Chapter 13

[ร้านเบเกอร์รี่สายหมอก]

กริ๊ง~~~เสียงกริงที่ดังจากประตู ณิชาเดินเข้ามาในร้านและต้องถูกลูกน้องทักขึ้นด้วยเสียงทุ้มของชายหนุ่ม

"พี่ชา…แล้วน้องกอบัวละครับ"

"พอดีว่ากอบัวมีคนดูแลให้จ๊ะ" เธอส่งยิ้มก่อนที่จะเดินไปโต๊ะเคาน์เตอร์

"พี่ชาค่ะ…วันนี้คุณหมอกจะเข้าร้านหรือเปล่าคะ"

"วันนี้ไม่น่าจะเข้านะ อาจจะเข้าพรุ่งนี้จ้ะ แอลมีอะไรเหรอ?"

"พอดีต้องใช้เงินค่ะ ว่าจะขอเบิกกับคุณหมอกล่วงหน้า"

"เเอลต้องการเท่าไหร่เหรอ?"

"หมื่นห้าค่ะพี่ชา พอดีเเอลใช้เงินเกินตัวไปหน่อย" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเบา เพราะกลัวว่าจะถูกดุ แต่ณิชาไม่ดุเธอเลย เธอพร้อมเอาเงินตัวเองให้กับลูกน้องในร้าน

"แอลเอาของพี่ไปใช้ มีค่อยเอามาคืน"

"แต่พี่ชาเองก็ต้องใช้เงิน!!

"ถ้ารู้ว่าพี่ต้องใช้เงินก็ต้องตั้งใจทำงานจะได้มีเงินมาคืนพี่เร็วๆ" รอยยิ้มที่เธอมีแต่ความจริงใจให้กับลูกน้อง มันยิ่งทำให้เธอถูกรัก

วันทั้งวันที่ร้านก็มีลูกค้ามาเรื่อยๆและลูกค้าก็เต็มร้านทุกวัน บางวันที่นั่งแทบจะไม่พอสำหรับลูกค้าด้วยซ้ำเพราะที่ร้านมีพนักงาน และณิชาเองก็เป็นผู้จัดการที่ดีมากๆ เธอใส่ใจเอาใจลูกค้าดีมาก ไม่แบ่งชนชั้นวรรณะเลยแม้แต่น้อย และต่างมีลูกค้ามากหน้าหลายตาแวะเวียนมาที่ร้าน และตอนนี้ณิชาเองก็สวยวันสวยคืน นับวันเธอยิ่งสวยมีออร่า มีหนุ่มเล็กหนุ่มใหญ่ที่มีหน้าที่การงานดีต่างมาติดเธอ ขยันมาที่ร้านเพื่อหวังจะได้เจอใบหน้าสวยๆทุกวัน

เเละเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ ณิชาจ้องมองที่นาฬิกาบ่อยครั้ง ภูมินทร์ที่สังเกตเห็นท่าทีกระวนกระวายของณิชาเขาเองก็นึกแปลกใจ

"พี่ณิชา เป็นอะไรเหรอครับ?"

"เปล่าจ้ะ...วันนี้แอลช่วยปิดร้านแทนพี่ทีนะ พอดีพี่รีบนะ"

"ได้สิคะ เดี๋ยวแอลปิดร้านให้"

"พี่ชารีบไปไหนเหรอครับ?"

"พี่ฝากหนูกอบัวไว้กับคนรู้จัก พี่เลยเป็นห่วง"

"งั้นพี่ชาก็กลับเลยสิครับ เดี๋ยวผมกับแอลดูแลต่อเอง เหลือแค่อีก30นาที พี่ชาไปเถอะ"

"แต่ว่า ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลยนะ"

"โธ่พี่ชา....ผู้จัดการเขาไม่ทำงานเยอะหรอกครับ ไปเถอะเดี๋ยวผมสรุปยอดให้"

"งั้นส่งมาในไลน์นะ"

"ได้ค่าบบบ" มินทร์รากเสียงยาว พร้อมยิ้มหวานให้กับหญิงสาว ณิชาจึงเก็บข้าวของเพื่อจะกลับห้อง เพราะเธอรบกวนคุณทีโอมาตลอดทั้งวันแล้ว ต่อไปคงไม่กล้ารบกวนอะไรแล้วล่ะ พี่ยิ้มคงไม่มีธุระบ่อยหรอกมั้ง

[อพาร์ทเม้นท์ยิ้มแย้ม]

ร่างบางเดินขึ้นบันไดไปที่หน้าห้อง เธอซื้อของมาเตรียมทำอาหารเพื่อเป็นการตอบแทนทีโอที่คอยดูแลลูกสาวให้ตลอดทั้งวัน ดีหน่อยที่หนูกอบัวรู้จักเขาอยู่แล้วเลยไม่งอแงมากเท่าไหร่

