Chapter 8

เมื่อณิชาถูกจู่โจมถามไม่หยุดความอึดอัดก็ตกมาอยู่ที่ ทีโอบอดี้การ์ดคนสนิทของมาเฟียหนุ่ม ลิลินยืนกอดอกจ้องมองสองแม่ลูกอย่างไม่ละสายตา หญิงสาวทำอะไรไม่ถูกที่ต้องมาอยู่บ้านคนอื่นแบบนี้ และยิ่งถูกจ้องหน้าแบบนี้เหมือนโดนดูถูกทางสายตา…

หนูกอบัวงอแงเพราะความหิว เธอจึงร้องออกมาซึ่งณิชาก็ไม่มีทางเลือกเธอจำเป็นต้องหอบลูกเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาในบ้าน สายตาของลิลินที่มองตามแผ่นหลังด้วยความไม่พอใจ

"นี่!!…เธอจะเดินเข้าบ้านคนอื่นซุ่มสี่ซุ่มห้าแบบนี้ไม่ได้นะ"

"ขอโทษด้วยนะคะ…พอดีลูกฉันหิวนม ฉันขอนั่งให้ลูกดื่มจนอิ่มก่อนเถอะ แล้วฉันจะออกไปนะคะ" เธออ้อนวอนหญิงตรงหน้า ด้วยสายตาวิงวอน บอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าก็ทำได้เพียงสงสารณิชากับลูก เขาไม่กล้าทำอะไรกับลิลินหากเป็นคนอื่นเขาไม่ปล่อยให้ทำแบบนี้กับณิชาแน่นอน แต่กับลิลินเขาไม่กล้า…

"ก็ได้…กินเสร็จแล้วก็รีบออกไป" น้ำเสียงเรียบนิ่งของลินลิน พร้อมเดินไปที่ห้องรับแขกด้านใน อย่างคุ้นเคย…

เขามีแฟนอยู่แล้ว แต่ทำไมถึงชวนเธอมาอยู่ด้วยแบบนี้นะ? ใช่…เขาทำแบบนี้ทำไม เรื่องราวที่ผ่านมา ก็ทำให้เธอเจ็บปวดใจมากพอแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีที่ให้ไปอีกแล้วไม่มีแม้แต่เงิน…ที่จะติดตัว ในขณะที่ณิชานั่งป้อนนมลูกอยู่นั้น! ในบ้านก็ไม่มีใครนอกเหนือจากเธอกับลูกสาวที่ไม่รู้เรื่องราว ตอนแรกเธอตั้งใจจะขอยืมเงินทีโอสักก้อน แต่เขาดันไม่อยู่ …

หญิงสาวครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ จนเธอได้หันไปเจอกับ แหวนเพชร??? แหวนเพชรที่อยู่ในกล่องตั้งโชว์ในตู้ ณิชาตัดสินใจหยิบมันออกมาจากตู้พร้อมรีบเดินออกจากบ้านเพื่อนำไปขาย และเธอก็ได้เงินมาก้อนหนึ่งเพื่อไปตั้งหลัก

เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำมันผิด การขโมยของไม่ใช่สิ่งที่ดี แต่เธอเลือกอะไรได้ล่ะ หันหลังกลับไม่ได้แล้ว…ครอบครัวที่เป็นเหมือนครอบครัว แต่ไม่ใช่...เธอเป็นคนอื่น

ณิชากระเตงลูกเพื่อหาที่พักและเธอได้ไปเจอกับห้องว่างที่ราคาไม่แพงมาก แถมบรรยากาศโดยรอบก็ดีนิดหน่อย พื้นที่ภายในห้องกว้างเพียงพอให้เด็กวิ่งเล่นได้ ....

"ผัวไปไหน?" เสียงของหญิงหรือที่เรียกว่าเจ้าของตึก เธอถามกับณิชาอย่างไม่สุภาพ แต่ดูแล้วก็ไม่ได้โหดร้ายหรือไม่ใช่เป็นคนไม่ดี เมื่อเจอคำถามแบบนี้ ณิชาก็ทำได้เเค่เงียบไม่รู้ว่าจะเล่าให้ฟังทำไม…

"ฉันขอพักเดือนหนึ่งก่อนนะคะ"

"จะพักทำไมเดือนเดียว ก็พักสามเดือนไปสิ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าฉันหาที่อยู่ใหม่ได้ ฉันจะย้ายออกทันที"

"โอ๊ย…ถ้าจะย้ายออกไม่ไปหาที่อื่นไปเลย" เธอตวาดณิชาพร้อมเดินลงบันไดด้วยท่าทางหัวเสีย ณิชาที่ออกจากบ้านมาใช้ชีวิตคนเดียว มันช่างเหนื่อยและโดดเดี่ยว...

หญิงสาวเดินเข้ามาในห้อง ก็ไม่มีอะไรนอกจากเตียงนอน ตู้เสื้อผ้า ตู้เย็นและทีวี เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะต้องทำความสะอาดห้องใหม่ เพื่อลูกสาวจะได้นั่งเล่นโดยไม่เปื้อนฝุ่นแม้แต่นิดเดียว

[บ้านพักยิ้มแย้ม] ชื่อห้องเช่าที่ณิชาอาศัยอยู่

"พี่แย้ม…มีลูกค้าใหม่มาเหรอ"

"เออ…ถามอะไรก็ไม่บอก"

"พี่ถามว่าอะไรล่ะ?"

