Chapter 5

เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเธอหลงใหลในรูปร่างของตน มุมปากถูกยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์และเมื่อณิชาได้เห็นรอยยิ้มนั้นแล้ว เธอก็ต้องหันหน้าไปอีกทางในทันที

"ทำไมคุณไม่ใส่เสื้อผ้าคะ"

"ก็เห็นว่าคุณชอบ" ณิชาหันกลับมาสบตากับเขา พร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็นึกได้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วลูกเธอล่ะ!!

"ลูกสาวฉันละคะ"

"ไม่ต้องห่วงหรอก ผมได้ย้ายเธอมารักษาในโรงพยาบาลที่ดีที่สุดแล้ว"

"คุณย้ายเธอเหรอ?...ทำไมไม่รอปรึกษาฉันก่อน" ณิชาตวาดชายหนุ่ม เพราะหากย้ายมาในโรงพยาบาลที่แพง เธอก็ไม่มีเงินมากขนาดนั้น

"ผมจ่ายให้ทุกอย่าง คุณไม่ต้องห่วง"

"จ่ายให้ทุกอย่าง??"

อีธานหยักไหล่ขึ้น พร้อมใส่เสื้อซึ่งเขาก็แต่งตัวธรรมดา เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสากลสีดำ เขามีรูปร่างหน้าตาที่ดูดีไม่ว่าจะใส่ชุดไหนก็ดูหล่อไปหมด

"เมื่อคืนฉันนอน...ที่นี่"

"อืม"

"ตรงนี้"

"อืม"

".....กับ...."

"ผม"

"ห๊าา!!" ณิชาร้องเสียงหลงออกมาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ

แต่เดี๋ยวนะ...ฉันนอนกับผู้ชายแปลกหน้าที่พึ่งเคยเจอกันวันแรกเนี้ยนะ....

"ทำไม...ถึงนอนด้วยกันได้"

"ผมก็เหนื่อยเป็นนะคุณ...นั่งรถขับรถทั้งวันทั้งคืนเลย" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น พร้อมเดินไปหยุดที่หน้าของเธอ

"ไปอาบน้ำได้แล้ว...เดี๋ยวผมไปรอด้านล่าง" เขาเอ่ยจบพร้อมทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่เธอ ซึ่งณิชาก็ถึงกับคิ้วขมวดกันทันที และณิชานึกขึ้นได้ว่ามือถือของเธอหายไป หญิงสาวพยายามหาที่กระเป๋าและที่ต่างๆแต่กลับไม่เจอ เธอจึงรีบอาบน้ำและเดินลงไปที่ชั้นล่าง บ้านหลังนี้เป็นบ้านสองชั้น หลังใหญ่อยู่ติดริมแม่น้ำ บรรยากาศช่างสวยสบายตา และเมื่อเธอได้เดินลงมาก็ต้องแปลกใจ เพราะตอนนี้ในบ้านมีผู้ชายหลายคน ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของอีธาน

ชายร่างสูงหันหลังและสูบบุหรี่อยู่ พร้อมมีชายนับสิบยืนอยู่เบื้องหน้าและอีกสองคนประกบที่ด้านหลัง ทุกคนแต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำ (เหมือนพวกมาเฟียเลยแฮะ) ณิชายืนมองจากในบ้าน เพราะไม่รู้ว่าต้องเดินไปทักทายหรือว่าต้องทำอะไร

สรุปเพราะความเคยชิน หญิงสาวเดินไปที่ห้องครัว และสำรวจว่ามีอะไรบ้างในตู้เย็น ซึ่งมันมีมากมายอยู่ในนั้น เธอจึงเริ่มทำสิ่งที่เธอถนัดมากที่สุด คือการทำอาหาร และรสชาติอาหารของเธอก็อร่อยมากๆเช่นกัน ณิชามีฝีมือด้านนี้

กลิ่นอาหารล่องลอยไปทั่ว คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน "พวกมึงอย่าพูดอะไรมาก เธอถามอะไรก็ห้ามบอก ปฏิบัติกับเธอให้ดี" อีธานสั่งลูกน้อง 

"ครับ!!" น้ำหนักเสียงที่ดุดันของกลุ่มชายชุดดำ

"คุณอีธาน...ไม่ไปหาคุณย่าเหรอครับ"

"ไป...แต่ขอให้ได้เมียก่อน" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น พร้อมเดินไปในบ้าน  บอดี้การ์ดคนสนิททั้งสองถึงกับ ยืนมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ

"??????????"

