Chapter 17

ณิชาสวมชุดราตรีที่รัดรูปเข้ากับเธอพอดี ไม่คิดว่าชายหนุ่มอย่างอีธานจะเลือกของแบบนี้เป็นด้วยแถมยังรู้สัดส่วนของเธออย่างดี

แต่ทำไมต้องใส่ชุดราตรีด้วยล่ะ? แค่ลงไปหาคุณย่าเขาเองนะ ตอนนี้คิดถึงหนูกอบัวจัง คุณทีโอและคุณออสตินจะดูแลเธอดีมั้ยนะ เธอจะร้องไห้หรือเปล่า???

สายตาของณิชาเหลือบมองไปที่มือถือของชายหนุ่ม "ขอยืมหน่อยนะคะ" ก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นแล้วเลื่อนดูเบอร์โทรล่าสุด แต่เบอร์ล่าสุดไม่ใช่เบอร์ของบอดี้การ์ด เเต่เป็นเบอร์ที่ไม่มีชื่ออ๊ะ!!เจอแล้ว…ตืดดดด~~~~~~ "สวัสดีครับคุณอีธาน"

"เอ่อ…สวัสดีค่ะ คุณทีโอ"

"อะ…อ่าวคุณณิชา"

"คือฉันเป็นห่วงกอบัว เลยโทรมาหาคุณ ตอนนี้เธอตื่นหรือยังคะ"

"ตื่นแล้วครับ กำลังทานข้าวอยู่

"หึ!!!"

"ออสตินทำอาหารให้คุณหนูทานครับ เธอทานเก่งมากเลย แล้วก็ไม่งอแงเลยครับ คุณณิชาไม่ต้องห่วงนะ อีกสักพักคุณยิ้มเธอจะมาครับ คงไม่เหงา"

"ขอบคุณมากเลยนะคะ…ผลไม้อยู่ในตู้ คุณสามารถนำออกมาทานได้เลยนะคะ ถ้าฉันเสร็จธุระจะรีบกลับทันที"

"ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ …ผมกับออสติน สามารถดูให้ได้"

"ขอบคุณค่ะ"

หลังจากที่วางสายไป "โทรหาใครเหรอ?" อ๊ะ~~~ณิชาตกใจเพราะอีธานยื่นหน้ามากระซิบที่ข้างหูเธอจากด้านหลัง

โอ้โห่……ซิกแพ๊คที่เป็นมัดๆ รูปร่างดีเหมือนกันนะเนี้ย อยากเอาหน้าไปซบ ฮือ~~~~

ณิชายืนนิ่งเธอใช้สายตาจ้องมองที่หุ่นของอีธานอย่างตั้งใจ เธอเขินแก้มแดงแต่สายตายังคงจ้องอยู่ ชายหนุ่มที่นั่งท่าคุกเข่าบนที่นอน ปิดแค่ช่วงล่าง

"ลองจับดูมั้ย!!"

โอ๊ยบ้าไปแล้ววววว…พุทโธพุทโธ…ห้ามใจไว้หน่อยณิชา เก็บอาการหน่อยเถอะ น้ำลายก็อย่าไหลออกมาต่อให้น่ากินแค่ไหนก็เถอะ!!!

"คุณจะบ้าเหรอคะ รีบไปใส่เสื้อผ้าเลยนะ เมื่อกี้ฉันยืมโทรหาคุณทีโอ…เพราะเป็นห่วงกอบัว"

"อื้ม…แล้วว่ายังไงบ้าง"

"ก็ไม่งอแงค่ะ เธอเก่งมากเลย" ณิชายกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข เธอจะยิ้มทุกครั้งที่พูดถึงลูกสาว และจะเครียดหรือเศร้ามากๆก็ตอนที่ลูกสาวป่วย

"คุณแต่งหน้าทำผมหน่อยมั้ย? ใส่ชุดนี้ทั้งที"

"ห้องคุณมีเครื่องสำอางเหรอคะ?"

"ห้องผมไม่มี…แต่ที่บ้านมี เดี๋ยวผมมา" เขาเอ่ยพร้อมเดินไปเปิดประตู ณิชาใจหายคิดว่าเขาจะเดินออกไปแบบนั้น อายสายตาของแม่บ้าน!!! อีธานตะโกนบอกบอดี้การ์ดให้นำเครื่องสำอางมาให้ และไม่นานก็ได้ดั่งใจ จริงๆจะจ้างก็ได้แต่เขาไม่ทำ...

