Chapter 9

หลังจากที่หมอกได้เห็นใบหน้าของณิชาอย่างชัดเจน ก็ต้องยกยิ้มขึ้นอย่างดีใจ ทั้งสองกระโดดไปกอดคอเพื่อนรัก เพราะพวกเขาคือเพื่อนที่สนิทกันในช่วงสมัยเรียน

"หมอก…ครีม!!!!" ณิชาร้องเรียกตนตรงหน้าด้วยความคิดถึง น้ำตาไหลออกมาด้วยความดีใจ ตั้งแต่เธอเรียนจบมั้ธยมปลาย ณิชาก็ไม่ได้เรียนต่อหรือทำงานที่ไหนเเละเธอก็ห่างหายจากเพื่อนๆไปเลย ไม่มีใครติดต่อได้อีก

"ณิชา…แกร้องไห้ทำไม" หมอกเอ่ยถามเพื่อนของเธอด้วยความแปลกใจ

"เข้าไปในห้องมั้ย…จะยืนคุยตรงนี้เหรอ" แย้มบอกกับทั้งสามเสียงดัง จึงทำให้พวกเธอต้องหันมามอง

"อีพี่แย้ม!!!!" ยิ้มและครีมต่างตะคอกใส่แย้ม เพราะเธอเป็นคนกระโชกโฮกฮากแบบนี้

[ในห้อง]

หนูน้อยที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาตัวโปรดอยู่ที่พื้น "อร๊ายยยย!!!" เสียงกรีดร้องดีใจของพวกป้าๆ ที่ได้เห็นหลานสาวที่มีหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม

"ณิชา ลูกแกเหรอ"

"อื้ม"

"แล้วเฮียพอร์ชล่ะ ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี้" หมอกเอ่ยถามกับเพื่อนของเธอและลืมคิดไปเลยว่ามันไม่ควรถามตรงๆ ศอกแหลมแทงที่ท้องของหมอก "โอ๊ย!!"

"แกถามอะไรเนี้ย ดูหน้าเพื่อนด้วย" ครีมเสียงเข้มเอ่ยตักเตือนเพื่อน และยิ้มก็เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงได้เอ่ยเพื่อปรับอารมณ์

"เอ้อๆ...เดี๋ยวเรามาแนะนำตัวกันดีกว่า"

"เอ้อๆๆใช่..." ครีมรีบพูดเสริมขึ้นในทันที

"พี่ชื่อยิ้ม คนนี้พี่แย้มจะเป็นคนโพงพางหน่อย พูดอะไรไม่คิดเท่าไหร่ อย่าถือสาเลยนะ"

ณิชาพยักหัวหงึกๆ สายตาที่บ่งบอกว่ามีความเศร้าอยู่ในใจมากมาย หมอกที่เห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ก็ต่างเป็นห่วง มือที่ลูบบ่าของเธอเพื่อปลอบใจ และมันยิ่งสะกิดแผลในใจของเธอให้ต้องนึกย้อนเมื่อมีคนถามขึ้นมา หญิงสาวก้มหน้าก้มตาพร้อมทรุดกายลงที่พื้น ฮือ~~~~~~~~เสียงร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดในใจ

ทั้งสี่คนที่เห็นณิชาร้องไห้ก็ต่างปลอบใจเธอ ไม่รู้ว่าเธอเจอเรื่องอะไรมา แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้มีสภาพแบบนี้ น้ำตาที่ไหลหยดเป็นสาย ความเจ็บปวดที่มากมาย เรื่องสามีนอกกายเรื่องที่ไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่ เธอควรทำยังไงดี ฮือ~~~~~~

ยิ้มที่เห็นว่าณิชาร้องไห้อยู่เธอก็เหลือบมองหนูน้อยที่มีหน้าตาน่ารัก จึงได้เดินตรงไปอุ้มและพาออกไปเล่นที่อื่น ยิ้มสะกิดแย้มบอกให้ออกไปด้านนอกดีกว่า

"เดี๋ยวพี่ดูลูกให้นะ ไม่ต้องห่วง" เธอเอ่ยจบพร้อมปิดประตูลง

ฮือ~~~~~~

"ชา...ร้องออกมาเลย ร้องออกมาให้หมด" ครีมบอกกับเพื่อนที่รัก และณิชาก็ได้ร้องออกมาเพื่อระบายความเจ็บช้ำในใจที่มันมีอยู่เต็มอก

เวลาผ่านไป 2ชั่วโมง

หมอกได้พยุงณิชามานั่งที่เก้า ใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ

"ชา...ฉันรู้ว่าไม่ควรถาม ที่แกหนีออกมาแบบนี้เพราะอะไร" ครีมเอ่ยถามกับหญิงตรงหน้า เพราะตั้งแต่เรียนจบเธอก็ไปอยู่ที่บ้านของพอร์ช และไม่ได้เจอกันอีกเลย พวกเขารู้เพียงว่าเธอมีชีวิตที่ดี เพราะฐานะชายหนุ่มดีมาก แต่ในตอนนี้มันต่างจากที่พวกเธอนึกไว้มากๆ ไม่คิดว่า ผู้หญิงที่สดใสอย่างณิชาจะเป็นแบบนี้

"ฉันเลิกกับเฮียแล้วแหละ" ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา เธอพยายามเก็บความรู้สึกไว้

"พวกแก...เฮียเขามีผู้หญิงคนอื่นอ่ะ เขาพาผู้หญิงคนนั้นมาหยามฉันถึงที่บ้าน บนเตียงของฉัน ฮือ~~~~~~"

"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร...ชา แกยังมีลูกมีพวกฉัน แล้วครอบครัวแกรู้หรือยัง" เมื่อณิชาได้ยินคำถามนี้ เธอก็ยิ่งเสียใจและก็เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้กับเพื่อนๆ ฟัง เล่าไปก็ร้องไห้ไป

"ฉันไม่ดีตรงไหน ฉันผิดตรงไหน ฉันผิดมากเหรอ ฮือ~~~~~~ทำไมฉันต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย" เสียงสะอึกสะอื้นะ ร้องไห้ปานจะขาดใจของณิชา มันทำให้เพื่อนๆ ของเธอนั้น สงสารจับใจ ผู้หญิงที่เคยสดใสอย่างณิชาทำไมถึงได้มืดหม่นแบบนี้ 

ความรักที่พอร์ชเคยมีให้กับเธอ การดูแลเอาใจใส่ลูก รอยยิ้มเสียงหัวเราะ ในวันที่เขาเฝ้าเธออยู่หน้าห้องคลอด เขาตื่นเต้นจนต้องขอหมอเข้าไปด้านในเพื่อช่วยณิชาเบ่งลูก ครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกครั้งแรก น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาเธอเองก็เห็น แต่ทำไมจู่ๆเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน ไม่สนใจเธอไม่เป็นไรแต่นี้ไม่สนใจลูก แถมยังด่าทอเธออีกมากมายต่างๆ นาๆ