Chapter 7

ณิชายังคงครุ่นคิดเรื่องของชายหนุ่ม โดยที่เธอลืมเรื่องของสามีเธอไปเลย…ยิ่งมองหน้าลูกสาวแล้ว ก็ยิ่งเสียใจ เธอแต่งงานกับผู้ชายคนนี้…หากเธอได้เจอคนที่ดี ลูกสาวคงไม่ต้องขาดพ่อ

"ทีโอค่ะ"

"ครับคุณ…ณิชา"

"ฉันขอยืมมือถือสักครู่ได้มั้ยคะ"

"คือ…"

"ฉันอยากโทรไปหาครอบครัวค่ะ" เมื่อรู้จุดประสงค์ที่เธอต้องใช้โทรศัพท์ ชายหนุ่มก็ยื่นมือถือให้กับเธอ พร้อมฝากให้เขาดูแลลูกสาวให้สักครู่ ร่างบางเดินมาคุยที่ชั้นบันไดหนีไฟ และกดเบอร์โทรหาคนที่เธอรัก

ตืดดดดด~~~~~~~~

ตืดดดด~~~~~~~~~

"ฮัลโหล" เมื่อเธอได้ยินปลายสาย ณิชายกยิ้มขึ้นอย่างดีใจ เพราะคิดว่าตนจำเบอร์ผิด…เธอตั้งใจจะไปอยู่กับครอบครัว เพราะไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว ครอบครัวคือที่ ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้

"ฮัลโหล"

"แม่ค่ะ" เธอเรียกด้วยความตื่นเต้น

"แม่ค่ะ…" ณิชายังพูดไม่จบ ปลายสายที่เป็นแม่ก็ได้พูดขึ้นแทรกด้วยน้ำเสียงที่โมโห "มึงอยู่ไหน…กลับไปอยู่กับตาพอร์ชเดี๋ยวนี้" ร่างบางสั่นเทา ด้วยความตะลึง ไม่คิดว่าแม่จะพูดกับเธอแบบนี้

"แม่"

"ณิชา มึงท้องโต ชาวบ้านเขาก็นินทากันมากมาย รู้มั้ยพ่อแม่ต้องอับอายขนาดไหน นี้มึงไปอยู่กับเขาลูกเต้าก็มีแล้ว ยังหนีออกจากบ้านไปอีก"

น้ำใสอยู่ที่ม่านตา สายตาสั่นไหวไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงหรือยังไง… "แม่ค่ะ…เฮียมีผู้หญิงคนอื่นนะ" เธอเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น

"แล้วยังไง…ผู้ชายที่มึงหนีไปด้วย มันมีเงินให้มั้ย? นอกจากตาพอร์ชแล้วก็ไม่มีใครเขาอยากได้มึงเป็นเมียหรอก" เสียงของหญิงที่เธอเรียกว่าแม่ คำพูดเหล่านั้นไม่ควรเลย… ทำไมถึงไม่ปลอบใจเธอ ทำไมไม่ถามว่าเธอเป็นยังไงบ้าง !!

"ผู้ชายมันก็มีเล็กมีน้อยเป็นเรื่องปกติ แต่นี่อะไร…มึงหอบลูกหนีออกจากบ้าน ตาพอร์ชเสียใจโทรมาร่ำไห้บอกมึงพาลูกเขาหนี"

ณิชาที่ได้ยินแบบนั้นก็เสียใจที่แม่เชื่อคนอื่นมากกว่าลูกตัวเอง "แม่ไม่ถามหนูหน่อยเหรอ…ว่าหนูเป็นยังไงบ้าง"

"ไม่อยากรู้เว้ย…มึงรีบพาลูกกลับ แล้วก็ไปขอโทษพวกเขาซะ จะได้มีที่ซุกหัวนอน" ณิชาที่ได้ยินแบบนี้เธอเองก็เริ่มสงสัยแล้ว ว่าสิ่งที่พอร์ชเคยพูด มันจะเป็นเรื่องจริง

"แม่พูดเหมือนหนูไม่ใช่ลูกของแม่เลย ฮึก~~" เสียงสะอึกสะอื้นของเธอ ที่เปล่งออกมาด้วยความเจ็บปวด สิ่งที่เจอมาก็ถือว่าเจ็บมากแล้ว ยิ่งเจอคำพูดแบบนี้ไปอีก เธอยิ่งแตกสลาย ภาวนาขออย่าให้แม่พูดคำนั้น!!!