ณิชาที่มีความรู้เรื่องพวกนี้เธอก็แต่งหน้าเองและทำผมเอง ซึ่งเธอไม่ได้แต่งหรือทาอะไรมากเลย เหตุด้วยที่เธอนั้นมีโครงหน้าและใบหน้าที่สวยออร่าอยู่แล้ว จมูกเอย ปากเอย ตาเอย ดูเข้ากันพอดีไปหมด แถมยังมีรูปร่างที่สวยหน้าอกเอวสะโพกผิวพรรณ สวยครบจบในร่างเดียว

[โต๊ะอาหาร]

ทั้งสองเดินลงมา แต่ที่แปลกคือ สถานที่ถูกจัดแต่งเหมือนงานหมั้นเลย!!! หญิงสาวมองหน้าอีธานด้วยความแปลกใจ ชายหนุ่มก้มต่ำมามองที่หญิงสาวพร้อมยกยิ้มขึ้น

"อะไรเหรอคะ?"

"ก็จัดงานแต่งให้พวกเธอนะสิ"

"คะ????" งานแต่ง!!!! คิดตลกๆว่างานหมั้น แต่ทำไมเป็นงานแต่งได้ล่ะ เดี๋ยวนะใครจะแต่งกับใคร ถามฉันก่อนมั้ย???

"คือ…" ณิชากระอักกระอ่วน เธอทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าการมาบ้านของเขาจะได้ผัวใหม่เลย??

"พี่ณิชา!!" เสียงเรียกของผู้หญิงที่เธอคุ้นเคย คิ้วบางขมวดเข้าหากัน ก่อนที่จะรู้สึกแปลกใจ "คุณ!!!!"

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมุกดา เป็นน้องสาวของพี่อีธาน คุณจำฉันได้มั้ยคะ ผู้หญิงที่ร้องไห้ในร้านวันนั้น"

"จำได้ค่ะ…เอ่อ ขอโทษด้วยนะคะ ที่วันนั้นฉันทำให้คุณเสียใจ"

"อะไรละคะ…เปล่าซะหน่อย ฉันแค่อ่อนไหวง่าย เพราะแพ้ท้องนะคะ"

"????"ณิชาดวงตาเบิกกว้าง เพราะดูเหมือนว่าหญิงตรงหน้าจะเด็กอยู่เลย

"ฉันไม่เด็กแล้วนะคะ"

"อะ…เปล่านะคะ ฉันแค่แปลกใจ" ณิชายกมือขึ้นมาสะบัดไปมาเพื่อบ่งบอกว่าเธอไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น แต่ดูเหมือนว่าเธอยิ่งปฏิเสธก็ยิ่งดูออกว่าคิดแบบนั้น "ไปกันเถอะ แขกมารออยู่" เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่ยื่นข้างณิชาได้เอ่ยดังขึ้น

"แขก??" ณิชารู้สึกแปลกใจ เธอไม่เข้าใจว่าตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ อยู่ๆก็ได้แต่งกับผู้ชายที่ยังไม่เคยศึกษาดูใจกันเลยสักครั้ง แขกในงานตอนนี้ก็มีมากมาย ทุกคนต่างมายินดีให้กับรักของทั้งสอง หญิงสาวที่มีแต่ความเครียดเธอกังวัลมากมายหลายอย่าง กลัวว่าจะมีคนดูถูก กลัวว่าจะมีคนนินทา กลัวว่าจะเป็นตัวซวยที่ทำให้เขาถูกมองไม่ดี

"ไม่ต้องห่วงหรอก นี่ไม่ใช่งานแต่งหรืองานหมั้นหรอกนะ" อีธานเห็นท่าทีหนักใจของหญิงข้างกาย เขาเองก็ต้องบอกกับเธอไปตามตรงเพื่อให้ณิชานั้นได้ผ่อนคลายไม่เกร็งมากไปกว่านี้

"ที่คุณย่าท่านพูด??"

