Chapter 6

ณิชารู้สึก งง?กับข้อเสนอที่เขายื่นให้ อยู่ๆก็ชวนมาอยู่ด้วยกัน

"เอาตรงๆนะ ผมแค่อยากให้คุณมาเป็นเมียให้ผม" เสียงทุ้มอีธานเอ่ยพร้อมทำหน้าจริงจัง แต่ก็ต้องนึกได้ว่าที่พูดไปอาจจะไม่ดี…

"???…???"

"ผมหมายถึง…อยากให้คุณมาเป็นภรรยาของผม"

"ฉันเนี้ยนะ!!…ขอโทษนะคะ แต่ฉันมีลูกแล้ว และฉันก็พึ่งรู้จักคุณ…แถมอีกอย่างคือ…ฉันพึ่งเลิกกับสามี"

"ผมไม่สนใจว่าคุณ จะพึ่งเลิกหรือว่ามีลูกมาแล้ว"

"ฉันขอปฏิเสธค่ะ" ณิชารีบพูดออกไปตามตรงกับเขา ซึ่งเธอก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้วด้วย แต่อีธานกลับยิ่งอยากได้เธอ…

"1ปี"

"คะ??"

"ผมขอเวลาแค่1ปีเท่านั้น…ถ้าระยะเวลา1ปีนี้ คุณไม่รักผม ผมจะเป็นคนออกจากชีวิตคุณเอง"

ณิชาถึงกับกุมขมับ เพราะดูเหมือนว่าคงจะพูดกันไม่เข้าใจแล้วล่ะ "คือคุณค่ะ…ฉันพึ่งเคยเจอคุณ…ฉันมีลูก ผู้ชายดีๆแบบคุณอาจจะได้เจอผู้หญิงอีกมากมาย ที่ยังไม่เคยผ่านการมีลูกหรือสามีอย่างฉัน"

"แต่ผมต้องการแค่คุณ…1ปี เพื่อเเลกกับการเป็นภรรยาผม และถ้าตอนนั้นผมเปลี่ยนใจคุณไม่ได้ ผมจะเดินออกมาเอง พร้อมเงินให้คุณอีก 50ล้านบาท เอาไปตั้งตัวกับลูก" โอเคมันเป็นข้อเสนอที่ดี แต่ว่า…เงินมันมากเลยนะ อีกอย่างฉันมีลูกมีสามีมาก่อน ฉันไม่บริสุทธิ์!!! เขาจะต้องการฉันไปทำไม?

"เอาเถอะ คิดก่อนแล้วกัน" ชายหนุ่มทำหน้าเศร้า แต่มันไม่ได้ผล ณิชาใจแข็งยิ่งกว่าอะไร เธอไม่สนใจว่าเขาจะเสนออะไรมาให้เธอบ้าง

[โรงพยาบาล] ติ๋ง~~~(เสียงลิฟต์)

ร่างบางก้าวเท้าออกจากลิฟต์ เธอแปลกใจที่ต้องมีบอดี้การ์ดตามประกบ แต่ธอไม่มีเวลามานั่งสงสัยหรอก…เพราะตอนนี้อยากเจอหน้าลูกสาวแล้ว เย้ๆ~~~ฮ่าๆๆๆ~~~ เสียงหัวเราะชอบใจของคนที่หยอกล้อกันในห้องคนป่วย ซึ่งเป็นห้องของหนูกอบัว

(แอ๊ด~~แเสียงประตูถูกเปิดออก)

คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน พร้อมจ้องมองคนอยู่เบื่องหน้า…??? ทีโอที่กำลังเล่นกับหนูน้อย ซึ่งพวกเขารักและเอ็นดูเด็กคนนี้มาก เพราะเธอน่ารักจ้ำม่ำ แถมยังยิ้มเก่งอีกด้วย ซึ่งบอดี้การ์ดทีโอ…คิดว่าคงอารมณ์ดีเหมือนคุณแม่(ณิชา)

"ทีโอ แกทำอะไรวะ??" ออสตินเอ่ยถามเพื่อน พร้อมกลั้นขำ…"ก็คุณหนูเล็ก น่ารักนี่หว่า…ใครจะห้ามใจไว้"

"ขอบคุณที่อยู่เล่นเป็นเพื่อนกอบัวนะคะ แต่…คุณไปล้างหน้าก่อนดีมั้ย!!!" ณิชาบอกกับชายตรงหน้า พร้อมพยายามกลั้นขำ เพราะในตอนนี้ใบหน้าหล่อของทีโอเต็มไปด้วยหมึกปากกา

"เด็กอายุขวบเศษ พวกแกเอาหมึกมาให้เล่นได้ยังไง? เผลอเข้าปากไปจะทำยังไง…" เสียงทุ้มของอีธานเอ่ยขึ้น ใบหน้าเรียบเฉยเชิงดุลูกน้อง

"ไม่เป็นไรค่ะ…ต้องขอบคุณ ที่คุณทีโอช่วยดูแลหนูกอบัว"

"ผมยินดีครับ…ตอนนี้คุณหนูก็เปรียบเหมือนลูกของเจ้านาย" หลังจากที่บอดี้การ์ดคนสนิทของอีธานเอ่ยจบ ใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยความพึงใจ เขาพยักหน้าเบาๆให้กับลูกน้อง ช่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุยเลยนะ!!

