Chapter 3

ไม่นานนัก รถหรูสีดำได้แล่นมาจอดใกล้ๆบ้านของพอร์ช หญิงสาวเปิดประตูเร่งฝีเท้าเดินเข้าบ้าน สายตาเหลือบมองหารถของสามี และมันก็จอดนิ่งอยู่ในโรงจอดรถ เธอไม่รอช้าเพราะคาใจกับเสียงที่ได้ยิน หญิงสาวจ้ำเท้าเดินตรงไปที่บันไดบ้าน ก่อนจะถึงห้องของเธอต้องผ่านห้องของคุณหญิงเพียงเพ็ญแม่สามี....

"มันจะรู้มั้ยคะ ว่าเราเอาน้ำก๊อกให้ลูกมันกิน"

"มันจะไปรู้ได้ยังไง…"

"คุณนายคะ…แต่นี้ไปถึงโรงพยาบาลเลยนะคะ"

"จะพูดทำไม…ฉันไม่รับมันเป็นหลานตั้งแต่แรกแล้ว"

"อ่าว ที่คุณหญิงเลี้ยงมาล่ะคะ"

"ก็เลี้ยงไปงั้นแหละ…ตอนแรกฉันว่าจะเอาเด็กไว้แล้วค่อยไล่แม่มันไป แต่ตอนนี้ไม่ล่ะ"

"ทำไมละคะ??คุณนาย" เพียงเพ็ญได้แต่มองหน้าสาวใช้ ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ "ตกลงแกจะเรียกฉันว่า คุณนายหรือคุณหญิง"

"ก็เรียกทั้งหมดแหละค่ะฮ่าาาๆ" เสียงหัวเราะชอบใจของทั้งสอง โดยไม่รู้เลยว่าในตอนนี้ ณิชาได้รับรู้ทุกอย่างแล้ว เธอรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เธอเดินไปที่ห้องนอนของตัวเองและสามี

ประตูถูกผลักออก!!!ปัง~~~ สิ่งที่เธอได้เห็นคือ ผู้หญิงเปลือยเปล่าเห็นแผ่นหลังขาวๆนั่งคร่อมชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีเธอ ทั้งสองกำลังร่วมรักกันอย่างเผ็ดร้อน เสียงครางร้องของทั้งสองที่ดังเล็ดลอดออกไปทั่วห้อง…มือของสามีเธอกำลังบีบคั้นเนินอกของหญิงสาว ที่อยู่เบื้องหน้า

ร่างบางสั่นเทา หัวใจแทบแหลกสลาย เธอทำอะไรไม่ถูกเหมือนว่าโลกของเธอในตอนนี้พร้อมจะแตกเป็นชิ้นๆ น้ำตาไหลอาบลงแก้มนวลไม่คิดว่าผู้ชายที่เคยดีกับเธอมากๆ จะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้  ความรู้สึกมันถาโถมเข้ามาหาเธอ....ความเจ็บปวดที่เธอรับมันไม่ไหว

แชะ~~!(เสียงกดชัดเตอร์ในมือถือ) หญิงชายที่นอนอยู่ถึงกับหันขวับ~~ พอร์ชดวงตาเบิกกว้าง ด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าภรรยาสาวยืนอยู่ที่ประตูพร้อมถ่ายรูปพวกเขาเอาไว้

"ณิ…ชา" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมหญิงสาวที่นั่งคร่อมอยู่หันกลับไปมอง แพทรู้สึกตกใจเพราะตอนนี้เธอกำลังเปลือยกายอยู่ จุดบอบบางที่ถูกบุรุษเพศของชายหนุ่มปักคา แต่มันไม่ใช่ประเด็น!! เธอพลิกกายมานอนที่ข้างชายหนุ่มพร้อมดึงผ้ามาปิดร่างกาย

"ทุเรศ....ฉันโทรมาก็ไม่รับ ลูกจะเป็นยังไงก็ไม่สนใจ เพราะแบบนี้สินะ" ณิชาเอ่ยตวาดพร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "เลวทั้งหญิงทั้งชาย" เธอด่าจบพร้อมเดินลงบันได แต่ยังไม่ทันได้พ้นประตูบ้าน แรงกระชากของใครคนหนึ่งที่ดึงแขนณิชาไว้ จนเธอทรงตัวไม่อยู่ เพี๊ยะ~~~~(เสียงตบเข้าที่หน้า) ณิชาหน้าชาเพราะถูกแม่สามีตบ ฉันทำอะไรผิด!!

"เมื่อกี้ แกมีสิทธิ์อะไรมาด่าลูกชายฉัน" เธอตะคอกเสียงใส่หญิงสาว ด้วยความโมโห

"ก็ลูกชายม๊า...มีอะไร!!!!"

