Chapter 2

ฮือๆๆๆๆ เสียงร้องไห้ไม่หยุดของหนูกอบัว ได้ดังอยู่ต่อเนื่อง ณิชาทำยังไงลูกสาวก็ไม่ยอมเงียบเลย เธอยังคงร้องไห้อยู่เช่นนั้น จนณิชารู้สึกได้ว่าตอนนี้ลูกของเธอมีอาการตัวคล้ำลง

"แม่คะ…แม่คะ" เสียงร้องโวยวายของเธอที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"อะไรคะคุณ ร้องแรกแหกกระเชออยู่ได้" แจ๋มสาวใช้เดินออกมาถามกับณิชาด้วยความไม่พอใจ

"แจ๋ม…แจ๋ม หนูกอบัวไม่สบาย บอกคุณแม่ที" หญิงสาวใช้หันหลังเดินไปที่ห้องของเจ้านายอย่างเชื่องช้า

…………………............................................

[ห้องคุณหญิง]

"ฉันเป็นหมอหรือไง?"

"คุณนายขา…แต่เด็กร้องไห้นานเป็นชั่วโมงแล้วนะคะ"

"ก็ช่างหัวมันสิ!! แม่มันก็มี"

"คุณนายค่ะ ถ้าหากเด็กเป็นอะไรขึ้นมาละค่ะ"

"ก็ดีสิ…ฉันก็ไม่ได้อยากมีมันเป็นหลานอยู่แล้ว" คุณนายเพียงเพ็ญช่างใจจืดใจดำกับณิชาซะเหลือเกิน

……………….............................................

[หน้าบันไดชั้นล่าง]

"คุณแม่…ช่วยหนูกอบัวด้วยเถอะค่ะ" เสียงสั่นเครือของหญิงสาวเธอแทบขาดใจที่เห็นลูกสาวเป็นเช่นนี้

………………...................................................

[ห้องคุณหญิง]

"ไปบอกมัน…ให้ทำยังไงก็ได้ให้ลูกมันหยุดร้อง"

.................................................................

[หน้าบันไดชั้นล่าง]

"คุณนายบอกว่า ทำยังไงก็ได้ให้เด็กมันหยุดร้อง ถ้าไม่หยุดก็พาออกไปไกลๆ หนวกหู"

"พะ…พี่แจ๋ม หนูกอบัวร้องไห้ไม่หยุดเลยนะ บอกคุณแม่ให้พี่เชิทขับรถไปส่งฉันที่โรงพยาบาลทีนะ" เสียงสั่นเครือของณิชา หัวใจของเธอแทบแหลกสลาย

"เรื่องของเธอสิยะ"

เมื่อแจ๋มพูดจบ เธอก็หันหลังเดินเข้าห้องของคุณหญิงไป โดยไม่สนใจว่าเด็กจะแหกปากร้องหรือณิชาจะร้องขอให้ช่วย เเละเธอก็นึกได้ว่าต้องโทรหาสามี

ตืด~~~~~1

ตืด~~~~~2,3,4,5 (ไม่มีหมายเลขที่ท่านเรียก)

ตอนนี้เธอหมดหนทางจริงๆ โรงพยาบาลก็อยู่ไกล คงต้องเรียกแท็กซี่ไปเอง แต่ว่าเงินติดตัวมีเพียง200บาท เท่านั้น เธอตัดสินใจหอบกระเตงลูกวิ่งไปที่หน้าประตูบานใหญ่ พร้อมเรียกเเท็กซี่ แต่ไม่มีใครจอดรับเธอเลยสักคน เธอร้องไห้พร้อมมองที่หน้าลูกสาว ตอนนี้หนูกอบัวร้องแทบหมดแรง เธอจึงพยายามวิ่งไปเผื่อจะมีคนใจดี จอดรับเธอบ้าง แต่ฟ้าก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอมากขนาดนั้น

รถหรูสีดำที่จอดเทียบถนน พร้อมเปิดกระจกลง หญิงสาวหันไปมอง....ก็ต้องหน้าด้านขอร้องให้เขาช่วย ซึ้งเธอก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจะช่วยหรือไม่ หญิงสาวร้องไห้คร่ำครวญ และคนในรถก็ไม่ได้ใจดำกับเธอ เขาเปิดประตูพร้อมส่งเธอและลูกไปที่โรงพยาบาล และเธอก็พึ่งมาสังเกตว่าผู้ชายที่เธอขอให้ช่วย มีรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาอย่างกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ซึ้งเขาหล่อ แบบหล่อตะโก๊นนนนน!!!!…

สูงราว 185ซม. ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับเสื้อขึ้น เขาช่วยอุ้มหนูกอบัวและอยู่เป็นเพื่อนเธออีกด้วย ณิชาหันไปมองหน้าเขาด้วยความเกรงใจ เธอมองหน้าเขาไม่ชัด อาจจะด้วยความเขินอายและก็เกรงใจ เธอก้มหน้าอยู่อย่างนั้นตลอด

"พ่อของเด็กไปไหน?"

