Chapter 18

[ห้องนอนของหนูกอบัว]

ณิชาเดินเข้าไปหาลูกสาวที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ ภายในห้องมีสีชมพูขาวลักษณะกว้างขวางเต็มไปด้วยตุ๊กตามากมาย

บ้านนี้ไม่มีหลานสาวไม่ใช่เหรอ? แต่ทำไมมีห้องนอนของเด็กผู้หญิงนะ! บางทีการที่ฉันได้เจอกับคุณอีธานมันก็เป็นอะไรที่ดี ครอบครัวเขาต้อนรับฉันดีมากแต่ว่า…ฉันคงไม่เหมาะกับเขา ถ้าหากทุกคนรับรู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขา ฉันก็คือต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วย ไหนๆแล้วหนูกอบัวก็หลับแล้ว ฉันไปอาบน้ำนอนบ้างดีกว่า พรุ่งนี้จะได้รีบกลับไปทำงาน

ตืด~~~~~(ภูมินทร์)

ณิชารู้สึกแปลกใจที่เห็นมือถือของเธอวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงนอน (ทีโอเป็นคนเอามาวาง) คิ้วบางขมวดเข้าหากันก่อนที่จะกดรับสาย "ว่าไงจ๊ะมินทร์"

"พี่ชา ผมมาห้องก็ไม่เห็นพี่แล้ว พี่ไปไหนเหรอ…ผมซื้อกับข้าวมาเพียบเลย"

"โทษทีนะ…พอดีพี่พาหนูกอบัวมาทำธุระด้านนอก มินทร์จะเข้าข้างในก็ได้นะ"

"แล้ววันนี้พี่ไม่กลับเหรอครับ"

"อืม…พี่คงค้างที่นี่เลย"

"อะอ๋อ…งั้นไม่เป็นไรดีกว่า เดี๋ยวผมไปทานกับแอลก็ได้"

"งั้นก็แค่นี้นะ"

"ครับ…ฝันดีนะครับ"

"จ๊ะ"

หลังจากที่วางสายไปแล้ว ณิชาเดินไปที่ห้องน้ำก่อนจะพบว่าในนั้นก็มีผ้าขนหนูอยู่แล้ว หญิงสาวเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและก็มีอยู่2ชุด

แต่ว่าชุดนอนนี่มัน!!! ชุดนอนไม่ได้นอนเลยล่ะ ชุดผ้าลื่นแนบเนื้อสั้นจุ๊ดจู๋พอปิดจุดบอบบางเธอเล็กน้อย และก็มีแบบเดียวกันทั้งสองชุดแต่คนละสี คิ้วบางขมวดเข้าหากันก่อนที่จะบ่นพึมพำเพียงคนเดียว

อื้ม…!!!ใครเป็นคนเอาชุดนี้ว่าไว้ในห้องเนี่ย? มันก็ดูสวยอยู่นะถ้าเกิดว่าฉันใส่แล้วนอนอยู่ที่ห้อง แต่นี่มัน!!ไม่ใช่ห้องของฉันแต่เป็นบ้านคนอื่น  …เอ๊ะ!!! ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ แค่ใส่ชุดนี้นอนสำหรับคืนนี้อีกอย่างนอนกับลูก ไม่มีใครมาเห็นหรอก ณิชายกยิ้มขึ้น

"ดีเหมือนกัน ลองใส่ชุดแบบนี้ดูบ้างดีกว่า" ร่างบางเดินไปที่ห้องน้ำ เธออาบน้ำทำความสะอาดร่างกายอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ ด้วยความเคยชินที่เวลาอาบน้ำเสร็จแล้วเธอจะนุ่งแค่ผ้าขนหนูออกมาแค่ตัวเดียว เพราะปกติก็อยู่แค่กับลูกสาว หญิงสาวเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า แต่…???? ชุดนอนหายไป!!!!!

"หายไปไหน?? เมื่อกี้ฉันจำได้ว่า ฉันแขวนไว้ที่เดิมนี่"  เธออุทานออกมาด้วยความเคยชิน คิ้วบางขมวดเข้าหากันก่อนที่หางตาจะไปสะดุดกับเงาตะคุ่มที่พิงอยู่ด้านหลัง ณิชาไม่มีโอกาสได้เปล่งเสียง เธอถูกชายหนุ่มร่างสูงเดินมาประชิดตัวและปากถูกปิดไว้อยู่ ร่างบางเงยหน้ามองชายตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะหน้านิ้วคิ้วขมวดอีกครั้งด้วยความโมโห สายตาคมที่โน้มลงมาใกล้ใบหน้าของเธอ ก็ได้แต่ยกยิ้มอย่างพอใจที่ทำให้เธอนั้นตกใจได้!!

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูหญิงสาว ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากโมโหกลายเป็นสีแดงก่ำ

"คุณเข้ามาทำไมคะ?"

"เข้ามานอนด้วยไง"

"หืม??" ณิชาเอียงหัวเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจว่าเขาจะนอนกับเธอได้ยังไง ในห้องนี้เนี่ยนะ!