"คุณย่าท่านพูดเล่นนะ เเกล้งคุณให้ตกใจเล่นเฉยๆ นี้คืองานเลี้ยงตอนรับสมาชิกใหม่ของบ้าน เป็นปกติอยู่แล้ว ถ้ามีลูกหลานคนไหนต้องการจริงจังกับใครสักคนก็แค่พามาเปิดตัวในงานเลี้ยง ซึ่งผมก็พาคุณมา" สายตาที่เขามองเธอมันทำให้เธออบอุ่นมาก เธอไม่รู้ว่าเขาจริงใจกับเธอหรือไม่ แต่ว่า…เธอมีลูกแล้ว!!!

"มาแล้ววว" เสียงตะโกนมาจากที่ไกล ชายหนุ่มอุ้มหนูน้อยวิ่งมาที่ทั้งสองโดยเดินผ่านกลางผู้คน หนูน้อยน่ารักยิ้มหวานที่ใครเห็นก็ต่างยิ้มเอ็นดู ณิชาก็โล่งใจที่มีคนเอ็นดูลูกสาวตน

แต่ว่าถ้าหากพวกเขารู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน!!!

"หลานย่า" เสียงหญิงวัยชราเอ่ยขึ้น พร้อมเดินไปอุ้มหนูน้อยอย่างเอ็นดู คิ้วบางของณิชาขมวดเข้าหากัน

"ไม่คิดว่าจะน่ารักน่าชังขนาดนี้ ตาธานเล่าให้ย่าฟังอยู่ตลอด ไม่คิดว่าเจอตัวจริงจะน่าเอ็นดูขนาดนี้ โธ่…หลานย่า" หนูกอบัวที่ตอนนี้ต่างมีคนล้อมรอบด้วยความรัก ณิชาดีใจที่ไม่มีใครรังเกียจเธอและลูก และงานคืนนั้นก็ทำให้ใครหลายคนเข้าใจว่าเด็กน้อยน่าตาจิ้มลิ้มคนนี้คือลูกของอีธานจริงๆ รวมถึงภรรยาสาวคนนี้อีกด้วย!(คงเป็นภรรยาที่ไม่เปิดตัว)

[หลังเสร็จงาน]

อีธานก็ดื่มไปมากพอสมควร แต่ไม่ถึงขั้นเมาเขาแค่มึนหัวนิดหน่อย ทุกคนต่างพากันมานั่งในบ้าน หนูกอบัวที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของณิชา แก้มป่องที่ใครเห็นแล้วก็ต่างอยากมาหอม หญิงสาวนั่งเกร็งเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้มีใครบ้าง

"พี่ณิชา…นี้คือคุณย่าพี่คงรู้จักท่านแล้ว ส่วนคนนี้พี่ไกรเป็นพี่คนโตค่ะ และผู้หญิงคนนั้นคือพี่รุ่งและเด็กอ้วนคนนั้นวายุค่ะ"

"สวัสดีทุกคนเลยนะคะ ขอโทษด้วยที่ฉันมาถึงก็ไม่ได้ทักทายใครเลย"

"อย่ากังวลไปเลย…ย่ารู้เรื่องราวของเธอแล้วนะ อีธานเล่าให้ย่าฟังแล้ว"

"????"

"เตย พาคุณหนูไปนอนที่ห้องเถอะ"

"ห้อง??" ณิชาตกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีห้องสำหรับเธอกับลูก

"ใช่จ้ะ…ห้องสำหรับหลานสาว ณิชา…ฉันไม่ได้รังเกียจเธอหรอกนะที่มีลูก แต่ว่า…เธอกับสามีเก่าต้องจบกันจริงๆ อย่าได้ข้องเกี่ยวกันอีกก็พอ" ณิชาได้แต่นั่งนิ่ง เธอรู้สึกมั่นใจมาก เพราะเธอไม่คิดจะกลับไปหาพอร์ชอีกแน่นอน

"หนู…ไม่คิดจะกลับไปหาเขาเลยค่ะ ที่พูดไม่ใช่เพราะอยากเอาใจ แต่ว่า…หนูไม่คิดที่จะกลับไปเจ็บอีกจริงๆค่ะ"

คุณย่ายิ้มกว้างพอใจที่หญิงสาวคนนี้มีความคิดที่ฉลาดหลักแหลมรู้จักใช้คำพูดและทำให้ใครต่อใครรักได้ ซึ่งคุณย่าเองก็ถูกใจเธอตั้งแต่ที่เห็นรูปถ่ายแล้ว และไม่คิดว่าตัวจริงจะสวยกว่าในรูป