Chapter 19

ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง เพราะทั้งสามหลับกันอย่างง่ายดายด้วยความเหนื่อยล้า ตกดึกในคืนนั้นเป็นเวลาตี3 ณิชารู้สึกตัวขึ้นเพราะว่าก้นของเธอกำลังสัมผัสกับอะไรแข็งๆที่อยู่ด้านหลัง ดวงตาเบิกกว้างเพราะเธอไม่ชิน

"ชู่ว" เสียงทุ้มส่งสัญญาณให้เธอเงียบลง ไม่รู้ว่าเขาเดินมานอนข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ว่าถ้าขืนยังอยู่ท่านี้ รับรองว่า ฉันได้เป็นอาหารของเขาแน่ๆ เธอไม่รอช้าที่จะเม้มปากและตีศอกกลับไปที่ด้านหลัง

"อุ๊บ~~~" เสียงทุ้มในลำคอพร้อมแขนที่ปล่อยจากร่างเธอ ณิชาหันขวับ~ มามองใบหน้าหล่อที่กลั้นความเจ็บไว้อยู่ เธอยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

"คิดเหรอว่าฉันจะยอมเป็นของคุณง่ายๆ"

"แล้วจะห่วงไว้ทำไมละครับ"

"นี่…พูดบ้าอะไร!! ฉันกับคุณยังไม่ได้เป็นอะไรกันนะ เรื่องวันนี้ยังไม่ได้เคลียร์กันด้วย" เธอทำเสียงดุใส่ชายหนุ่ม พร้อมหันกลับไปนอนกอดลูกสาวอีกครั้ง

"จับปล้ำเลยดีมั้ย!!"

"ลองดูสิ ฉันจะตะโกนให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าคุณมันหื่นกามแค่ไหน"

"โธ่…ณิชา!! เมื่อไหร่คุณจะยอมเป็นเมียผมเนี่ย"

"คุณอีธาน หวังตัวฉันหรือว่ารักฉันคะ ทำไมคุณเอาแต่พูดเรื่องนี้อยู่เรื่อยเลย"

"ก็รักนะสิ"

ณิชาที่ได้ยินแบบนั้นเธอหันขวับกลับมาจ้องหน้าเขา ทั้งสองสบตากัน "คุณอีธานคะ…ฉันขอบคุณจริงๆที่คุณคอยช่วยเหลือและยังเอ็นดูหนูกอบัว แต่ว่ามันมีอะไรหลายอย่างที่ฉันไม่อยากทำให้คุณต้องเสียหาย"

"เช่น…?"

"ก็…ถ้าทุกคนรู้ว่าหนูกอบัวไม่ใช่ลูกของคุณจริงๆ ข่าวไม่ดีก็จะออกมา คุณก็จะถูกมองไม่ดี"

"งั้นก็มาทำลูกด้วยกันจริงๆสิ"

โอ๊ย…!! อยากจะบ้า พูดเรื่องอื่นไม่ได้ต้องวกกลับมาพูดเรื่องบนเตียงอีกแล้ว ทำไมต้องการตัวฉันมากขนาดนี้ แบบนี้เขาเรียกว่าดูถูกฉันหรือเปล่านะ

"ผมไม่ได้ดูถูกคุณนะณิชา ผมแค่อยากดูแลคุณกับลูก ถึงกอบัวจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ผมเองก็รักเธอ"

"??"

"ไม่เชื่อใช่มั้ย!" เขาถามเธอจริงจัง และคำตอบคือ "ใช่"

อีธานไม่เป็นตัวเองทุกครั้งเวลาที่อยู่กับณิชา เขารู้สึกว่าต้องการเธอมากๆเพราะอะไรเขาก็ไม่รู้สาเหตุ แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ เขารู้สึกปลอดภัยและอยากหลับไปพร้อมเธอทุกคืน

"คุณอีธาน นอนไม่หลับเหรอคะ"

"คุณรู้??" คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเอ่ยถามเธอ ที่ณิชารู้เพราะว่าเธอได้ไปหาหมอเต้ที่ปรึกษาของชายหนุ่ม ก่อนจะรู้ว่าอีธานมีเเผลในใจที่ไม่สามารถทำให้หลับลงได้ ทุกครั้งที่หลับเขาต้องทานยา ซึ่งตอนที่เธอได้รู้หญิงสาวก็ได้เเต่สงสัยเรื่องที่ทำให้เขามีแผลในใจแต่ก็อดสงสารไม่ได้

