Chapter 12

หลังจากที่ได้เห็นว่าตอนนี้มีผู้ชายคนหนึ่งจับที่ต้นแขนเธออยู่ ดวงตาของณิชาเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ… "ทีโอ?"

"สวัสดีครับคุณณิชา"

"…?"

"ผมมีเรื่องอยากถามคุณณิชาหน่อยได้มั้ยครับ" ใบหน้าหล่อมองต่ำที่หญิงตรงหน้า ซึ่งเธอเองก็แปลกใจว่าเขามีเรื่องอะไรจะถามเธอ ณิชาจึงได้พาทีโอบอดี้การ์ดคนสนิทของอีธานเข้าไปในร้าน ชายหนุ่มรากเก้าอี้ก่อนจะนั่งสนทนากับเธอ

"คุณอีธานบอกว่ามาเจอคุณที่นี่"

"ค่ะ…ฉันพึ่งเจอเขาเมื่อวาน แต่คิดว่าเขาน่าจะจำฉันไม่ได้"

"ทำไมละครับ"

"ไม่รู้สิคะ…เมื่อวานก็เห็นเขาปกติ …แต่ช่างเถอะค่ะ ว่าแต่วันนี้คุณทีโอมาทำอะไรเหรอคะ เเล้วที่บอกว่ามีเรื่องจะถาม?"

"เอ่อ…ผมแค่อยากรู้ ว่าวันนั้นคุณลิลินพูดอะไรกับคุณณิชาเหรอครับ" หญิงสาวนึกคิดในวันที่เธอกำลังนั่งป้อนนมลูกสาว หลังจากที่ทีโอเดินออกไป ไม่นานนัก ผู้หญิงแต่งตัวสวยเดินมาหยุดที่หน้าของเธอ พร้อมสายตาที่ดูถูกแต่ไม่ใช่แค่นั้น คำพูดคำจาที่ดูถูกเหยียดหยาม

[ย้อนไปในวันนั้น]

หลังจากที่บอดี้การ์ดหนุ่มได้เดินออกไปเพื่อไปทำธุระให้กับลิลิน

"กินเยอะๆเลยนะคะ จะได้ไม่หิวบ่อย" เสียงใสพูดกับลูกสาวด้วยสายตาที่มองเด็กคนนี้อย่างเอ็นดู สวบสาบ~~เสียงฝีเท้าที่เดินมาหยุดหน้าณิชา เธอเงยมองหญิงตรงหน้า พลางนึกคิดในใจ

"แกเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้?" เสียงตวาดที่เอ่ยถามเธอ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่ชอบ

"คือ…ฉัน"

"อีธานไม่เคยให้ใครเข้านอกออกในบ้านหลังนี้ นอกจากฉัน แต่ทำไมหล่อนถึงมาเสนอหน้านั่งตรงนี้!!!"

"พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย คุณเขาก็เลยช่วยฉันไว้ ฉันแค่มารบกวนไม่กี่วัน"

"ไม่กี่วัน!!!…นี่แสดงว่าแกมาอยู่ที่นี้แล้วงั้นเหรอ??!"

"คือ ฉันต้องให้คุณเขาช่วยจริงๆ ลูกสาวฉันป่วย แต่ว่าตอนนี้ดีขึ้นแล้ว"

"ป่วยแล้วมาเดือดร้อนแฟนของฉันนี่นะ!!!" ลิลินเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ ยิ่งเห็นว่าณิชาเป็นคนรูปร่างหน้าตาดี เธอก็ยิ่งหึงหวง

"ขอโทษนะคะ ฉันต้องขอโทษจริงๆ"

"มันอิ่มหรือยังลูกของแก…รีบพาออกจากบ้านไปเลย"

"ฉันขอแค่อีกแป๊บเดียวนะคะ ลูกฉันยังไม่อิ่ม"

"เรื่องของแก…ออกไป!!!!" หญิงสาวตวาดณิชาด้วยความโมโห ณิชาที่นั่งอยู่ก็ต้องรีบลุกขึ้นในทันทีทั้งที่ลูกก็ยังกินไม่อิ่ม เธอหอบลูกสะพายกระเป๋าสัมภาระมากมายเดินออกจากบ้าน หนูกอบัวที่พึ่งออกจากโรงพยาบาลเธอเองก็งอแงเพราะไม่สบายตัว อากาศในตอนนั้นก็ร้อนเพราะแดด

เธออุ้มลูกเดินมาไกลและต่อแท็กซี่มาทั้งที่ไม่มีที่ไป เธอต้องพึ่งพาตัวเองจนได้เดินมาเจอกับบ้านเช่าของยิ้มแย้ม

[ปัจจุบัน]

ณิชานั่งนิ่ง "ไม่มีอะไรหรอก…ฉันแค่คิดว่าฉันไม่ควรอยู่บ้านหลังนั้น"

"ทำไมครับ?"