[ที่โต๊ะอาหาร]

ณิชาจัดเตรียมอาหารไม่กี่อย่าง และมันมากพอที่จะมีให้สำหรับคนด้านนอก "คุณทำอะไร?"

"ก็อาหารเช้าไงคะ"

"รู้...แต่ทำเยอะเกินไปหรือเปล่า"

"คิดจะทานคนเดียวเหรอ คนอื่นในบ้านก็มี" ณิชาบ่นให้กับเขา ทั้งที่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอจะบ่นอะไร แค่ถามไปไม่กี่คำเองแถมยังมาอารมณ์เสียใส่อีก? ปกติ อีธานอยู่อเมริกาเขาไม่ค่อยกลับไทยและส่วนใหญ่เขาจึงใช้ชีวิตสุดโต่งที่นั่น แถมปกติแล้วเขาเป็นคนเย็นชาและเฉยๆกับผู้หญิง ถ้าไม่มีงานต้องทำร่วมกันก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้

บอดี้การ์ดคนสนิทมือขวา ชื่อว่าทีโอ และอีกคนมือซ้าย ชื่อออสติน เป็นบอดี้การ์ดที่ค่อนข้างรู้ใจเจ้านายประหนึ่งว่ามองตาก็รู้ใจ...อีธาน เป็นมาเฟียที่โหดและเด็ดขาดกับทุกๆเรื่อง

"ทุกคน มารับไปค่ะ คนละชาม" ณิชาตะโกนเรียกบอดี้การ์ดด้านนอก เพราะเธอเป็นพวกชอบแบ่งปัน และที่สำคัญเธอคิดว่าคนพวกนี้คือพนักงานของชายหนุ่ม

บอดี้การ์ดทุกคนต่างยืนนิ่ง เพราะไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ทุกคนมองมาที่อีธาน ซึ่งเขาก็เอียงศีรษะเล็กน้อย เชิงบอกให้รู้ว่า รีบมาเอาไปสิวะ!!

"คุณช่วยฉันแล้ว ฉันก็อยากทำอาหารอร่อยๆให้คุณบ้าง เป็นการขอบคุณ ส่วนเรื่องเงินฉันจะหามาใช้คืนให้เร็วที่สุด....แต่ขอผ่อนนะคะ เงินมันมากเกินไป ฉันหาไม่ทันแน่"

ณิชาพูดบอกกลับเขาด้วยหน้าตาที่จริงจัง ซึ่งเขาก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องนั้นเลย สายตาคมจ้องมองที่เธอพร้อมพิงเข้ากับเก้าอี้ ชายหนุ่มมองพิจารณาณิชาอย่างละเอียด

"คุณมาอยู่กับผมมั้ย"

"คะ??"

"ผมถามว่าคุณมาอยู่กับผมมั้ย?...."

"ฮะ....ฮ่าๆๆ คุณพูดอะไรคะเนี้ย"

"ก็ชวนมาอยู่ด้วยกัน คุณเป็นอะไรเนี้ย??" เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมสงสัย

"คุณไม่ต้องคืนเงินให้ผม เพราะผมมีเงินมากแล้ว แต่ผมต้องการ...."อีธานเงียบลง พร้อมจ้องไปที่บอดี้การ์ด ทันในนั้นพวกเขาก็หันขวับ~~~~~~~~

"พวกมึงออกไปได้แล้ว" เขาสั่งลูกน้องด้วยคำหยาบที่ไม่น่าฟัง...และกลุ่มชุดดำก็แยกย้ายกันไปอีกทาง

ปกติแล้วเจ้านายพวกเขาเป็นพวกห่วงตัว ไม่ชอบหรือแตะต้องผู้หญิงคนไหนง่ายๆ โดยเฉพาะผู้หญิงแปลกหน้า ยกเว้นณิชา เขาพาเธอเข้าบ้านและนอนในห้องของตัวเองแถมยังให้เธอใส่เสื้อผ้า...เด็ดที่สุดคือการชวนมาอยู่ด้วยกัน