"ถามว่าผัวอยู่ไหน" แย้มเอ่ยบอกกับยิ้มน้องสาวฝาแฝดตน ที่คอยดูแลตึกนี้

"อีพี่แย้มมมม…!!! คือไปถามเขาแบบนั้นแล้วเขาจะตอบมั้ย…ถ้าเขาพึ่งเลิกกับผัวมาคงจะบอกอยู่หรอก"

"เออวะ…!! ดูไปแล้ว น้องมันก็โทรมๆนะ แถมยังมีลูกมาด้วย น่ารักมาก"

"จริงเหรอพี่"

"อืม"

[ตกมาในคืนนั้น]

แง่~~~~~ฮือ~~~~ เสียงร้องไห้ของหนูกอบัวที่เอาแต่ร้องงอแง  เพราะในห้องร้อนมาก ปกติแล้วก็อยู่บ้านพอร์ชมีแอร์มีความสะดวกสบาย น้ำตาของณิชาที่เห็นลูกต้องมาลำบากก็อดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้… หญิงสาวอุ้มลูกเดินไปมาภายในห้องเพื่อให้เธอได้หลับอย่างสบายในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ หนูกอบัวร้องไห้เป็นชั่วโมงก่อนที่จะเงียบลง คืนนั้นณิชาได้นอนเพียง 3ชั่วโมง เธอก็ต้องตื่นขึ้นมา ทำอาหารซักผ้ากวาดบ้านถูบ้าน

"จ้าลูก แป๊บน๊า~~ขอเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง" ณิชาตอนที่อยู่บ้านพอร์ชว่าเหนื่อยแล้ว มาอยู่แบบนี้ดันเหนื่อยกว่า แต่ไม่เหนื่อยใจ.... จะเข้าห้องน้ำก็ต้องเปิดประตูทิ้งไว้ เพื่อดูลูกสาวไม่ให้คาดสายตา

[สองวันผ่านไป]

(ก๊อกๆๆ~~เสียงเคาะประตูห้องณิชา)

คิ้วบางขมวดเข้าหากันเธอพึ่งมาย้ายมาอยู่ แต่ทำไมมีคนมาเคาะประตูห้องล่ะ…?? ณิชานำโซ่มาคล้องไว้ที่ประตู แง้มดูคนด้านนอก กลับมีแต่ความว่างเปล่า แต่ในขณะที่เธอกำลังมองสังเกตจากในห้องก็ต้องสะดุ้งโหย่งเมื่อ"จ๋ะเอ๋" พร้อมมีหน้าของผู้หญิงโผล่ออกมา อร๊ายยย~~~~ เสียงกรีดร้อวของณิชาทำให้ข้างห้องต้องรีบเปิดประตูออกมาดู

"หยุดๆ นี่" ยิ้มที่เห็นท่าไม่ดี จึงได้รีบห้ามปรามณิชาผ่านช่องประตูที่ถูกแง้มออกเล็กน้อย

"โอ๊ยยยย!!! หยุด!!!!!" แย้มเอ่ยเสียงดังเพื่อให้ณิชาได้สติและเงียบปากลง ก่อนจะหันไปดุน้องสาวฝาแฝดอีกคน

"ยิ้มแกนี่นะ…"

"ขอโทษที เล่นแรงไปหน่อย"

"เธออ่ะ…ออกมาคุยกันหน่อยสิ" แย้มบอกกับณิชาด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนที่โซ่จะค่อยๆถูกปลดออกจากประตู ร่างบางเดินออกมาด้วยท่าทางผมยุ่งเหยิง  ยิ้มแย้มที่เห็นสภาพของณิชาก็ต่างขมวดคิ้ว

"เธอรู้มั้ย…มีลูกบ้านไปฟ้องฉันว่าลูกของเธอร้องไห้ทั้งคืน"

"ขอโทษจริงๆค่ะ…เธอคงไม่ชิน อีกอย่างในห้องก็ไม่มีที่เล่นมากเท่าไหร่ เธอคงอึดอัดเลยร้องออกมา" ณิชาขอโทษขอโพยคนตรงหน้าและลูกบ้านคนอื่นๆอย่างเกรงใจ

สายตาของผู้หญิงคนหนึ่งได้จ้องมองสำรวจผู้หญิงตรงหน้าด้วยความคุ้นเคย เธอพยายามนึกคิด …!!!

"ณิชา!!!" ผู้หญิงคนหนึ่งได้เรียกชื่อเธอด้วยท่าทางไม่มั่นใจ ณิชามองไปที่ต้นเสียงคิ้วบางขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ

"ณิชา…ณิชาใช่มั้ย" เธอพยักหน้าหงึกๆ~

"ณิชา…ฉันเอง ครีมไง" เธอเอ่ยพร้อมตีเข้าที่อกของตัวเอง เพื่อบ่งบอกว่าเธอชื่อครีมเพื่อนสมัยเรียนของณิชา

"อีครีม…เมื่อกี้เรียกใครณิชา" เสียงทุ้มของผู้ชายแต่…ไม่มีความแมนเลย

"หมอก…ณิชา"

"ไหน??"

"ป้าเนี้ยอ่ะนะ???" หมอกเอ่ยพร้อมชี้นิ้วไปที่ณิชา เธอถึงกับนิ่งเงียบไปเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะถูกเรียกว่าป้า อาจจะด้วยสภาพของเธอในตอนนี้ แทบดูไม่ได้เลย ณิชาดูลูกอย่างเดียวไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเลย…