Chapter 15

หญิงสาวเดินไปที่ห้องนอน เพื่อดูลูกสาวว่าตื่นหรือยัง และดูเหมือนว่าเธอจะหลับสบาย เพราะตั้งแต่เธอกลับมาหนูกอบัวก็ยังไม่ตื่นเลย หรืออาจจะเป็นเพราะเขานะ!!!

"ณิชา" เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่ยืนพิงไหล่กับขอบประตูและจ้องมองมาที่เธอ "คะ!!" ฉันตกใจที่เขาเรียกฉันเสียงดังและกลัวว่าหนูกอบัวจะตื่น

"คุณอีธานมีอะไรเหรอคะ"

"ไปกับผมหน่อย"

"ไปไหน…แล้วลูกละค่ะ" เอ๊ะ!!!เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ที่ฉันพูดหมายถึงลูกของฉันนะ คุณอย่าเข้าใจผิดละ

"ก็ให้นอนไปก่อน เธอคงยังไม่ตื่นง่ายหรอก เดี๋ยวผมให้คุณยิ้มมาดูให้"

"คุณรู้จักพี่ยิ้มด้วยเหรอ?"

"อื้ม!! พึ่งรู้จักวันนี้"

เฮ้อ…!! อะไรกันเนี้ย ทำไมถึงเอาแต่รู้จักคนนั้นคนนี้ละ วันก่อนที่ไปกินอาหารที่ร้าน…หมอกรู้จักเขาด้วยมั้ยนะ แล้วแฟนเขาล่ะ?

"แล้วคุณจะพาฉันไปไหนเหรอคะ"

"ไปเถอะ"

อีธานพาณิชาเดินลงมาที่ชั้นล่างก่อนจะนึกได้ว่า เขาให้ทีโอขับรถกลับไปแล้ว ส่วนคันที่เขาขับมาออสตินก็ขับไปด้วยเช่นกัน ณิชาที่ยืนอยู่ด้านหลังของชายหนุ่ม เธอมองผู้ชายร่างสูงที่มีหัวไหล่กว้าง ถ้าได้ซบคงจะอุ่นน่าดู… ก่อนที่ณิชาจะเดินขึ้นมาหยุดที่ตรงหน้าของเขา เธอเงยหน้ามองอีธานพร้อมยิ้มออกมาเบาๆ

"หารถเหรอคะ??"

"…"

"เฮ้อ…ถ้าไม่มีรถ เดี๋ยวเราไปแท็กซี่ก็ได้นะ"

"??" ทำไมต้องนั่งแท็กซี่?? อะไรวะ!!เป็นถึงมาเฟีย แต่ไม่มีรถขับ รู้งี้เก็บรถไว้ใช้สักคันก็ดี อ๋อ…ไม่เห็นจะยาก

ตืด~~~~(ทีโอ)

"ครับ~~~ครับ"

ดูเหมือนว่าทีโอจะต้องทำงานอีกแล้วทั้งที่เป็นวันหยุดของเขาแท้ๆ ออสตินที่นั่งคู่มากับคู่หู ก็ต่างคิ้วขมวดเพราะวันนี้พวกเขาขี่รถไปมาวนที่บ้านกับห้องของณิชาประมาณสิบรอบแล้ว!!!

รถหรูจอดนิ่งที่หน้าอพาท์เมนท์ของยิ้มแย้ม ก่อนที่ผู้ชายร่างสูงใบหน้าหล่อสองคนจะเดินออกจากรถ ณิชาที่เห็น คิ้วบางขมวดเข้าหากัน พร้อมมองไปที่อีธาน ไปแท็กซี่จะเป็นอะไร??

"กอบัวนอนอยู่บนห้อง ขึ้นไปดูให้ก่อน"

"ครับ"บอดี้การ์ดทั้งสองเดินขึ้นไปที่บันไดก่อนจะหันมาพูดกัน ด้วยความสนิท "ตกลงคุณอีธานจะพาคุณณิชากลับด้วยให้ได้เลยใช่มั้ย" ออสตินเอ่ยกับทีโอ ก่อนที่ทั้งสองจะยืนหยุดตรงหน้าประตูห้องเบอร์9

"คงจะใช้ ก็คุณอีธานชอบคุณณิชามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว กว่าเขาจะหาเธอเจอ ใช้เวลาตั้งหลายปี" หลังจากเอ่ยจบ ทีโอจึงเดินเข้าห้องพร้อมออสติน

"คุณหนูจะตื่นหรือยังน๊า!!"

