บทที่12

หลังจากที่ทั้งสองคนนั่งพักจนหายเหนื่อยแล้ว หวงเฮยหลงก็อาสาพาเหมยหลินมาส่ง

"จริงๆท่านไม่ต้องลำบากมาส่งข้าก็ได้นะเจ้าคะ หลงเกอ"

"ไม่เป็นไรข้าเต็มใจ" ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จนร่างบางพูดออกมาโดยไม่ทันได้คิดอะไรว่า

"หากข้าแต่งงานกับท่าน ข้าก็คงจะมีความสุขไม่น้อยเลย" หวงเฮยหลงลมหายใจสะดุดกับคำพูดของร่างบาง

"แต่น่าเสียดายที่ข้าต้องแต่งกับนายเหนือหัวของท่าน" เหมยหลินถอนหายใจออกมา แค่คิดว่าต้องแต่งให้กับฮ่องเต้ผู้นั้นเธอยิ่งกังวลหนักขึ้นไปอีก

"แล้วแต่งให้เขาไม่ดีตรงไหนหรือ" หวงเฮยหลงเม้มปากแน่นด้วยความกังวลใจ ด้วยกลัวคำตอบของอีกฝ่ายยิ่งนัก

"มันก็ไม่ใช่ไม่ดีหรอกเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่อยากใช้สามีร่วมกับใครอีกแล้วเจ้าค่ะหลงเกอ แค่คิดว่าต้องทนเห็นสามีไปขลุกอยู่กับนางสนมทั้งวันทั้งคืน  แวะไปตำหนักโน้นบ้างตำหนักนี้บ้าง ข้าไม่อยากตบตีแย่งชิงสามีกับใครอีกแล้ว" ยิ่งเหตุการณ์เลวร้ายที่ผ่านมาก็ยิ่งทำให้นางกลัวและหวาดหวั่นอยู่ในใจ นางกลัวว่าว่าที่สามีของนางจะเป็นเหมือนอดีตสามีของนางที่หลงเชื่อหญิงร้อยเล่ห์มารยาพวกนั้น จนไม่ได้สนใจความจริงที่อยู่ตรงหน้า

"เขาไม่ได้มีนิสัยเช่นนั้น"

"ท่านพูดเหมือนท่านรู้จักเขาดีเลยนะเจ้าคะ หลงเกอ" นางพูดติดตลก  แต่เขาจริงจัง หวงเฮยหลงไม่อยากให้นางตัดสินเขาจากอดีต เขาอยากเป็นปัจจุบันและอนาคตของนาง เขาไม่เคยให้ความสำคัญกับใครเท่านางมาก่อน

"รู้จักสิ รู้จักดีเลยล่ะ" คำพูดที่จริงจังออกมาจากปากของร่างสูง ทำให้เหมยหลินหันไปมองหน้าคนตัวโตอย่างจริงจัง

"ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะหลงเกอ"

"อีกไม่นานเจ้าก็จะรู้เอง เหมยเออร์" ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบหัวร่างบางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินจูงมือนางไปส่งที่หน้าจวน

"ขอบคุณที่มาส่งเจ้าค่ะ" เมื่อถึงหน้าชวนแล้วเหมยหลินก็เอ่ยขอบคุณหลงเกอของนางที่อุตส่าห์มาส่งนางถึงหน้าจวน

"ระหว่างเราไม่มีอะไรต้องขอบคุณ ดูแลตัวเองดีๆ"  หวงเฮยหลงเป็นห่วงเพราะว่าอากาศคืนนี้ค่อนข้างเย็น  เหมยหลินก็รับความหวังดีจากอีกฝ่ายมาด้วยความเต็มใจก่อนจะเดินเข้าจวนไป 

เมื่อร่างบางพ้นสายตาของตนไปแล้ว สายตาที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนก็กลับมาเย็นชาดุดันเหมือนเดิม สลัดภาพพี่ชายแสนดีของเหมยเออร์ไปจนหมด  หวงเฮยหลงเรียกองครักษ์เงาออกมาก่อนจะสั่งให้องครักษ์เงาบางส่วนดูแลคนสำคัญของเขาไม่ให้มีผู้ใดเข้ามาทำร้ายนางได้

ทางด้านเหมยหลินก็เดินมารายงานตัวกับผู้เป็นบิดาเมื่อมาถึงแล้ว

"อ้าว....กลับมาแล้วหรือลูก"

"กลับมาแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ"

"เป็นอย่างไรบ้างไปเที่ยวงานเทศกาลสนุกหรือไม่"

"สนุกดีเจ้าค่ะ แล้วก็ลูกได้เจอมิตรภาพใหม่ๆด้วยนะเจ้าคะ" เหมยหลินกำลังเอ่ยถึงมิตรภาพใหม่ของนางกับคุณหนูน่าหลานและสองแฝด

"ดีแล้วล่ะลูก" คนเป็นพ่อเมื่อเห็นลูกมีความสุขก็พอใจแล้ว

"ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ"

"อืม...ได้สิลูก นี่ก็ดึกแล้วเจ้าไปอาบน้ำแล้วก็ไปพักผ่อนเสีย"

"เจ้าค่ะ ลูกรักท่านพ่อนะเจ้าคะ"