"ฮึก~~~" เธอกลั้นน้ำตาไม่ไหว น้ำใสไหลออกจากตา หยดลงที่มือของเธอ ชายหนุ่มที่เห็นว่าผู้หญิงแปลกหน้ากำลังร้องไห้อยู่ เขาก็รู้สึกงุนงง? ไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ด้วยเหตุผลอะไร

"คะ…คุณร้องไห้ทำไม หยุดก่อนสิ" เหมือนว่ายิ่งห้ามก็ยิ่งยุ เธอปล่อยโฮออกมาโดยไม่สนใจว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ณิชาเพียงอยากร้องออกมาเพื่อปลดปล่อย ความอัดอั้นในใจที่มีมานาน เธอทนมาเป็นปีเพียงแค่อยากรักษาคำว่าครอบครัวให้สมบูรณ์

"ฮือๆๆๆๆๆๆ" เธอยังคงร้องไห้อยู่แบบนั้น จนชายหนุ่มรู้สึกต้องทำอะไรสักอย่าง แขนกำยำโอบกอดร่างบาง มาไว้ในอ้อมอกอย่างอ่อนโยน และนี้คือครั้งแรกที่ณิชารู้สึกว่าเธอถูกปลอบใจจากคนที่เธอไม่รู้จัก แต่มันกลับทำให้อุ่นใจ และปลอดภัย "ฮือๆๆๆๆๆ~~~" และนั้นก็คือ…… ร้องไม่หยุด!!!

"คุณอย่าร้องเสียงดังได้มั้ย…คนอื่นมองมาที่จุดเราหมดแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงปกติ และตอนนี้เธอก็เริ่มเงียบลง ชายหนุ่มคลายมือออกจากเธอ เพราะมีเสียงของผู้ชายเดินออกจากห้องตรวจ

"ขอโทษนะครับ…พวกคุณเป็นพ่อแม่ของหนูกอบัวใช่มั้ยครับ" เสียงชายวัยกลางคนเอ่ยถาม ณิชาเห็นท่าไม่ดี ที่อยู่ๆจะไปกล่าวหาว่าผู้ชายคนนี้เป็นของลูกเธอไม่ได้

"คือ…มะ"

"ใช่ครับ"

"ห๊า!!!" ณิชารู้สึกงง?ขึ้นมา แต่ก็ทำได้เพียงส่งยิ้มให้หมอไปเบาๆ

"งั้นเชิญที่ห้องครับ"

………………

[ห้องตรวจ]

"ขออนุญาตนะครับ ใครเป็นคนดูแลลูก" คุณหมอเอ่ยถามกับทั้งสอง ด้วยหน้าตาที่จริงจัง

"ดิฉันค่ะ"

"แล้วไม่มีใครช่วยดูอีกเหรอครับ"

"มีค่ะ จริงๆฉันแค่มีพี่เลี้ยงเด็ก ส่วนใหญ่เธอจะอยู่กับพี่เลี้ยง"

"แล้วคุณทำอะไรอยู่ครับ ทำไมปล่อยให้เธอเอาน้ำไม่สะอาดให้ลูกคุณดื่ม เรื่องนี้คุณพ่อทราบบ้างมั้ยครับ?"

อยู่ๆคำถามก็เล็งไปที่ชายหนุ่มโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย ใบหน้าหล่อที่ไม่รู้จะตอบอะไร

"ส่วนใหญ่ภรรยาดูลูกครับ ผมทำงาน"

"งั้นก็ดีเลยครับ…เด็กอายุยังน้อย ต้องดื่มน้ำหรือชงนมจากน้ำสุก และน้ำสะอาดเท่านั้นนะครับ การดูแลเด็กคนหนึ่งต้องใช้ทั้งความรักและการเอาใจใส่"

"ค่ะคุณหมอ…จริงๆส่วนใหญ่ ฉันทำงานบ้านค่ะ ส่วนพี่เลี้ยงก็เลี้ยงลูกฉันอย่างเดียว"

เมื่อเธอเอ่ยจบ ทั้งหมอและชายหนุ่มก็มองที่ณิชาอย่างสงสัย? ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องทำงานบ้าน แต่ในฐานะที่เขารับบทเป็นสามีเธอแล้ว เขาก็ต้องตีบทให้แตก

"ต่อไปนี้ผมจะดูแลคุณกับลูกเองครับ ไล่พี่เลี้ยงออกเลย" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มที่ตอนนี้เขากำลังโอบเธออยู่ ดวงตาสั่นไหวของเธอที่จ้องมองเขาตอนนี้มัน…มันช่างอบอุ่น เธอรู้สึกดีที่มีเขาอยู่ข้างๆ ใบหน้าที่หล่อแบบตะโก๊นนนน…!!! ของเขานั้น มันช่างบาดใจเธอซะจริงๆ

และทั้งสองก็ได้ออกจากห้องมา

…………………………

"ไปเก็บเสื้อผ้าเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยว....ฉันให้สามีเอาเสื้อผ้ามาส่ง"

"ถ้างั้นคุณโทรหาเขาสิครับ"

ณิชาไม่รอช้าเธอกดเบอร์โทรหาสามีของเธออีกครั้ง และครั้งนี้ก็ติด แต่คนที่รับสายไม่ใช่สามีของเธอ ปลายสายมีแต่เสียงกระเซ้าของหญิงชายที่ฟังดูเหมือนว่ากำลังร่วมรักกันอยู่ ร่างบางสั่นเทาดวงตาที่มีน้ำใสอยู่ที่ม่านตา เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ได้ยินนั้น จะใช่เสียงของสามีเธอหรือไม่!!! ชายหนุ่มที่ได้เห็นจึงได้เดินไปแย่งมือถือจากเธอมาฟัง เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเอือมระอา!! ก่อนจะตัดสายทิ้งไป