"ใช่…มึงไม่ใช่ลูกกู มึงเป็นเด็กที่กูเก็บมาเลี้ยง เข้าใจมั้ย รู้แบบนี้แล้วก็รีบกลับไปขอโทษคุณหญิงเพียงเพ็ญซะ"

ฮือๆๆๆ~~~~~"หนูไม่เชื่อหรอกนะ แม่โกรธหนูใช่มั้ย"

"ถ้ามึงเป็นลูกกูจริง ที่ผ่านมากูจะทำกับมึงแบบนั้นมั้ย!! คิดสิ ตอนมึงอายุ 18กูจะไล่มึงออกจากบ้านอยู่แล้ว แต่ผัวกูมันขอไว้ ไม่นานเห็นมั้ย ฮ่าๆๆๆ มึงดันท้องขึ้นมาซะได้ เสียดายที่กูไม่ได้ค่าสินสอด มึงหาเงินมาจ่ายกูด้วยนะ กว่ากูจะเลี้ยงมึงโตมาได้หมดเงินไปตั้งเท่าไหร่"

"แม่ค่ะ…ฮึก~~ ทำไม…ทำไมไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับหนูเลย" น้ำตาสองข้างที่มีน้ำใสไหลออกมา ความเจ็บปวดที่มีอยู่แล้วมันถูกบบีบคั้นให้เจ็บมากกว่าเดิม

"อีณิชา…กูมีลูก กูต้องให้ลูกกู มึงมันคนอื่น แล้วก็อย่าติดต่อมาอีก กูไม่มีเงินให้มึงหรอก"

"หนูไม่ได้อยากได้เงิน หนูแค่…"

~คุณคุยกับใคร~ เสียงทุ้มของผู้ชายที่เอ่ยดังจากปลายสาย

"ผัวกูมาแล้ว มึงไม่ต้องโทรมาอีก แค่นี้นะ"

~ไม่มีอะไรค่ะคุณ พวกคอลเซนเตอร์โทรมา~ ~นึกว่าลูก~ ~ไม่ใช่ค่ะ~ ติ๊ด~~~ตืดๆๆ(ตัดสาย)

ร่างบางเข่าทรุดด้วยความเจ็บปวด เธอกอดเข่าร่ำไห้ด้วยความเสียใจ เธอผิดหวังที่ชีวิตต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ ฉันต้องการแค่คนปลอบฉันเท่านั้นเอง…ฉันแค่อยากมีคนโอบกอดฉัน เเค่นั้น…แค่นั้นจริงๆฮือ~~~~~ฮือ~~~~~~

หญิงสาวนั่งกอดตัวเองร้องไห้ในมุมที่ไม่มีใครเห็น จะทำยังไงดี เงินติดตัวก็ไม่มีสักบาท เพื่อนฝูงก็ห่างหายไป ฉันจะทำยังไงดี…!!!

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ณิชายังคงนั่งอยู่ที่เดิม เธอไม่มีแม้แต่แรงจะเดินไปไหน ตอนนี้เธอพึ่งใครไม่ได้ และตอนนี้มีเพียงคนเดียวที่เขายื่นมือมาช่วย คือ อีธาน……

[ห้องคนไข้หนูกอบัว]

"คุณณิชา" ทีโอเรียกหญิงสาวที่เดินเข้ามาในห้อง และเธอดูมีสีหน้าที่อ่อนล้า แต่กลับยิ้มได้ รอยยิ้มที่มีแต่ความรักและความสุขให้กับลูกสาวไร้เดียงสา

"ทีโอ…"

"ครับ"

"คุณอีธานไปไหนเหรอ"

"ไปทำธุระครับ" เขาบอกกับเธอแค่นั้น… "ถ้างั้น…ฉันขออยู่ที่บ้านคุณอีธานอีกสักหน่อยนะ...ได้มั้ยคะ"

"ได้สิครับ…คุณอีธาน ยินดีต้อนรับคุณณิชากับลูกอยู่แล้ว"

ชายหนุ่มบอกกับเธอ พร้อมหันไปหยอกล้อกับหนูกอบัว ทีโอช่วยณิชาดูแลหนูกอบัวอย่างดี ผ่านไปวันที่2 วันที่หนูกอบัวออกจากโรงพยาบาล ทีโอทำหน้าที่ดูแลณิชาอย่างมาตลอดเวลาสองวันที่อยู่โรงพยาบาล

รถหรูแล่นจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของอีธาน บอดี้การ์ดหนุ่มเดินลงมาเปิดประตูให้กับเธอ ณิชาเดินลงมาได้เพียง 2ก้าวเท่านั้น เธอก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าสวยหุ่นดีแถมยังแต่งตัวดูดี ยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน สายตาว่างเปล่าจ้องมองมาที่สองแม่ลูก…

เธอเดินตรงมาหาณิชา "ทีโอ…ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?"

"คุณลิลิน!!"ณิชาหันขวับมามองที่ชายหนุ่มด้วยความสงสัย "คุณลิลินมาได้ยังไงครับ"

"ฉันถามว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร…รวมถึงเด็กที่ผู้หญิงคนนี้อุ้มอยู่ด้วย" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เน้นน้ำหนัก พร้อมสายตาที่จ้องมองณิชาตั้งแต่หัวจรดเท้า…