"ม๊า มันถ่ายรูปผมไว้ เอาโทรศัพท์กับมันมา" เสียงทุ้มได้ตะโกนบอกแม่ตนจากชั้นสองของบ้าน เขาห่มผ้าคลุมสีขาวและเดินตามออกมาคือแพท ที่เดินเคียงคู่กันมา ทั้งสองโมโหและโกรธที่ณิชาทำแบบนี้

"แกถ่ายอะไรไว้…แจ๋มไปแย่งกับมันมา"

"ได้ค่ะ" สาวใช้เอ่ยพร้อมจู่โจมไปที่ณิชาเพื่อแย่งมือถือจากเธอ ทั้งคู่แย่งกันไปมา ณิชาหมดความอดทนเต็มที มือบางตบเข้าที่ใบหน้าของแจ๋ม เพี๊ยะ~~~(เสียงตบ) สาวใช้นิ่งกึก…?? ไม่คิดว่าณิชาจะกล้าทำแบบนี้

"อีณิชา....กล้าดียังไงมาตบคนของฉันห๊ะ!!!" เพียงเพ็ญตวาดใส่หญิงตรงหน้า เธอทั้งเกลียดและเกลียดไม่มีคำอื่น

"คุณยังตบฉันเลย ทำไมฉันจะตบมันคืนไม่ได้" ณิชาเสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดว่าพวกเขาจะทำร้ายเธอได้ถึงขนาดนี้

"ณิชา ลบรูปออกซะแล้วผมจะไม่เอาเรื่องคุณ" เสียงทุ้มของพอร์ชได้เอ่ยกับเธอ เขาพยายามเดินเข้ามาแย่งโทรศัพท์จากมือของเธอ

"หยุดเลยนะ…เฮีย!!!! ฉันไม่ดีตรงไหน ถึงได้มีคนอื่น??"

"อีโง่!!! ดูสภาพหน่อยเถอะ ใครเขาจะเอา แกอยากได้เฮียพอร์ชเลยปล่อยให้ตัวเองท้อง เพื่อจับคนรวยไม่ใช่เหรอ" เสียงเยาะเย้ยของแพทที่ได้เอ่ยกับ หญิงสาว "ได้ข่าวว่า…พ่อแม่แกรู้เรื่องท้องก็รีบประเคนใส่ตระกล้ามาถวายให้เฮียเลยไม่ใช่หรือไง!!"

"ที่ฉันท้อง…!!! เพราะเฮียเขาบอกว่าจะดูแลฉัน"

"ถุย!!!…ใครพูด ฉันไปพูดแบบนั้นกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ฉันคบกับเธอเพราะฉันพนันไว้กับเพื่อนต่างหาก" สิ่งที่เขาพูดออกมา ทำให้ฉันแทบไม่อยากหายใจ เขาตามจีบตามทำดีกับฉันเพียงแต่พนันกับเพื่อนงั้นเหรอ!

"แล้ว…ฮึก~~"

"แล้วอะไร!!…ไหนๆก็ไหนๆล่ะ จะบอกให้เอาบุญนะ ตอนที่เธอบอกว่าเธอท้องฉันยังอึ้งอยู่เลย…ถ้าเธอบอกฉันก่อนว่าท้อง คิดเหรอว่าเด็กนั้นจะออกมาลืมตาดูโลก!!"

"เฮีย…พูดออกมาได้ยังไง?"

"ณิชา…ที่ฉันยังให้เธออยู่ที่นี้...เพราะว่าเธอยังมีประโยชน์ สามารถดูแลครอบครัวฉันได้ แถมยังดูแลเด็กได้ไง"

"เฮียไม่รักฉันบ้างเลยเหรอ!!"

"ไม่เว้ย…ตอนแรกก็เห็นว่าเป็นลูกเจ้าของสวนผลไม้ แต่ที่ไหนได้เป็นแค่ลูกเลี้ยง ตอนเนี่ย…กูไม่คิดมากเลยถ้าจะให้มึงกับอีเด็กเวรนั้นออกจากชีวิตกู"

ฮือๆๆ~~~ ฉันไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายกับฉันแบบนี้ "เฮีย…พูดอะไร??"

"หมายถึงอะไรล่ะ!…ถ้าเรื่องกูกับมึง กูบอกเลย...กูไม่ได้รักไม่ได้ชอบตั้งแต่แรก…ส่วนเรื่องลูก กูก็เอ็นดูนะ!! แต่กูคิดว่ากูสามารถมีใหม่ได้อีก มึงเอามันไปจากชีวิตกูได้เลย" พอร์ชเอ่ยพร้อมโอบกอดหญิงสาวอย่างเย้ยหยันณิชา ซึ้งหญิงคนนั้นก็ไม่สะทกสะท้านอะไรเลย และดูเหมือนว่ายัยนั่นจะภูมิใจที่แย่งสามีคนอื่นไปได้…

"เรื่องแกจะใช่ลูกแท้ๆมั้ย ก็ลองไปถามดูแล้วกัน มันจะมีพ่อแม่คนไหนวะ ที่รู้ว่าลูกตัวเองท้อง แล้วรีบเอามาให้คนอื่น โดยไม่เสียค่าสินสอดสักบาท"

ณิชาน้ำตาไหลพราก เพราะเธอไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยว่าเธอไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่  "เอาโทรศัพท์มา"

"ทำไมต้องให้!!! กูเสียเวลาไปกับบ้านพวกมึงตั้งนาน แถมเสือกเสียตัวให้มึงอีก" ณิชาหมดความอดทน เธอเสียใจและจุกในอก!

"กล้าขึ้นเสียงเหรอห๊ะ"!!!!

พอร์ชง้างมือจะตบเข้าที่ณิชา แต่ทันใดนั้น!!!… หมับ~~แขนของเขาถูกผู้ชายสูง185ซม. จับที่แขนไว้แน่น ความสูงของทั้งสองก็ไม่ต่างกันมากเท่าไหร่ แต่ชายแปลกหน้า ดันมีหน้าตาที่หล่อกว่าพอร์ช ณิชาที่ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเธอลืมตาขึ้นก็ได้เห็นว่า ตอนนี้มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า เธอเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า และรู้ได้ในทันที…