Chapter 1

ช่วยบอกฉันที…ว่าทำไม ฉันถึงต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ !!

ฉันแค่อยากมีคนรัก มีครอบครัวที่อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา มันผิดนักเหรอ?…

………………………………………………………………………………………………………………………

"ณิชา!" เสียงเรียกของหญิงคนหนึ่ง ร้องตะโกนจากในบ้าน หญิงสาวร่างบางซักผ้าด้วยมือ ทั้งที่สมัยนี้เทคโนโลยีก็ทันสมัยมีเครื่องซักผ้า?

ณิชา หญิงสาวที่ถูกจับแต่งกับผู้ชายที่เธอรัก แต่เขากลับไม่ได้รักเธอ……

"ค่าาาา~~" เสียงใสขานรับ พร้อมทิ้งทุกอย่างลงที่กะละมัง พร้อมเร่งฝีเท้ารีบเดินไปที่หน้าบ้าน เป็นบ้านปูนหลังใหญ่ มีสาวใช้หนึ่งคนและคนขับรถอีกหนึ่งคน ฉันถูกแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้…ที่ไม่ใช่สะใภ้!!!!

"ม๊าเรียกหนูเหรอคะ?" เสียงใสเอ่ยถามขึ้น ฉันเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา ฐานะทางบ้านไม่ได้มั้งมี ถ้าเปรียบเทียบกับสามีฉัน ครอบครัวฉันมีสวนผลไม้เพียง20ไร่ และสวนดอกไม้อีก 20ไร่กว่า…

"หล่อนเห็นมั้ย ว่าฉันมีแขก ไปเอาน้ำมาเสิร์ฟเดี๋ยวนี้"

"คือ…หนูซักผ้าอยู่ ทำไมม๊าถึงไม่ใช้พี่แจ๋มละคะ" ณิชาพูดกระอักกระอ่วน เธอเกรงใจแม่ย่าเป็นอย่างมาก

"ฉันไม่ว่างค่ะ…ดูแลคุณหนูกอบัวอยู่" เสียงกระแนะกระแหน ของหญิงสาวใช้ได้เอ่ยขึ้น พร้อมช้อนสายตามองมาที่ณิชาอย่างดูถูก ไม่ใช้แค่แม่สามีที่ชอบรังแกฉัน แต่รวมถึงคนใช้ในบ้านหลังนี้อีกด้วย

"ยืนอยู่ได้ ไปเอามาสิ หนูแพทหิวแล้ว"

"ค่ะ"

หญิงสาวยืนเทน้ำที่หน้าตู้เย็น ฉันต้องตื่นตั้งแต่ตี4 เพื่อลุกไปตลาด และรีบกลับมาเตรียมอาหารพร้อมดูแลลูกสาววัยขวบเศษ ที่กำลังน่ารักน่าชัง ดีหน่อยที่เธอเลี้ยงง่ายและไม่งอแง

"น้ำได้หรือยัง!!! จะกินวันนี้"

"ได้แล้วค่ะ ได้แล้ว" ร่างบางรีบเดินออกมา พร้อมน้ำที่ถืออยู่ในถาดรองแก้ว ณิชาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้า ที่แต่งตัวดูดีสวยสะอาดไร้ที่ติ! ช่างต่างจากเธอ ที่นับวันยิ่งเหมือนป้าแก่…

"คนนี้ใครเหรอคะเหรอคะคุณป้า"

"อุ้ย!!…เรียกป้าทำไมละลูก เรียกแม่สิจ๊ะ"

"จะดีเหรอคะ ฮะๆๆ" ท่าทางเขินอาย พร้อมหัวเราะออกมาอย่างผู้ดีกับแม่ย่า

"ดีสิจ๊ะ ก็แม่อยากได้หนูเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้ว…อ่าวนั้นไง!! ตาพอร์ชมาพอดี"

ทั้งสองหันไปมองที่ชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลา แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาเดินตรงมาหาทั้งสามคน ชายหนุ่มหยุดกึก....ก่อนที่จะเดินไปหาลูกสาว ใบหน้าหล่อก้มหอมแก้มลูกสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะเดินมาหาพวกสาวๆ

เพราะเขารักลูกแบบนี้ไง! ฉันถึงยังอยู่กับเขาและไม่คิดจะไปไหนอีกด้วย ครอบครัวที่สมบูรณ์คอยซัพพอร์ตกันในทุกๆเรื่อง กว่าจะฉันจะแต่งงานกับเขา เขาเองก็เคยตามจีบฉันมานาน จนฉันได้เสียกับเขา และดันเกิดท้อง…