[ในรถหรูสีดำ]

"ณิชา…"

"ค่ะ" เธอตอบเขาไปส่งๆ

"คุณไม่ถามผมหน่อยเหรอว่าผมไปไหนมา"

อะไรของเขาเนี้ย อยากบอกก็บอกมาเองสิ จะให้ฉันถามทำไมยะ ใครจะไปอยากรู้ว่าไปไหนมา "…"

"ผมไปหาพ่อกับแม่คุณมา"

ขวับ~~~ใบหน้าสวยของเธอหันมามองที่ชายหนุ่มก่อนจะตั้งคำถามในใจมากมาย

[ย้อนกลับไป]

หลังจากที่ณิชาเดินกลับเข้าห้องพักคนไข้มา ใบหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยความเศร้าและทีโอก็สังเกตเห็นก่อนที่จะยกมือถือขึ้นมาดู และสืบมาว่าปลายสายที่เธอโทรไปคือเบอร์ครอบครัว ก่อนที่เขาจะมองหญิงตรงหน้าที่ยกยิ้มให้กับลูกสาว

ชาหหนุ่มเดินออกจากห้องก่อนที่จะโทรหาเจ้านายตน ตืด~ ~~~(เหม)

"อืม"

"~~~~~"

"โอเค"

หลังจบบทสนทนา เหมบอดี้การ์ดคนขับรถของอีธาน

"คุณอีธานครับ ทีโอโทรมาบอกว่าคุณณิชาโทรไปที่บ้าน"

"เรามีเวลาเหลือมั้ย"เสียงทุ้มเอ่ยถามบอดี้การ์ด พร้อมใบหน้าราบเรียบ "ไปที่ไร่หยาดทิพย์"

"ครับ" บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ในรถ มี"เหม"และ"พีท"อีกคนคือ"เอ" ทั้งสามเป็นบอดี้การ์ดที่สามารถไว้ใจได้ รถหรูแล่นไปที่ไร่หยาดทิพย์

[ไร่หยาดทิพท์]

บอดี้การ์ดที่ชื่อพีทเดินลงไปที่บ้านของครอบครัวณิชา พ่อของหญิงสาวที่เห็นก็คิดไปว่าเป็นลูกค้าที่จะมาซื้อผมไม้ "สวัสดีครับ" เขาส่งยิ้มให้กับคนตรงหน้า ก่อนที่พีทจะบอกกับพ่อของเธอไป

"ผมมาหาคุณหยาดครับ"

"หาคุณหยาดเหรอ"

"ฉันอยู่นี่…อยู่นี่ค่ะ มาหาฉันเหรอ" น้ำเสียงที่ตะโกนมาจากด้านหลังบ้านก่อนจะวิ่งมาด้วยความตื่นเต้น เธอไม่รู้หรอกว่าชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้เป็นใคร แต่ที่เธอคิดคือเขาเป็นคนที่ดูไปแล้วน่าจะมีเงิน

"สวัสดีครับ ผมนำเงินมาให้"

"คะ…ค่ะ???" หยาดตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เงินเหรอ!!!

"เดี๋ยวนะ…อยู่ๆคุณจะเอาเงินมาให้เมียผมทำไม??"

สามีของหยาดได้เอ่ยถามด้วยความแปลกใจที่มีคนแปลกหน้ามายื่นเงินให้โดยที่พวกเขาก็ไม่รู้จักหรือเคยเห็นหน้ากันมาก่อน

"ผมชื่อพีท เป็นบอดี้การ์ดของคุณอีธาน สามีของคุณณิชา"

"????"

"อะ…อะไรนะ??" ดูเหมือนว่าพ่อของณิชาจะแปลกใจที่ลูกสาวหนีไปไม่กี่เดือนก็มีสามีใหม่แล้ว เขาเองก็ไม่อยากเชื่อเพราะลูกสาวไม่ใช่คนแบบนั้น

"ไม่ใช่หรอก…พวกคุณคงใจอะไรผิดไป ลูกสาวผมไม่ใช่คนแบบนั้น" เมื่อพ่อของเธอเอ่ยแบบนั้นออกไป สายตาคมของคนในรถที่ได้ยินก็ต้องเดินลงมา ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาหุ่นนายแบบเดินมาหยุดที่หน้าของทั้งสอง

"ผมคืออีธาน สวัสดีครับ" เอ่ยจบพร้อมโค้งตัวเชิงทำความเคารพคนตรงหน้า "ผมชื่ออีธาน รับรู้ว่าณิชาเจออะไรมาบ้าง และผมต้องการให้พวกคุณยกเธอให้กับผม"

"บ้าเหรอ!!! ลูกผมเป็นคนนะ มีความรู้สึก จะให้ยกให้คนอื่นมั่วๆได้ไง"

"ผมนำเงินตามที่ผู้หญิงคนนี้เคยขอจากณิชา" อีธานเอ่ยออกมา พร้อมมองต่ำไปที่หยาด ใบหน้าของเธอดูตกใจและลุกลี้ลุกลน จนสามีเธอเองก็เกิดความสงสัย?

"คุณขอเงินลูกเหรอ คุณหยาด??"

"ฉะ…ฉันแค่!!!"

