียกองครักษ์เงาของนางให้ออกมา

"คุณหนู เป็นอะไรหรือไม่ขอรับ" หัวหน้าองครักษ์ของนางที่ท่านพ่อส่งมาทำความเคารพนางพร้อมกับองครักษ์คนอื่นๆด้วย

"ไม่เป็นไร" ร่างบางตอบหัวหน้าองครักษ์เพื่อไม่ให้เขาต้องเป็นห่วง ก่อนจะมองไปที่ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นที่โดนองครักษ์ของนางจัดการเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่หัวหน้าของมันที่ยังไม่ได้จัดการแต่มันตายอย่างปริศนาพร้อมกับรอยกรงเล็บของอะไรสักอย่าง ใบหน้าของมันแทบจะดูไม่ได้เพราะเป็นแผลเวอะหวะและใบหน้าของมันบวมช้ำเลือดช้ำหนองดูไม่ได้เลยสักนิด

พวกองครักษ์ทั้งหมดต่างก็สงสัยการตายของชายฉกรรจ์ผู้นี้ เพราะทีตรงนี้ก็ไม่มีใครนอกจากคุณหนูของพวกเขา แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่คุณหนูของพวกเขาจะลงมือฆ่าชายคนนี้ เพราะคุณหนูของพวกเขานั้นอ่อนโยน เรียบร้อย แล้วยังจิตใจดีมากไม่มีทางที่คุณหนูจะลงมือฆ่าชายผู้นี้อย่างแน่นอน

"ท่านหัวหน้าองครักษ์เรากลับจวนกันเถอะเจ้าค่ะ ท่านพ่อกับท่านปู่รอข้าอยู่"

"ขอรับ/ขอรับ" เมื่อจบคำพูดของนางองครักษ์ทั้งหมดพานางกลับมาที่จวนอย่างปลอดภัย

"ท่านพ่อบ้าน" เมื่อนางกลับมาถึงแล้วก็เห็นท่านพ่อบ้านมารออยู่ที่หน้าจวน

"คุณหนูนายท่านและนายท่านใหญ่มีแขกขอรับ นายท่านเชิญให้คุณหนูเข้าพบที่ห้องโถงขอรับ" เหมยหลินทำหน้างง มองท่านพ่อบ้านตาแป๋ว ก่อนจะเดินไปหาท่านพ่อและท่านปู่ที่ห้องโถงทิ้งให้ท่านพ่อบ้านยืนกุมอกอยู่  'ฮือ...คุณหนูของข้าน้อย น่าเอ็นดูอะไรเช่นนี้'  ท่านพ่อบ้านยืนคร่ำครวญอยู่สักพักก่อนที่จะตามเหมยหลินไป

ใครมาหาท่านพ่อกับท่านปู่กันนะ นางเดินไปคิดไป รู้ตัวอีกทีก็มาถึงห้องโถงแล้ว

"ท่านพ่อ เรียกลูกหรือเจ้าคะ"

"อ้าว....เหมยเออร์มาแล้วเหรอลูก มีคนอยากจะพบลูกนะ" เหมยหลินทำหน้าสงสัยและหันหน้าไปมองตามมือของท่านพ่อ แต่ก็ต้องยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อนางได้พบกับ.....