ชายหนุ่มที่เห็นใบหน้าของณิชาเวลาที่เธอเล่นกับลูกสาว หัวใจของเขาเหมือนถูกกระตุ้นให้กลับมาเต้นอีกครั้ง นานแล้วนะ!!…ที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร ผู้หญิงที่มีลูกแล้ว…ทำไมเขาถึงโหยหาเธอแบบนี้ ความรู้สึกตอนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกับเธอ มันทำให้เขาอุ่นใจ นานแล้วที่เขาไม่เคยได้หลับเต็มอิ่มแบบนั้น

ชายหนุ่มยืนมองอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะเดินออกจากห้องเพื่อคุยกับลูกน้อง

[ห้องคุณหมอ] ประตูถูกเปิดออก

เท้ายาวของผู้ชายเดินเข้าไปหาคุณหมอที่เขาคุ้นเคย "สวัสดีครับคุณอีธาน"

ร่างสูงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้าม คุณหมอ…"หมอ…เมื่อคืนผมนอนหลับเต็มอิ่มเลย"

"ก็ดีแล้วนี่ครับ"

"อืม"

"ว่าแต่…คุณอีธานทำยังไงเหรอครับ"

"ผมนอนกับผู้หญิงคนหนึ่ง" เขาตอบหมอไปตามตรง ว่าสิ่งใดทำให้เขานอนหลับสนิท ดวงตาคมใต้แว่นใส มองที่เขาพร้อมหลับตาปริบๆ?

"คือ…คุณอีธาน นอนกับผู้หญิง??"

"ผมหมายถึง ผมไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งมา แค่ได้นอนใกล้ๆ ผมก็หลับสนิท"

"อาจจะเป็นไปได้นะครับ…ว่าคุณอีธานอาจจะสนิทใจกับเธอ หรือการที่เราจะได้เจอใครคนหนึ่งที่ทำให้เราปลอดภัย คน…คนนั้นอาจจะเคยรู้จักกับเรามาก่อน หรืออาจจะมีอะไรคล้ายกับคนที่เราเคยรักหรือคล้ายกับเรา"

"เห้ย…ผมไม่เคยรู้จักเธอ นี้ครั้งแรก"

"ไม่ใช่ครับ"

"ผมแค่เปรียบเทียบเฉยๆ"

"แล้วตอนนี้คุณอีธาน ยังคอยเห็นภาพพวกนั้นอยู่มั้ยครับ?" เมื่อคุณหมอถามจบ สีหน้าของชายหนุ่มกลับเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน…เขานึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน

เอี๊ยดดดดด~~~~~~เสียงเบรกรากยาว รอยถนนที่ขูดกับล้อรถ โครม~~~~~~(เสียงดังสนั่นหวั่นไหว!!!)

"ฮือ~~~~~~แม่ครับ…แม่ครับ ฮือๆๆๆ"

[ปัจจุบัน]

"คุณอีธาน!!…คุณอีธานครับ"

เสียงเรียกของคุณหมอ (เต้) เขาเรียกชายตรงหน้า เพราะตอนนี้เขามีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว อีธานได้สติร่างสูงดีดตัวลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องไป

"แผลในใจ ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้หายขาดได้" ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เก้าอี้ในห้องตรวจ เขาพูดตามแผ่นหลังกว้างของอีธาน สายตาสื่อให้เห็นว่าเขานั้นเป็นห่วงผู้ชายคนนี้อยู่เสมอ…

[ห้องพักคนไข้ หนูกอบัว]

ฮ่าๆๆ เย้ๆๆ เสียงหัวเราะของผู้หญิงสองคนดังจากในห้อง ชายร่างสูงยืนฟังอยู่ที่หน้าประตู ด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย

"คุณอีธานครับ" บอดี้การ์ดคนสนิทเรียกเจ้านายตน และเขาก็หันหน้ามาเพียงครึ่งหน้าเท่านั้น "?"

"เราจัดเตรียมของเรีบบร้อยแล้วครับ…"

"อืม…!! ดูเเล ผู้หญิงสองคนนี้ให้ดี อย่าให้ใครมายุ่งได้"

"แต่...คุณอีธานไม่จำเป็นต้องไปเองเลยนะครับ ก็รู้อยู่ว่าเป็นกับดัก"

"กูถึงไม่ให้พวกมึงไปไง…" บอดี้การ์ดทั้งสองที่ได้ยินเช่นนั้น ก็ต่างซึ่งในความเป็นห่วงที่เจ้านายมีให้

"กูไม่ไว้ใจใคร นอกจากพวกมึง ดูแลผู้หญิงของกูให้ดี"

"ได้ครับ!!!"

[ประตูถูกเปิดออก]

หญิงสาวหันมามองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู และตอนนี้อีธานมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป เขาส่งยิ้มกับเธอ พร้อมเดินมาที่หนูกอบัว "สวัสดีครับ" เขาเอ่ยทักทายหนูน้อยน่ารักที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ "คุณอีธานค่ะ"

"ไว้ค่อยคุยกันนะ…ผมต้องไปทำธุระ ช่วงนี้คุณก็อยู่ที่บ้าน จะมีทีโอคอยดูแลความสะดวกสบายให้"

"แล้วคุณจะไปไหนคะ"

"ธุระ…" เขาเอ่ยจบ พร้อมหันหลังเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ณิชาอยู่กับลูกสาวเพียงลำพัง เธอตามอารมณ์ผู้ชายคนนี้ไม่ถูกจริงๆ จะมาดีก็ดีจะมาเฉยๆก็มา สีหน้าเปลี่ยนไปมา จนเธอปรับอารมณ์ไม่ทัน แต่ที่แปลกเข้าเดินออกมาจากห้องจิตเวชทำไม???