"ฉันบังเอิญเจอคุณหมอ ขอโทษด้วยนะคะ ที่…ล้ำเส้นคุณ"

"ไม่หรอก" เสียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะชวนณิชาไปที่ห้องทำงาน เพราะไม่อยากรบกวนหนูกอบัวที่กำลังหลับอยู่ ทั้งสองเดินออกจากห้องก่อนจะลงมาที่ชั้นล่างไปที่ห้องทำงาน

มาห้องทำงานในเวลานี้เนี่ยนะ?? หรือว่ามีเรื่องอยากจะบอกกับฉัน แอ๊ด~~(เสียงเปิดประตู) ห้องทำงานของอีธาน

ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่โซฟาก่อนจะเชิญชวนหญิงสาวที่ตามหลังมาอย่างเจ้าเล่ห์

"คุณมีอะไรจะบอกกับฉันเหรอคะ" อีธานถอนหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย "เอกสารวางไว้ที่โต๊ะ หยิบมาดูสิ" ณิชาทำตามที่เขาบอก เธอเดินตรงไปที่โต๊ะ และก็เห็นเอกสารจริงๆ คิ้วบางขมวดเข้าหากัน เอกสารสัญญาระหว่างแต่งงาน

"เอกสารนี่มันคืออะไรคะ"

"เอกสารสัญญา ถ้าคุณตกลงที่จะเป็นภรรยาผม ผมขอเวลาแค่1ปี ถ้าคุณโอเค ก็แค่เซ็น"

"ทำเพื่ออะไรคะ"

"ช่วยผม"

ณิชาเบิกตากว้างก่อนที่จะคิดไปไกล หรือว่าเขาจะให้ฉันมาเป็นภรรยาแล้วทำเรื่องอย่างว่านั้น…มันก็ไม่เลวนะ!!! เห้ยไม่สิ…จะให้ทำแบบนั้นได้ยังไง โธ่!!

"คุณไปพบหมอ…เต้แล้วใช่มั้ย"

"ฉันได้พบแล้วค่ะ…แต่คุณหมอบอกแค่ว่าคุณเป็นโรคนอนไม่หลับ"

"อ๋อ!!…ก็ตามนั่นแหละ" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมทำหน้าเรียบเฉย ก่อนจะมองไปที่ณิชา

"ตกลงคุณจะเซ็นหรือเปล่า"

"ขออ่านข้อตกลงที่มีก่อนแล้วกัน"

"โธ่…!!! แล้ววันหลังก็อย่าเอาชุดผมมาใส่อีกนะ" อีธานรู้สึกหงุดหงิดสายตาจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ เขาค่อนข้างรักความสะอาดมากๆ

ขวับ~~"ทำไมคะ"

"มันเลอะ…ถูจนพื้นสะอาดหมดแล้วเนี่ย"

"ฮ่าๆๆๆ แหม…ก็ใครใช้ให้คุณตัวใหญ่เหล่า"

"คุณต่างหาก…"

"ทำไมคะ"

"เปล่า!!"

ดูเหมือนว่าทั้งสองจะเข้าขากันดีเลยทีเดียว เธอก็ไม่ได้ปิดใจให้เขาหรอกแต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเขายังมีความลับ ซึ่งเธอเองก็อยากรู้จักเขามากกว่านี้ก่อน

[ตัดมาที่ห้องของแอล]

"แอล" เสียงงัวเงียของชายหนุ่มที่นอนห่มผ้าอยู่บนที่นอน

"อือ" เสียงแหบพร่าของหญิงสาว ที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับด้านล่างของมินทร์ ชายหนุ่มรู้สึกพึงพอใจก่อนที่จะยกศีรษะมองหญิงตรงหน้า

"ขอลึกๆอีกได้มั้ย"

"มินทร์ แอลเมื่อปากแล้วนะ" เเอลที่พูดด้วยเสียงหอบเหนื่อย พร้อมเงยหน้ามองชายที่กำลังนอนอยู่ ร่างกายเปลือยเปล่าซิกแพ๊คเเน่นๆ มือบางของแอลลูบไล้หน้าท้อง

"มินทร์"

"หึ!!"

