Chapter 14

ชายหนุ่มที่หยอกล้อกับหนูน้อย ยิ่งเล่นด้วยกันยิ่งสนิทกันมากขึ้น หนูกอบัวก็เริ่มไว้ใจเขาและได้เรียกอีธานว่าปะป๊า จนทำให้ผู้ชายอย่างเขาถึงกับนิ่งอึ้งเพราะไม่คิดว่าเขาจะถูกเด็กคนนี้เรียกว่าปะป๊า รอยยิ้มแววตาของอีธานเปลี่ยนไป เขาอิ่มเอมไปด้วยความสุข และเขาก็ดูแลเด็กคนนี้อย่างดี เอาใจดูแลไม่ให้ห่างและดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มติดเขาแล้ว

อีธานที่ซื้อขนมมามากมายพร้อมของเล่น แต่เขาก็ยังไม่มีความรู้เรื่องเด็กมากเท่าไหร่นัก เพราะเขาไม่เคยมีลูกมาก่อน ของบางอย่างที่เขาซื่อมาหนูกอบัวก็ทานไม่ได้  ต้องเดือดร้อนทีโอตีรถกลับไปห้างเพื่อซื้อของเล่นเด็กและซื้อขนมมาให้กับเจ้านาย และอาหารอีกมากมายที่ราคาค่อนข้างแพง

เวลาที่อีธานได้ใช้ชีวิตอยู่กับหนูน้อยก็ยิ่งทำให้เขาอยากเป็นพ่อของเด็กผู้หญิงคนนี้จริงๆ รอยยิ้มที่ไม่มีใครได้เห็นนอกจากหนูกอบัว ความอ่อนโยนที่ไม่มีใครได้สัมผัสมันเพราะเขาไม่ใช่คนอ่อนโยนนอกจากคนที่เขารักเท่านั้น ก็เเปลว่าอีธานหลงรักหนูกอบัวเข้าแล้ว

และเมื่อถึงเวลาที่หนูน้อยร้องไห้เพราะง่วงนอน อีธานได้อุ้มหนูกอบัวด้วยแขนข้างเดียวและอีกข้างถือขวดนม ก่อนที่จะนั่งลงที่เตียงของณิชา กลิ่นหอมที่ลอยฟรุ้ง กลิ่นของณิชามันยิ่งทำให้เขาคิดถึงเธอ อยากเจอหน้าเธอเร็วๆ เขารอจนเผลอหลับไปพร้อมเด็กสาว และตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ได้กลิ่นอาหารจากในครัวจึงย่องเบามาดู

[ปัจจุบัน]

"คุณอีธานปล่อยเถอะค่ะ"

"ผมรู้แล้วนะว่าทำไมคุณถึงไม่อยู่บ้านผมต่อ"

"?? แล้วยังไงคะ"

"ณิชา…ทำไมคุณไม่รอถามผมล่ะ?"

"คุณจำเป็นต้องบอกด้วยเหรอคะ ฉันแค่ขอให้คุณช่วย ไม่ได้ให้คุณช่วยตลอดชีวิตซะหน่อย" ร่างบางของเธอที่ถูกโอบกอดจากชายหนุ่ม สายตาคมมองต่ำมาที่ณิชา ปากอมชมพูที่น่าดึงดูดสายตา ชายหนุ่มเม้มปากด้วยความหมั้นเคี้ยวหญิงตรงหน้า มือบางยกขึ้นมาปิดที่ปากตน

"ปล่อยเลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้องไห้คนช่วย"

เมื่อเธอเอ่ยจบ เขาหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่จะคลายมือออกจากเธอ พร้อมยืนหลังตรงก่อนที่จะเดินไปที่โต๊ะอาหาร ซึ่งณิชาเองก็ไม่เข้าใจว่าเขาโผล่มาได้ยังไงแล้วนี่จะอยู่อีกนานแค่ไหน หรือว่าจะรอทานข้าวก่อนแล้วค่อยกลับ…

เมื่อวานยังทำเป็นจำกันไม่ได้อยู่เลย แต่วันนี้ดันโผล่มาช่วยเลี้ยงลูกเนี้ยนะ!! อะไรของเขา เดี๋ยวแฟนก็มาหยุมหัวฉันอีกหรอก เฮ้อ!!!

ร่างบางเดินมาที่โต๊ะอาหาร พร้อมนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่ม สายตาคมกอดอกนั่งจ้องใบหน้าของเธอ ทำให้ณิชาแทบจะทำอะไรไม่ถูกด้วยความอึดอัด ไม่รู้ว่าจะจ้องอะไรนักหนา รีบกินรีบเสร็จสักที…จะได้รีบกลับ

"ไปอยู่กับผมมั้ย?"

อีกแหละ!!! ทำไมเอาแต่ถามเรื่องบ้าๆแบบนี้อยู่ได้ คนเราจะชวนคนอื่นไปอยู่ด้วยกันทั้งที่เจอกันแค่ครั้งเดียว แถมฉันก็มีลูกแล้วด้วยนะ!! ผู้หญิงคนนั้นก็ดูเหมาะดีอยู่แล้ว หรือว่าจะให้ฉันไปเป็นเมียน้อย!!! อี๋…ตาคนนี้นี่!!!

"คิดอะไรอยู่?" เสียงทุ้มเอ่ยถามณิชาเพราะใบหน้าของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยท่าทางมากมาย ทำให้เขาหงุดหงิด

"เฮ้อ…ทานข้าวเถอะค่ะ คุณจะได้รีบกลับ"

"ไล่เก่ง" ???? อีธานบ่นอุบอิบออกมาเหมือนจะน้อยใจ ณิชาเหลือบมองใบหน้าคมของคนตรงหน้าก่อนที่จะอมยิ้มเพราะเวลาเขางอนมันช่างต่างจากตอนที่เธอเห็น และทั้งสองก็ได้ทานอาหารด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย จนเวลาล่วงเลยมาได้สักพักใหญ่ๆ เธอเก็บกวาดล้างจานและเดินออกมาก็ยังเห็นเขาอยู่ที่ระเบียงเพื่อคุยโทรศัพท์กับใครสักคน ซึ่งเธอเองก็คิดว่าเขานั้นคงคุยกับผู้หญิงที่ทีโอเรียกว่าลิลิน