"เธอขอให้ณิชากลับไปที่บ้านหลังนั้น ที่มีแต่คนเห็นแก่ตัว คำว่าเลวชั่วไม่รู้จัก…แต่ณิชาไม่กลับ" อีธานยังคงพูดจี้หญิงวัยกลางคนให้สารภาพออกมาเอง จนเธอก็ต้องรีบขอโทษขอโพยสามี

"ขะขอโทษนะคะ…ฉันหลุดปากบอกเธอไปว่าไม่ใช่ลูกของเรา ฉันแค่อยากให้ณิชากลับไปหาตาพอร์ชไปอยู่กับคุณหญิงเพียงเพ็ญแค่นั้นเอง~" เธอทำเสียงเบาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด แต่มันไม่ช่วยอะไร มันยิ่งทำให้สามีของเธอโกรธ ที่เมียของตนเห็นเงินสำคัญกว่าความรักของลูก

"นี่คุณหยาด เห็นเงินสำคัญมากหรือไง!!"

"ก็ แค่พูดให้กลับเอง"

"ขอโทษนะครับ ผมไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะมาฟังพวกคุณทะเลาะกัน รอให้ผมกลับก่อนแล้วกัน ตอนนี้ผมแค่นำเงินมาให้ เป็นค่าสินสอด…ผมขอณิชาไปดูแลเอง รวมถึงลูกของเธอด้วย"

"ผมจะแน่ใจได้ไงว่าคุณจะดูแลลูกสาวผมดี??"

"แน่ใจเถอะครับ…ผมดูแลเธอกับลูกดีกว่าไอเหี้xxxนั้นแน่นอน… ตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล"

"ห๊ะ!!! ณิชาเป็นอะไร?" ชายวัยกลางคนตกใจที่ได้ยินเช่นนั้น

"เธอปลอดภัยดี แต่ลูกสาวป่วยเพราะดื่มน้ำจากก๊อก…"

"???"

"คิดเองแล้วกันครับ โตกันแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมมองนิ่งที่ทั้งสอง พ่อของณิชาก็ได้แต่ครุ่นคิดด้วยความเจ็บแค้น เขาไม่เคยรู้เลยว่าลูกสาวต้องเจอกับอะไร เพราะภรรยาไม่เคยบอก

"ถ้างั้น ผมยกณิชาให้คุณดูแล โดยที่ผมไม่เอาสักบาท ผมไม่ขายลูกกินหรอก ขอแค่คุณดูแลเธอให้ดี อย่าทำให้เธอต้องเสียใจ ผมขอแค่เท่านี้"

"คุณคะ!!!!"

"เงียบไปเลยคุณหยาด มีอะไรอีกบ้างที่คนบ้านหลังนั้นทำกับลูกแล้วคุณยังไม่บอกผม!" ดูเหมือนว่าตอนนี้สามีกำลังโกรธเธอสุดขีด ไม่คิดว่าภรรยาจะเป็นไปได้มากขนาดนี้ 

"พ่อคะ เสียงดังอะไร? ฤดีจะนอน" หญิงสาวใบหน้าสวยเดินลงจากบ้าน เธอเบิกตากว้างเพราะชายตรงหน้าช่างหล่อเหลาหาที่ติไม่ได้ เธอเขินอาย และเดินตรงไปที่เขา

"แม่ค่ะ" หยาดที่เห็นว่าลูกสาวของตนนั้นสวย จึงพยายามให้ฤดีแนะนำตัวกับอีธานเพื่อเขาจะเปลี่ยนใจจากณิชา

"ฤดี นี่คุณอีธานนะ"

"สวัสดีค่ะ"

สองแม่ลูกนี่นิสัยเหมือนกันเลยแฮะ…!! พยายามมากเท่าไหร่เธอก็สวยไม่เท่าณิชาหรอก ยิ่งเห็นแล้วยิ่งลำคาญ …!! คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนมองหญิงทั้งสอง ด้วยใบหน้าราบเรียบ

"ผมกลับก่อนนะครับ" ชายหนุ่มโค้งลาพ่อของณิชา ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นรถ

"เดี๋ยวฤดีเดินไปส่งค่ะ" เสียงออเซาะของพี่สาวณิชา ได้เดินตามหลังชายหนุ่ม เธอพยายามจะกอดแขนของเขา แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะรู้ทัน ก่อนจะหันหน้ามาจ้องและโค้งใบหน้ามาใกล้เธอ ใบหน้าสวยที่เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงดั่งลูกตำลึง เธอยกยิ้มขึ้นมา พร้อมเม้มปาก

" อย่าวิ่งใส่ฉันแบบนี้อีก ผู้หญิงแบบเธอทำยังไงก็สู้ณิชาไม่ได้หรอก" เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูของฤดี ก่อนที่จะผละใบหน้าหล่อออกจากข้างหู และเดินขึ้นรถ