"พ่อแม่ลูกก็ต้องนอนด้วยกัน"

"เดี๋ยวนะคะ…ฉันไปตกลงเป็นพ่อแม่ลูกกับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่"

ไม่มีเสียงใดตอบกลับ แต่มีเพียงสายตาชายหนุ่มที่มองต่ำสำรวจร่างหญิงสาวอย่างอ่านกิน สายตานั้นช่างโรคจิตซะจริงๆ! ทำเอาณิชาเขินแทบจะมุดดินหนีในเวลานั้น เธอลืมไปว่าเธอยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เพราะมีผ้าขนหนูผื่นเล็กปกปิดร่างกายอยู่เท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น…หน้าอกที่นูนออกมาส่วนเว้าส่วนโค้งที่หน้าสัมผัส ทำเอาอีธานหายใจไม่ทั่วท้อง

"คะคุณอีธาน เห็นชุดในตู้มั้ยคะ"

"อืม"

"อยู่ไหนเหรอคะ"

"ห้อมผม"

"อะไรนะ…อยู่ห้องของคุณได้ยังไง นี่เข้ามาขโมยชุดนอนฉันแล้วเอาไปไว้ในห้องของตัวเองเนี่ยนะ คุณอีธานคุณนี่มันเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว คิดเหรอว่าฉันจะออกไปเอาด้วยสภาพนี้ ขืนออกไปแบบนี้คนในบ้านคงมองว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายแน่"

ณิชาเม้มปากพร้อมมองไปที่ชายหนุ่ม เธอทำใจดีสู้เสือเเละเดินออกจากอ้อมแขนของเขา เธอไม่สนว่าเขาจะมองจุดไหนของเธอแต่ว่าหญิงสาวนั้นระวังตัวสุดๆ สายตาคมจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเธออย่างไม่ละสายตา อีธานกลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่ เพราะรู้สึกร้อนรุ่มในตัว

"คุณออกไปเอาเสื้อสิ เดี๋ยวผมอยู่กับลูกเอง"

"คะ??"

"พอดีห้องนี้ไม่เหมาะที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมเลยเอาไปไว้ห้องของผม"

"แล้วคุณอีธาน??"

"ทำไม!!! อยากให้ผมเปลี่ยนให้หรือไง"

"มะไม่ค่ะ…พอดีฉันแค่สงสัย"

"เห็นชุดผมมั้ยผมใส่ชุดนอนมา" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น แต่เขาหลบสายตาเธอเพราะเหมือนว่ายิ่งมองก็ยิ่งอยากสัมผัส อีธานจึงเอนกายนอนลงข้างหนูกอบัว คิ้วบางที่ยืนมองอยู่ ก็ได้แต่สงสัย "ฉันตามอารมณ์คุณไม่ทันจริงๆ" ก่อนจะย่องเดินแอบๆไปที่ห้องของอีธานที่อยู่ข้างกัน

หญิงสาวเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า และก็ได้เห็นว่าชุดนอนไม่ได้นอนนั้นมีมากกว่า2ตัว???

เขามีชุดนอนพวกนี้ไว้ให้ใครกันมากมาย หรือว่าจะไว้ใส่เอง เห้ยยย…ไม่มั้ง เขาเป็นผู้ชายนะ แต่ว่า…เท่าที่รู้จากบอดี้การ์ดมา เขาไม่เคยพาใครมาเปิดตัวเลยนี่นาหรือว่าจะเป็นของสาวๆที่เขาพามานอนด้วยเป็นครั้งคราว

ณิชาเม้มปากเบิกตากว้าง เวลาผ่านไปพักใหญ่~~~~

แอ๊ด~~~เสียงประตูถูกเปิดออก ร่างบางเดินไปที่เตียงด้วยความเงียบ เพราะตอนนี้มีเพียงไฟสลัวที่เปิดไว้บนหัวเตียงหนึ่งดวง หญิงสาวพยายามจ้องมองหาว่าอีธานนอนอยู่ฝั่งไหน เธอจะได้ไม่เดินไป แต่ก็ได้รู้ว่าเขานอนทางขวา หญิงสาวจึงเดินอ้อมไปนอนฝั่งซ้าย

"คุณใส่ชุดอะไรเนี่ย?"

"เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวในความมืด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ "ก็ชุดนอนคุณไงคะ"

"เอาชุดนอนผมมาใส่ทำไม?"

"แหม…อย่างกไปหน่อยเลยค่ะ ยืมแค่ชุดเดียวเอง"

ชายหนุ่มถึงกับกุมขมับเพราะอะไร…? เพราะว่าชุดนอนมันใหญ่มากๆ อีธานที่สูง 185ซม. กับผู้หญิงที่สูงเพียง 159ซม. ขากางเกงก็รากพื้น แถมเสื้อก็ใหญ่อย่างกับเสื้อยักษ์

"คุณรู้มั้ยว่ามันตลก" อีธานเอ่ยบอกกับหญิงสาวตามตรง แท้จริงเเล้วเขาเองก็พยายามกลั้นขำไว้เหมือนกัน ไม่ใช่แค่อีธานแต่ณิชาเองก็กลั้นขำ เพราะเธอก็รู้ว่ามันตลก แต่จะให้เธอใส่ชุดนอนไม่ได้นอนมาอยู่ใกล้ๆเขา คืนนี้เธอเสร็จเขาแน่ๆ ยอมใส่แบบนี้ละดีแล้ว ป้องกันไว้ก่อน

"ไม่เห็นตลก!!" หญิงสาวเชิ่ดหน้าก่อนจะหย่อนก้นลงที่เตียงและเอนกายนอนข้างลูกสาว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นเหมือนพ่อแม่ลูกจริงๆ ครอบครัวอบอุ่นดูมีความสุข ณิชายังไม่ตอบตกลงที่จะมาอยู่กับเขา และยังไม่ได้มีความชัดเจนของสถานะ และยิ่งเธอได้เห็นชุดนอนผู้หญิงมากมายในห้องเขา มันยิ่งทำให้เธอไม่ไว้ใจเพราะไม่มีอะไรที่เธอเหมาะสมกับเขาเลย