บทที่11

หลังจากแยกจากสามแม่ลูก เหมยหลินก็มาเดินเล่น มองงานเทศกาลอย่างคึกคัก นางกินถังหูลู่ไป 3 ไม้ จนไม่อยากกินอะไรอีก

"เหมยเออร์" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างหลัง ทำให้นางต้องหันกลับไปตามเสียง

"หลงเกอ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ" หวงเฮยหลงมองรอยยิ้มที่สดใสที่ปรากฏอยู่บนหน้างาม ทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเลย

"มาเดินเล่น" ร่างแกร่งตอบเสียงเรียบ เหมยหลินพยักหน้าเข้าใจ สายตาก็สำรวจการแต่งตัวของคนตรงหน้าก็พบว่าหลงเกออยู่ในชุดบัณฑิตแต่ก็ไม่อาจปกปิดกลิ่นอายความน่าเกรงขามของอีกฝ่ายได้

"มองพอหรือยัง" นางยิ้มแห้งออกมาเมื่อรู้สึกว่านางเผลอสำรวจคนตรงหน้ามากเกินไป

"หลงเกอ ท่านไปเดินเล่นกับข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าเดินคนเดียวมันเหงาเจ้าค่ะ" เหมยหลินชวนหวงเฮยหลงไปเดินเที่ยวงานด้วยกัน

"อืม...ไปสิ" นางยิ้มออกมาอย่างดีใจที่จะได้มีเพื่อนเดินเที่ยวงานด้วยกันแล้ว  ร่างบางเดินไปดึงแขนแกร่งของอีกฝ่ายแล้วพาเดินเที่ยวงานจนทั่ว

หวงเฮยหลงมองหน้าของเหมยหลินด้วยสายตาอ่อนโยนยังไม่รู้ตัว อาจจะเป็นเพราะว่าท่าทางและหน้าตาของนางแสดงออกถึงความตื่นเต้นและสนุกในการเที่ยวงานเป็นอย่างมาก แล้วมันก็ทำให้ร่างสูงเกิดนึกเอ็นดูนางขึ้นมา  พวกเขาทั้งสองคนเดินไปด้วยกันเรื่อยๆจนมาถึงร้านหยกแห่งหนึ่ง

"คุณหนูเชิญเลือกดูได้เลย หยกน้ำดีทั้งนั้น"  เหมยหลินดูสินค้าที่ทำมาจากหยก ไม่ว่าจะเป็นปิ่นหยก กำไลหยก และพู่หยก แต่นางยังไม่เห็นสินค้าที่สะดุดตาเลย เหมยหลินเลยเลือกดูที่ร้านอื่นแทนเผื่อมีอะไรที่สะดุดตาจะทำให้นางซื้อดูบ้าง  โดยไม่ทันได้เห็นร่างสูงของหวงเฮยหลงกำลังมองแหวนหยกชิ้นเดียวในร้าน แหวนหยกวงนี้มีลวดลายหงส์สยายปีก เขารู้สึกว่าเหมาะกับเหมยเออร์ของเขายิ่งนัก

"เถ้าแก่แหวนวงนี้เท่าไหร่"

"อ่า....คุณชายตาถึงยิ่งนัก แหวนวงนี้ทำมาจากหยกจักรพรรดิอย่างตีราคาอาจจะสูงหน่อยคุณชายสนใจหรือไม่ขอรับ"

"อืม" หวงเฮยหลงตอบในลำคอก่อนจะซื้อแหวนหยกชิ้นนี้ทันที  ก่อนจะเดินตามร่างเล็กไปอย่างรวดเร็ว

"หลงเกอ เราไปพักใต้ต้นไม้กันหรือไม่เจ้าคะ" เหมยหลินพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าเพราะว่านางเดินเล่นอย่างไม่หยุดพักมาหลายชั่วยามแล้ว

"ไหวหรือไม่" หวงเฮยหลงรู้สึกเป็นห่วงเมื่อได้ยินน้ำเสียงหวานที่เหนื่อยล้าของร่างบาง

"ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ หลงเกอ" เมื่อได้ยินดังนั้นร่างสูงก็เข้ามาประคองร่างบางให้ไปพักใต้ต้นไม้ใหญ่

โดยมีสายตาของซ่งจินหลงยืนมองพวกเขาด้วยความรู้สึกสับสน และแน่นอนว่าหวงเฮยหลงย่อมรู้อยู่แล้วว่าอดีตสามีของเหมยเออร์กำลังมองพวกเขาอยู่  แต่ว่าร่างสูงก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะเขาสนใจแต่เพียงเหมยหลินของเขาเท่านั้น

ซ่งจินหลงมองดูพวกเขามาสักพักแล้ว ฮ่องเต้แคว้นเหลียนอยากพาฮองเฮาคู่บัลลังก์ของตนมาเดินเปิดหูเปิดตาแต่ไม่คิดว่าจะเจออดีตภรรยาและว่าที่สามีใหม่ของนาง  เขารู้สึกว่าเหมยหลินนั้นเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนกัน  เพราะเหมยหลินที่เขารู้จักจะเป็น ร้ายกาจ ใจร้อน และชอบบีบน้ำตา  ต่างจากเหมยหลินในตอนนี้ ค่อนข้างร่าเริงสดใส และซน ซ่งจินหลงไม่เคยได้เห็นนางในมุมนี้มาก่อน  ยิ่งตอนที่นางออดอ้อนหวงเฮยหลง เขาก็รู้สึกร้อนขึ้นมาในใจ และตอนที่หวงเฮยหลงประคองนางให้ไปนั่งพักแถมยังเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อให้นางอีก  ยิ่งสายตาของนางที่มองไปยังหวงเฮยหลงมันมีประกายแวววับชวนให้คนดูอย่างเขานั้นรู้สึกอึดอัดใจ 

การกระทำอ่อนโยนของหวงเฮยหลงที่ไม่เคยปฏิบัติกับใครมาก่อนแต่ทำให้กับอดีตภรรยาของเขา นั่นทำให้ซ่งจินหลงรู้ได้ในทันทีว่า ฮ่องเต้แคว้นมหาอำนาจไม่ได้จะต้องการปั่นหัวพวกเขา แต่หวงเฮยหลงกำลังตกหลุมรักเหมยหลินจึงต้องการนางไปเป็นภรรยา ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งร้อนขึ้นมาในใจเรื่อยๆ อยากจะเข้าไปกระชากทั้งสองให้ออกจากกัน 

"หลงเกอ ผ้าเช็ดหน้านี้เดี๋ยวข้าจะเอาไปซักให้นะเจ้าคะ" เหมยหลินขอผ้าเช็ดหน้าของอีกฝ่ายทันทีที่เขาเช็ดเหงื่อของนางเสร็จ

"ได้สิ" หวงเฮยหลงยืนผ้าเช็ดหน้าให้ เหมยหลินก็รีบเอาผ้าเช็ดหน้าออกจากมือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว 

เหมยหลินเก็บผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ในแขนเสื้อ แล้วส่งยิ้มหวานไปให้หลงเกอของนาง โดยไม่สนใจว่าการกระทำของนางจะกระตุ้นความสงสัยให้กับอีกฝ่ายมากน้อยแค่ไหน