"ตกลงเราจะ…เป็นแบบนี้ไปตลอดเลยเหรอ"

"แอลก็รู้ว่าผมชอบพี่ชา"

"แต่พี่ชามีลูกแล้วนะ"

สายตาคมมองหญิงตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ชอบที่แอลพูดแบบนี้ถึงณิชาหญิงที่เขาชอบ "เเอล…ผมบอกแล้วนะอย่าพูดถึงพี่ณิชาแบบนี้"

"แอลไม่ได้จะอะไรสักหน่อย…อยากก็แค่มาหากัน แอลได้มินทร์ได้ ก็แฟร์ๆกันดี" ใช่ที่ฉันพูดออกไปแบบนั้นเพราะต้องการรักษาเขาไว้ ถ้าเกิดว่าฉันยอมรับไปว่าฉันรักเขามากแค่ไหน ต้องการเขามากแค่ไหน สุดท้ายแล้วเขาก็จะออกจากชีวิตฉันไป ทำไมฉันถึงเป็นได้แค่แอลที่ไม่ใช่พี่ณิชานะ …

"วันนี้พอแค่นี้แหละ…ผมจะกลับห้องแล้ว"

"อ่าวทำไมไม่นอนที่นี่ซะเลยล่ะ ตื่นก็ไปทำงานเลย"

"อืม…เอางั้นก็ได้" มินทร์ต่อที่ห้องของแอล ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองจะเป็นเพียงความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครรู้ ต่างรักสนุกกันทั้งสอง

"มินทร์ชอบพี่ณิชามากเหรอ"

"อืม…ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่มาทำงานที่ร้านเลย ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้มีเสน่ห์ล้นเหลือ" ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างปลื้มปริ่มใจ เมื่อนึกถึงเธอคนนั้น มือบางของเเอลลูบไล้ตั้งแต่คอของชายหนุ่มต่ำลงมาที่สะดื้อ และเลื่อนมาจับที่แท่งหมึกที่มีความยาวและความใหญ่พอดีมือ แรงบีบรัดเป็นจังหวะของมือที่โอบกอดทำเอาร่างสูงถึงกับเคลิบเคลิ้ม เม้มปาก…

"เอาเลยแอล"

"แอลอยากให้มินทร์คิดว่าแอลคือพี่ณิชา ทำสิมินทร์" แอลเอ่ยบอกกับชายหนุ่มด้วยเสียงออเซาะก่อนจะนอนหงายส่งสัญญาณให้เขารู้ว่าเธอพร้อมแล้ว ถึงจะเป็นตัวแทนคนอื่นก็ตาม สายตาเจ้าเล่ห์ของมินทร์ที่มองหญิงใต้ร่าง พร้อมจับแท่งหมึกเบียดเสียดกับต้นขาขาวของเธอ ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อถูกแท่งหมึกคืบคลานเขามาในจุดบอบบางธารน้ำที่หลั่งไหลออกมา "อืมส์~~~" ความเจ็บที่เล็บของแอลจิกเข้าที่ตามร่างกายของเขา แต่มันก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาลดความเร่าร้อนได้เลย

ปัก!!!!~~~ ปึก!!!!~~~~อ่าส์!!!!!~~~~ อื้มส์ เสียงครางที่ทั้งสองเปล่งออกมาอย่างพึงพอใจ มินทร์ที่หลับตานึกคิดว่าผู้หญิงใต้ร่างคือณิชา แอลที่รับเป็นณิชาเธอก็ทำหน้าที่ที่ดีโดยไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย

"เเอล อย่าจิกที่คอดิ…ไปร้านเดี๋ยวพี่ณิชาเห็น"

"ก็มินทร์ทำให้เราฟินอ่า~~"

"จิกอีกจะกระแทกให้มดลูกร้าวเลยนะ" เสียงกระซิบเอ่ยข้างหูหญิงใต้ร่างก่อนที่จะกระแทกเข้าออกตามจังหวะ "อ่าส์…มินทร์"

"คืนนี้ไม่ต้องนอนหรอก…"~~~~~~~~~~~