Chapter 4

เมื่อทุกคนในที่นั้น ได้เห็นผู้ชายแปลกหน้า แพทที่ได้เห็นผู้ชายใบหน้าหล่อเธอก็เกิดเขินขึ้นมา หญิงสาวยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับเขา แต่สายตาของผู้ชายคนนี้กลับมองเธออย่างดูถูก สายตาคมมองตวาดไปที่ชายตรงหน้า

"มึงเป็นใครวะ!!" พอร์ชเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"จำเป็นต้องบอกมึงด้วยเหรอ"

"นี้มันเรื่องครอบครัว อีนั่นก็เมียกู มึงเสือกอะไรด้วย!!"

"ใครเมียแก…ต่อจากนี้ไป เราสองคนขาดกัน อย่าไปพูดกับใครว่าฉันเป็นเมียแกอีก เพราะผู้ชายเลวๆแบบแกก็เหมาะกับผู้หญิงเลวๆที่เหมือนกัน" ณิชาตะคอกใส่ทั้งสอง พร้อมสายตาเหยียดหยาม

"แกด่าใครอีณิชา!!!! ผู้ชายเขาไม่ได้รักตั้งแต่แรกอยู่แล้ว อีโง่!!!!" แพทที่ด่าณิชาด้วยความโมโห

"เธอสิโง่" เสียงทุ้มของผู้ชายตรงหน้าเอ่ยดังขึ้น เขาด่าแพท…ทั้งที่เธอเป็นผู้หญิง แพทได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าผู้ชายหล่อเหลาจะมีคำด่าที่เจ็บแสบ เธอรู้สึกโกรธมาก เพราะไม่เคยมีใครด่าเธอแบบนี้

"มึงเป็นใครวะ เป็นชู้อีนี่เหรอ?" พอร์ชตะคอกถามพร้อมชี้นิ้วไปที่ณิชา หญิงสาวที่ยืนอยู่หลังชายหนุ่ม

"เป็นชู้อะไร???…กูเป็นผัว!!"

"ห๊ะ!!!!" เมื่อเขาเอ่ยออกมาแบบนั้น ณิชาที่ได้ยินและทุกคนต่างนิ่งเงียบ [ไปเป็นเมียตั้งแต่เมื่อไหร่?] เธอเงยหน้ามองไปที่เขา ซึ้งเขาคือคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ทั้งที่เรื่องนี้เธออาจจะทำให้เขาเดือดร้อนไปด้วย

"ฮะ……ฮะๆๆๆ~~ มึงรวยหรือเปล่า ถ้าไม่รวยอีนี่ไม่เอาหรอกนะ!!" เขาดูถูกณิชาอย่างหน้าไม่อาย คำพูดของเขาทิ่มแทงใจเธออย่างไม่มีชิ้นดี

"รวยไม่รวยเรื่องของกู แต่ที่แน่ๆ ถ้ามึงทำร้ายเมียกู กูจะเอาให้มึงกับอีนี่อยู่ไม่สุขเลย"

"เหอะ…!!! มึงจะทำอะไรกูได้ อิทธิพลแม่กูใหญ่เสียจนไม่มีใครไม่รู้จัก!!"

"กูชื่ออีธาน" ชายหนุ่มบอกชื่อทั้งสอง พร้อมมองไปที่แพท "มึงมีโทรศัพท์มั้ย?" ก่อนจะตวาดเสียงดังใส่แพทด้วยความหงุดหงิด

"มะ…มี" แพทสะดุ้งเพราะตกใจน้ำเสียงและสีหน้าของชายตรงหน้า

"จำชื่อกูไว้ให้ดี" เสียงทุ้มของอีธานเอ่ยพร้อมสายตาที่มองอย่างเอาเรื่อง  ณิชามองชายที่รักด้วยความอาลัยอาวอน เธอไม่คิดว่าวันนี้จะเป็นวันของเธอ อีธานมองต่ำมาที่เธอและหันไปโอบกอดหญิงสาวพาเธอเดินออกจากบ้านหลังนี้

[ในรถ]

