บทที่10 เทศกาลแห่งความรัก

และแล้วก็มาถึงเทศกาลวันแห่งความรัก เมืองทั้งเมืองดูคึกคัก ประดับประดาของตกแต่งสวยงาม เหมยหลินใส่ชุดที่ท่านพ่อให้ออกมาเดินตลาดนางดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยจนไปสะดุดตากับเด็กน้อยสองคนกำลังมองหาใครสักคนอยู่

"เด็กน้อย เป็นอะไรหรือเปล่า" พอนางมองเด็กทั้งสองตรงหน้าดีๆก็พบว่าพวกเขาเป็นฝาแฝดกัน แต่หน้าของเด็กทั้งสองนางดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกแต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นใบหน้าแบบนี้ที่ไหน

"ท่านแม่บอกว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า" เหมยหลินยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู เด็กตรงหน้าดูยังไงก็อายุไม่เกิน3-4 ขวบแน่ๆ แต่พวกเขาฉลาดพูด

"แฮ่ม...ข้าชื่อเหมยหลิน แล้วพวกเจ้าล่ะชื่ออะไร"

"ข้าชื่อ หยางฟ่าน"

"ข้าชื่อ หยางจิน" เพราะเด็กทั้งสองคนหน้าตาเหมือนกันแต่ชุดไม่เหมือนกัน หยางฟ่าน ใส่ชุดฮั่นฝูสีม่วง หยางจินใส่ชุดฮั่นฝูสีน้ำเงิน

"เอาล่ะทีนี้พวกเราก็รู้จักกันแล้ว พวกเจ้ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า"

"ฮึก...ท่านน้าพวกข้าพลัดหลงกับท่านแม่ ท่านช่วยตามหาท่านแม่ให้พวกข้าได้หรือไม่ขอรับ" ทั้งสองน้ำตาคลอเบ้า หยางจินพูดขึ้นมาพลางออดอ้อนท่านน้าแปลกหน้าให้ใจอ่อนช่วยพวกเขา

"ได้สิ มาพบเจ้าจับชายเสื้อผ้าไว้ก็แล้วกัน เมื่อพวกเจ้าเหตุสังเกตเห็นท่านแม่ของพวกเจ้าแล้วช่วยตะโกนดังๆหน่อยได้ไหม" เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าแล้วเอื้อมมือขึ้นมาจับชายเสื้อของเหมยหลินไว้  ร่างบางพาเด็กฝาแฝดทั้งสองตามหามารดาที่พลัดหลงกัน นางเดินไม่เร็วมากนักและระวังไม่ให้เล็บของนางไปขูดกับผิวอันบอบบางของเด็กน้อยทั้งสอง เพื่อป้องกันเหตุอันตรายของทั้งสองที่เกิดจากตัวนาง

นางพาเด็กทั้งสองเดินตามหามารดาอยู่นานจนสังเกตเห็นผู้หญิงที่รุ่นราวคราวเดียวกับนางตามหาอะไรบางอย่างอยู่

"พวกเจ้านั่นใช่มารดาของเจ้าหรือไม่" เหมยหลินสังเกตเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นร้องไห้อย่างหนัก นางจึงสงสัยว่านั่นคือมารดาของเด็กฝาแฝดพวกนี้หรือเปล่า

"อ๊ะ...ท่านแม่!!/ท่านแม่!!"

"หยางจิน หยางฟ่านลูกแม่" สามแม่ลูกกอดกันกลมทำให้เหมยหลินที่ได้เห็นภาพความประทับใจนี้เกิดตื้นตันใจขึ้นมา ถ้านางมีลูก นางคงจะมีความสุขมาก เหมยหลินคิดในใจ

"พวกเจ้าไปเล่นที่ไหนกันมา รู้บ้างหรือไม่แม่เป็นห่วงพวกเจ้าแทบขาดใจ"

"ท่านแม่พวกข้าขออภัยขอรับ พวกเราจะไม่เล่นซนและไม่อยู่ห่างจากสายตาท่านแม่อีกแล้วขอรับ" เด็กน้อยทั้งสองให้คำสัตย์กับผู้เป็นมารดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มารดาของเด็กทั้งสองสังเกตเห็นเหมยหลินกำลังยืนมองพวกนางอยู่ จนเด็กทั้งสองสังเกตเห็นสายตาของผู้เป็นแม่กำลังมองผู้มีพระคุณของพวกเขาอยู่

"ท่านแม่ๆ ท่านน้าผู้นี้ช่วยพวกเราตามหาท่านแม่อยู่ตั้งนานขอรับ"

"ใช่ๆขอรับ ท่านน้าใจดีมากๆเลยขอรับ และงดงามมากด้วยขอรับแต่ท่านแม่ของข้างดงามมากกว่าขอรับ" หยางฟ่านที่ชมเหมยหลินเสียงใสแต่ก็กลัวว่าท่านแม่ของตนนั้นจะเสียใจก็พูดขึ้นมาแบบนั้น

"ขอบคุณมากเลยนะเจ้าคะ ที่ท่านพาลูกๆมาตามหาข้าจนเจอ"

"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ และอีกอย่างเด็กสองคนนี้ฉลาดมากเลยนะเจ้าคะ ฉลาดพูด อีกทั้งยังรู้จักระวังตัวเสียงด้วย น่าเอ็นดูจริงๆ"