แอ๊ด~~~~(ประตูเปิดออก) ในห้องที่เต็มไปด้วยของเล่นของหนูกอบัว สายตาของณิชากวาดมองทั่วทุกมุมห้อง แต่กลับไม่เจอลูกสาวกับชายหนุ่ม คิ้วบางขมวดเข้าหากัน ก่อนที่จะค่อยๆเดินไปหยุดที่หน้าห้องนอนที่มีประตูถูกเปิดอยู่

ผู้ชายตัวใหญ่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวนอนหันข้าง บนเตียงของณิชาพร้อมกอดลูกสาวเธออยู่ ซึ่งเธอที่เห็นแบบนั้นก็อดยิ้มไม่ได้พลางนึก ว่าคงเล่นกันเหนื่อยเลยหลับไปพร้อมกัน ก่อนที่เธอจะถอยหลังออกมาเก็บกวาดห้องเเละไปที่ห้องครัว หญิงสาวทำอาหาร3-4อย่าง เพื่อตอบแทนทีโอ เธอจัดอาหารไว้ที่โต๊ะ และเดินเข้าไปในครัวอีกครั้งเพื่อปิดแก๊สกับเมนูสุดท้าย คือต้มยำทะเล ในขณะที่เธอกำลังทำอาหารอยู่  ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่หน้าประตูครัว เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทำอาหารอยู่ ทรงผมดังโงะเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ใหญ่กว่าตัวเธอกับกางเกงขาสั้นทำให้เห็นขาขาวเรียวของณิชา

"อ๊ะ!!" ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเพราะความตกใจ เธอถูกแขนของผู้ชายกอดอยู่จากด้านหลัง ณิชาตกใจจึงได้หันหน้ามามองชายคนดังกล่าว ...."คุณ??" เหมือนว่าณิชาจะรู้จักเขา ชายหนุ่มสูง 185ซม. ใบหน้าหล่อคมคายเหมือนพระเอกนิยาย นัยต์ตาของหญิงสาวสั่นไหวเพราะไม่คิดว่าเขาคือคนที่นอนกอดลูกสาวเธอ

"คุณอีธาน!!"

"ผมคิดถึงคุณ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น พร้อมสายตาหวานเยิ้มมองต่ำมาที่ณิชาฝ่ามือเล็กพยายามดันร่างของชายหนุ่มให้ออกจากตัวเธอ แต่ยิ่งผลักก็ยิ่งเหมือนว่าจะถูกกอดแน่นกว่าเดิม

"คุณปล่อยก่อนได้มั้ยคะ เดี๋ยวหนูกอบัวเดินออกมาเห็น"

"ไม่เป็นไรหรอก...ลูกพึ่งหลับ"

"ลูก??" คิ้วบางขมวดเข้าหากัน ก่อนที่จะสงสัย ไปเป็นพ่อลูกกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

"อืม...ก็ลูกเรียกผมว่าปะป๊า"  อีธานทำเสียงเลียนแบบหนูน้อยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"คุณทีโอละคะ"

"ผมให้เขากลับไปแล้ว"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ตั้งแต่คุณออกไปได้ไม่ถึง1นาที"

"??????????????????"

[ย้อนกลับไป]

หลังจากที่ณิชาเดินออกจากห้องไป สายตาคมของชายหนุ่มที่จ้องมองเธอผ่านกระจกดำในรถ ซึ่งในตอนนั้นมีรถหรูสีดำที่จอดอยู่ข้างตึก ตืด~~~~(ทีโอ)

"คุณอีธานครับ ขึ้นมาได้เลยครับ ชั้นสองห้อง 9"

ไม่นานนักผู้ชายร่างสูงค่อยๆเดินขึ้นบันไดพร้อมสายตาที่กวาดมองรอบๆ ตึกที่ดูโทรมแถมยังดูเก่าเล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ยังคงสภาพความสวยไว้อยู่ คิ้วหนาขมวดหากัน ก่อนที่จะหยุดตรงหน้าห้องเบอร์9

แอ๊ด~~~~~~~~(ประตูถูกเปิดออก)

"เชิญครับ" หลังจากที่อีธานเดินมาในห้อง มันช่างต่างจากด้านนอกมาก ในห้องดูสะอาดแถมยังมีกลิ่นหอมทั่วห้องอีกด้วย ทำให้เขารู้สึกสบายและผ่อนคลายมากๆ

"คุณณิชาออกไปทำงาน กลับมาก็คง18:00น ครับ"

"อืม...ไปได้แล้ว เอารถฉันกลับด้วย"

"แล้วคุณอีธานจะกลับยังไงครับ....หรือว่า??"

"เออ"  อีธานตอบลูกน้องไปห้วนๆ ก่อนที่จะมองไปที่หนูกอบัว รอยยิ้มแววตาของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน หนูน้อยที่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่พื้น ชายหนุ่มค่อยๆ ยื่นมือไปลูบที่หัวของเด็กสาวด้วยความอ่อนโยน