"ฮือ~~~~" เสียงร้องไห้ของณิชาที่ดังก้องอยู่ในรถ  โดยมีชายร่างสูงยืนพิงกับท้ายรถ เขายืนสูบบุหรี่อยู่ด้านนอกเพื่อปล่อยให้เธอได้ตั้งสติ และร้องไห้อย่างไม่อาย

ควันสีขาวปนเทาลอยขึ้นเหนือหัว ใบหน้าคมจมูกโด่งที่เป็นสันพร้อมกับคิ้วที่ดกดำเรียงตัวสวย  ตืดดด~~~(ไบรอัน) คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน พร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ติ๊ด(รับสาย) "ไอคุณอีธาน!!" เสียงตะโกนจากปลายสาย อีธานพร้อมกุมขมับในทันที

"มีอะไร" เสียงทุ้มของชายหนุ่มได้เอ่ยถามกับปลายสาย พร้อมปากที่ยังคาบบุหรี่

"มึงมาทำไมไม่บอกกูก่อน...ปล่อยให้ลิลินโทรจิกกูอยู่ได้"

"..............." ไบรอันพูดออกมามากมาย แต่กลับไม่มีคำใดๆตอบกลับ

"อีธาน มึงควรบอกกู....ว่าตอนนี้อยู่ไหน"

"กูก็อยู่แถวนี้แหละ"

"แถวนี้ มันแถวไหนวะ"

"รู้มาก...เอาเป็นว่าวันนี้ ไม่ต้องไปที่บ้าน แล้วเรื่องที่บอกก็ฝากด้วยแล้วกัน เข้าใจนะ" อีธานเอ่ยจบพร้อมตัดสายในทันที ปล่อยให้ไบรอัน งง?  มันเป็นแบบนี้อยู่เสมอเลยเว้ย!! เดาทางไม่ได้...

[ห้องไบรอัน]

"กูอยากจะบ้า...อีนี่ก็โทรไม่หยุด" หมายถึงลิลิน....พร้อมเสียงถอนหายใจ

[รถหรูสีดำ สวนสาธารณะ]

ความเงียบที่ทำให้อีธานเกิดความสงสัย?...ชายหนุ่มเอียงหูฟัง และต้องหันกลับมามองที่กระจกรถ สวบสาบ(เสียงฝีเท้า) เขาเดินไปที่เบาะคนขับ และต้องเห็นว่าผู้หญิงที่ร้องไห้เหมือนจะขาดใจในตอนแรก ได้หลับลงแล้ว สายตาคมจ้องมองเธอด้วยความแปลกใจ (ความรู้สึกที่เขาอยากดูแลผู้หญิงคนนี้)

เวลาผ่านไปพักใหญ่ ตืด~~~(พอร์ช) คิ้วหนาขมวดเข้าหากันพร้อมสงสัยว่า มันยังมีหน้าโทรมาอีกเหรอ ซึ่งมันดังอยู่ต่อเนื่องทำให้เขารำคาญ

ติ๊ด(กดรับ)

"อีณิชา...ลบรูปภาพออกให้หมด ไม่งั้นพวกฉันฟ้องแกแน่" เสียงหญิงสาวที่ชื่อแพทได้เอ่ยบอกกับปลายสาย

"อย่าสะเหล่อโทรมาอีกละ" ติ๊ด(ตัดสาย) หลังจากที่อีธานได้วางสายแล้ว เขามองที่ใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังหลับอยู่

[เช้าต่อมา]

เพราะว่าเธอร้องไห้ไม่หยุด ทั้งเรื่องสามีและเรื่องลูกอีก ณิชาดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ด้วยความตกใจ แต่ที่แปลกคือตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ในห้องสี่เหลี่ยมกว้างที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม หญิงสาวหันมองซ้ายขวา ก่อนที่เธอจะเดินลงจากเตียง

"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มที่เอ่ยทักเธอ ณิชาหันขวับ~~~แต่สิ่งที่เห็นคือ อีธานกำลังเปลือยท่อนบนเนื่องจากพึ่งอาบน้ำเสร็จ ทำให้ณิชาได้เห็นกล้ามซิคแพคที่เป็นมัดๆของเขา หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอและสายตาที่จับจ้องมองที่ท่อนบนของเขาอย่างไม่ละสายตา