"สวัสดีค่ะเฮียพอร์ช" เสียงหวานเอ่ยทักทายชายหนุ่มพร้อมดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟา หญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่เดินตรงไปโอบแขนของเขาโดยไม่สนใจว่าตรงนั้นมีภรรยาเขาอยู่

"น้องแพท มานานแล้วเหรอครับ"

"พึ่งมาเองค่ะ"

"ทานอะไรมาหรือยัง"

"ยังเลยค่ะ หิวจัง~" น้ำเสียงท่าทางของเธอมันยั่วยวนเขา และหยามณิชาเป็นอย่างมาก คิ้วบางขมวดเข้าหากัน เพราะนั้นมันสามีของเธอ!!

"เฮีย…กลับมาแล้ว ก็ไปอาบน้ำก่อนสิคะ จะได้ลงมาทานข้าวกัน" ณิชาเอ่ยกับสามี ด้วยน้ำเสียงที่ปกติเธอรักผู้ชายคนนี้มาก เพราะตอนที่เขามาจีบครั้งแรก เขาดีกับเธอมาก

"ไม่ต้องมาสั่ง ฉันไม่ใช่ลูกเธอ"เสียงทุ้มพร้อมสายตาที่จ้องมองมาที่ณิชา ที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ ที่เป็นแบบนี้เพราะเขาคิดว่าณิชาตั้งใจปล่อยให้ตัวเองท้อง เพื่อจับผู้ชายรวยอย่างเขานั้นเอง!!

ชายหนุ่มโอบกอดแพทเดินไปด้านนอก พร้อมมีกองกำลังสนับสนุนอยู่ด้านหลัง "ไปทานของอร่อยๆนะลูก" เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยส่งเสริมตามหลังลูกชายตน โดยมีคนพร้อมเชียร์อีกแรงคือแจ๋ม หญิงสาวใช้

ความรู้สึกที่ฉันเป็นเหมือนส่วนเกินของครอบครัวนี้ ทำไมถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเหล่า !!

"หล่อนซักผ้าเสร็จยัง…"

"…"

"รีบไปซักให้เสร็จ เดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน" ใช่!!!มันจะมืดซะก่อน ตอนนี้ก็เวลาหกโมงเย็นแล้ว ต่อให้ซักไปก็ไม่มีแดดให้ตากอยู่ดี…

"ม๊าค่ะ…หนูซักเครื่องได้มั้ยคะ"

"ใช้มือซัก…ขืนซักเครื่อง เสื้อผ้าฉันก็ยืดหมดพอดี"

"แล้วที่บ้านมีเครื่องซักผ้าไว้ทำไมคะ?"

"โอ๊ย…จะถามอะไรมากมาย อย่ามาขี้เกียจ รีบๆไปซักได้แล้ว" เพ็ญแม่ของพอร์ช หรือคุณนายเพียงเพ็ญ…เธอไม่ชอบณิชาเพราะฐานะของเธอต้อยต่ำ และคิดจะมารวยทางลัด ด้วยการจับลูกชายตน ในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไป หนูกอบัวก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด

"โอ๊ย…มันจะร้องอะไรนักหนา แกทำให้มันหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะนางแจ๋ม"

"ทำยังไงละคะ ก็เด็กเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด"

ณิชา เธอสงสารลูกสาวมากแต่ไม่มีความกล้าพอที่จะเดินไปอุ้มลูกของตน ความเป็นแม่ที่ยืนดูลูกสาวร้องไห้อย่างห่วงๆ หัวใจแทบแหลกสลาย นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณหญิงปล่อยให้หนูกอบัวร้องไห้ โดยไม่สนใจ

"เอาให้แม่มันไป แล้วแกก็ซักผ้าแทนมัน"

"อะไรนะคะคุณผู้หญิง"

"เอ้า…หูตึงเหรอ ไปเดี๋ยวนี้"

"แต่คุณหญิงขา~"

"เอ้อ…หล่อนมาเอาลูกสาวไปสิ ทำให้มันเงียบปากเดี๋ยวนี้ แล้วก็ไปซักผ้าให้เสร็จคืนนี้นะ" หลังจากที่คุณหญิงเอ่ยจบ เธอก็เดินขึ้นไปที่ชั้นสอง รอยยิ้มเยาะเย้ยของแจ๋มสาวใช้มองณิชาเชิงสมน้ำหน้า