"พ่อก็รักลูก" เหมยหลินก่อนผู้เป็นบิดาแน่นก่อนจะผละออกแล้วไปยังเรือนของตัวเอง

"กลับมาแล้วหรือเจ้าคะคุณหนู" ลี่ลี่พูดขึ้นเมื่อเห็นคุณหนูของนางเดินกลับมาแล้ว

"อ่ะ...ลี่ลี่ของฝากของเจ้า" นางยื่นหอของฝากให้สาวใช้ของนาง ที่นางไม่ได้เอาลี่ลี่ก็เพราะว่านางมีองครักษ์เงาของท่านพ่อตามไปด้วยนางจึงเดินเที่ยวงานได้อย่างสบายใจ

"อะไรหรือเจ้าคะคุณหนู"

"เปิดดูสิ" ลี่ลี่เปิดห่อขนาดใหญ่ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย เมื่อเปิดออกมาลี่ลี่ก็พร้อมเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เหมยหลินซื้อมาฝาก

"คุณหนู บ่าวรับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ มันดูมีค่ามากเกินไปเจ้าค่ะ"

"รับไว้เถอะนะ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่ได้แพงมากสักเท่าไหร่นัก ข้าเต็มใจให้เจ้านะลี่ลี่" เหมยหลินพูดเกลี้ยกล่อมสาวใช้ของนาง ที่ดูท่าจะไม่รับของฝากจากนางเลย

"แต่..."

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น" นางพูดขัดสาวใช้ไปในทันที

"ก็ได้เจ้าค่ะคุณหนู ขอบคุณคุณหนูมากเลยนะเจ้าคะ" นางยิ้มหวานออกมาเมื่อเห็นว่าลี่ลี่ยอมรับของฝากจากนางแล้ว  เมื่อสบายใจแล้วเหมือนหลินก็รู้ไปถอดเครื่องประดับออก ก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำอย่างสบายใจ

วันนี้นางเดินจนเมื่อยขาไปหมดได้มาแช่น้ำอุ่นๆที่ลี่ลี่เตรียมให้ก็รู้สึกสบายยิ่งนัก มือขาวผ่องกวักน้ำลูบตามตัวอย่างแผ่วเบา ก่อนที่สาวใช้คนสนิทของนางมาขัดตัวให้อย่างแผ่วเบา

"สบายหรือไม่เจ้าคะคุณหนู"

"อืม...สบายมากเลยลี่ลี่ เจ้ามือเบามาก" เหมยหลินเอ่ยชม

"ก็ข้าน้อยไม่อยากให้ผิวของคุณหนูเป็นรอยนี่เจ้าคะ" ลี่ลี่พูดตามความเป็นจริง ก็ผิวขนหนูของนางสวยขนาดนี้ ขาวผ่องไปทั้งตัว ร่างกายของคุณหนูก็ดูอวบอิ่ม แต่สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจมากที่สุดก็คือจุดพรหมจรรย์ นั่นทำให้ลี่ลี่แน่ใจแล้วว่าองค์ฮ่องเต้ไม่เคยแตะต้องขนหนูของนางเลยสักนิดเดียว 

เมื่อลี่ลี่ขัดดตัวให้คุณหนูเสร็จแล้วนางก็พาคุณหนูของนางมาแต่งตัว

"คุณหนูจะนอนเลยหรือไม่เจ้าคะ"

"ยังหรอก คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงข้าจะดูพระจันทร์สักหน่อย" เมื่อพูดจบนางก็มาหยุดที่ตรงหน้าต่างห้องนอนของนาง ก่อนจะนั่งเท้าแขนดูพระจันทร์เต็มดวงในคืนนี้  โดยปกติแล้วนางจะไม่ให้สาวใช้เข้ามาก้าวก่ายในห้องอาบน้ำของนาง แต่คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงพลังของวิชกัญญาในร่างกายของนางจะไม่มีผลในคืนพระจันทร์เต็มดวง ดังนั้นนางจะให้สาวใช้คนสนิทเข้ามาเฉพาะคืนพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น

"พระจันทร์วันนี้เหตุใดถึงดูสดใสกว่าคืนที่ผ่านมามากนัก" นางพูดพึมพำออกมา แต่นั่นก็เป็นความรู้สึกของเราจริงๆว่าพระจันทร์ในคืนนี้ดูสดใสมากกว่าคืนก่อนหน้านั้นมากนัก  เหมยหลินเหม่อมองดวงจันทร์อยู่บนท้องฟ้า แต่นางเห็นภาพหลงเกอของนางอยู่บนดวงจันทร์ ถึงแม้ว่านางกับเขาจะรู้จักกันไม่นานแต่นางอบอุ่นหัวใจทุกครั้งเมื่อมีหลงเกออยู่ใกล้ๆ

"หลงเกอ ท่านทำอะไรกับข้ากันแน่" นางพูดออกมาเบาๆแล้วถอนหายใจ ก่อนจะปิดหน้าต่างแล้วเดินเข้านอนเมื่อถึงเวลาที่นางจะต้องเข้านอนแล้ว  ดูเหมือนว่าคืนนี้นางจะนอนหลับฝันดีมากกว่าคืนก่อนหน้านั้นมาก ไม่รู้ว่าไม่ต้องนอนหวาดระแวงว่าจะมีคนมาลงมือฆ่านางตอนไหน หรือได้พบหวงเฮยหลงกันแน่