"เอ่อ...หากไม่เป็นการรบกวนท่าน ข้าขอเลี้ยงน้ำชาท่านได้หรือไม่เจ้าคะ" มารดาของเด็กแฝดกล่าวขึ้น เช่นนี้เหมยหลินจะปฏิเสธได้อย่างไรก็ในเมื่อเด็กน้อยทั้งสองมองนางตาแป๋วที่เต็มไปด้วยความคาดหวังขนาดนี้

"ไม่รบกวนหรอกเจ้าค่ะ ข้ายินดี" สองแฝดยิ้มอย่างดีใจ จนนางและมารดาของเขายิ้มด้วยความเอ็นดูปนระอา

พวกนางพากันมาที่โรงเตรี๊ยมที่ดีที่สุดในเมืองหลวง

"คุณหนูและคุณชายน้อย เชิญขอรับ" เสี่ยวเอ้อยืนต้อนรับพวกนางอยู่ 

"ข้าขอชาดอกโมลี่" มารดาของเด็กฝาแฝดเอ่ยขึ้น เหมยหลินรู้สึกแปลกใจที่หญิงตรงหน้าสั่งชาดอกโม่ลี่

"หวังว่าท่านจะชอบนะเจ้าคะ"

"ที่จริงข้าไม่เรื่องมากด้วยน้ำชาหรอก ขอแค่เพียงเป็นชาที่ดีแค่นี้ข้าก็พอใจแล้ว" เหมยหลินพูดขึ้นมาด้วยความเกรงใจ

"จริงสิพวกเราคุยกันมาตั้งนานข้ายังไม่รู้จักชื่อของท่านเลย"

"จริงสินะเรายังไม่แนะนำตัวกันเลย ข้าชื่อเหมยหลิน ไป๋เหมยหลิน" มารดาของเด็กน้อยชะงักเล็กน้อยก่อนจะแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานปนความยินดี

"ข้าชื่อ  ชิงหยาง น่าหลานชิงหยาง"

"ที่แท้ก็คุณหนูตระกูลน่าหลานนี่เอง"

"ส่วนท่านก็เป็นอดีตฮองเฮา" เหมยหลินยิ้มรับอดีตตำแหน่งที่นางเคยดำรงอยู่ แต่นางไม่มีอารมณ์อาวรณ์ต่อสิ่งเหล่านั้นเลยเหมือนกับว่านางได้ตัดขาดชายผู้นั้นจนหมดสิ้นแล้ว

"ได้มันแค่อดีตที่ไม่อยากจดจำของข้า"

"ท่านคงสู้รบปรบมือกับกุ้ยเหมยน่าดูเลยสินะ" ชิงหยางพูดออกมาเพราะรู้จักนิสัยของอดีตสหายตนดี

"แต่อีกไม่นานนางก็จะต้องล้มลงมาจากบัลลังก์หงส์อย่างอนาถ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง" ดวงตาหงส์ฉายแววความอาฆาตแค้นอยู่ภายในวูบนึง แต่ไม่อาจพ้นจากสายตาของชิงหยางได้  ดูเหมือนว่านางพญาหงส์ได้ตื่นขึ้นมาจากนิทราแล้ว

"ว่าแต่ท่านเถอะคุณหนู ใครเป็นพ่อของเจ้าเด็กพวกนี้ล่ะ" ชิงหยางนิ่งไปไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามตรงแบบนี้ แต่นางก็รู้สึกชอบนิสัยตรงไปตรงมาของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

"ท่านเรียกข้าว่าชิงหยางเถอะ....ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นพ่อของลูกข้า ถ้าข้ารู้ข้าอยากจะให้เขามาพบหน้าลูกบ้างไม่ใช่หายไปแบบนี้" ชิงหยางพูดออกมาเจือปนความเศร้าและเห็นใจบุตรชายทั้งสองของนาง แต่ก็นึกแค้นใจอดีตสหายของนางยิ่งนัก เพื่ออำนาจแล้วกุ้ยเหมยถึงกับหักหลังสหายรักของตนเองได้ลงคอ แต่ชิงหยางก็รู้สึกขอบใจอดีตสหายผู้นั้นเช่นกันที่นางได้ของขวัญล้ำค่าที่ดีที่สุดในชีวิตมาครอบครอง

"นี่ก็เลยเวลามามากแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนนะเหมยหลิน" ชิงหยางพูดขึ้นเมื่อถึงเวลาที่นางต้องพาลูกๆกลับจวนแล้ว

"ไว้เจอกันใหม่นะชิงหยาง สองแฝดไว้เจอกันนะ"

"ไว้เจอกันใหม่นะท่านน้า/แล้วเจอกันใหม่ขอรับ" เมื่อสามแม่ลูกไปไกลจนลับตาแล้ว เหมยหลินก็นั่งคิดว่าหน้าของเด็กทั้งสองนั้นเหมือนใครนะ

"เหมือนใครนะ" นางพยายามเค้นความทรงจำจนนึกออก ดวงตาหงส์เบิกกว้างในที่สุดนางก็ได้รู้ว่าทำไมนางถึงรู้สึกคุ้นหน้าเด็กทั้งสองเหลือเกิน ที่แท้พวกเขาก็หน้าเหมือนสหายสูงศักดิ์ของนางนั้นเอง

"ฮุ่ยอ๋อง" ใช่ ต้องใช่แน่ๆ ไม่ได้การแล้วนางต้องรีบส่งข้อความไปถึงสหายสูงศักดิ์ของนางโดยด่วน

ฮุ่ยอ๋องนะฮุ่ยอ๋องท่านทำอะไรลงไปเนี่ย