"คุณทีโอคะ…คุณอีธานเป็นถึงเจ้าของธุรกิจใหญ่โต มีลูกน้องมากมาย ฉันคงไม่กล้าอยู่ที่นั่น" บอดี้การ์ดหนุ่มรู้ได้ในทันทีว่าลิลินพูดอะไรกับณิชา จึงทำให้เธออยู่ที่นั่นไม่ได้

"แล้วคุณหนูกอบัวเป็นยังไงบ้างครับ"

"สบายดีค่ะ…เธอโตแล้วนะ"

"ผมคิดถึงเธอจังเลยครับ"

ทำไมต้องเศร้าขนาดนั้นด้วย…คิดถึงกอบัวขนาดนั้นเลยเหรอ!!! ก็นะ…ตอนที่อยู่โรงพยาบาลเขาก็ดูแลลูกสาวฉันอย่างดี แถมยังสนิทกัน กอบัวเองก็ดูจะชอบคุณทีโอเอามากๆเลยด้วย แล้วแบบนี้จะให้ทำยังไงดี…!

"เอาแบบนี้มั้ยค่ะ…ตอนเย็นฉันเลิกงาน เดี๋ยวฉันให้พี่เลี้ยงมาส่งกอบัวที่ร้าน ถ้าคุณทีโออยากมาเจอ ก็มาเวลาเย็นแล้วกัน ดีมั้ยค่ะ"

"ดีครับ…เดี๋ยวผมไปซื้อของเล่นไว้รอเลย" เขาดูมีความสุขที่จะได้เจอหนูกอบัว ณิชาที่เห็นเขามีความสุขก็นึกถึงตอนที่อีธานดุบอดี้การ์ดหนุ่ม ถ้าเขามีลูกคงต้องรักลูกมากแน่ๆเลย…

"ผมขอตัวก่อนดีกว่า" ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะหันหลัง เดินออกจากร้าน

ตืดดด~~~~~(พี่ยิ้ม)

"ค่ะพี่ยิ้ม"

"~~~~~"

"อะไรนะคะ!!"

[ตัดมาที่ห้องณิชา]

หญิงสาวยืนอยู่ที่หน้าห้อง พร้อมชายหนุ่มใบหน้าหล่อยืนอยู่ข้างๆ ณิชาให้เขาถอดสูทออก ซึ่งทีโอเองก็ดูดีมากๆเลยเธอมองหน้าทีโอพร้อมถอนหายใจ และเขาเองก็มองต่ำมาที่เธอพร้อมยิ้มให้

แอ๊ด~~~ประตูถูกเปิดออก

"ณิชา!!!!"

ยิ้มที่เห็นว่าณิชาพาผู้ชายที่มีความหล่อเหลาอยู่เต็มใบหน้าทั้งรูปร่างหน้าตา หล่อตะโก๊นนนนนนน!!!!!! ยิ้มมองหน้าด้วยความแปลกใจ

"ใครอ่ะ??"

"พี่ยิ้มนี่คือคุณทีโอ ส่วนนี่คือพี่ยิ้มค่ะ เป็นพี่เลี้ยงของหนูกอบัว"

"สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะ" ยิ้มเอ่ยพร้อมทำท่าทางเขินอาย "ณิชาแฟนเหรอ?"

"ไม่ใช่ค่ะ…"

"จริงเหรอ!!!" ดูยิ้มจะมีความสุขมากที่ได้ยินคำนั้นจากปากณิชา เธอยิ้มแป้นแก้มแทบแตก หญิงสาวเขินอายและค่อยๆเดินไปหยุดที่หน้าของชายหนุ่ม ร่างบางเขย่งเท้าพร้อมจ้องมองใบหน้าหล่อ "หล่ออ่ะ" เธอเอ่ยคำนั้นออกมาโดยที่เขาเองก็ งง? ณิชาก็อดขำไม่ได้ที่เห็นท่าทีของยิ้ม

ทำอะไรของเธอนะ…นี่ชอบคุณทีโอเข้าแล้วสินะฮ่าๆๆ

ณิชาขำออกมาเบาๆ ชายหนุ่มร่างสูงเดินตรงไปหาหนูกอบัว และเธอก็จำเขาได้ หนูน้อยยิ้มให้กับเขาและณิชาเองก็แปลกใจที่ลูกสาวจำผู้ชายคนนี้ได้

ตืดดด~~~(ภูมินทร์)

"สักครู่นะคะ"

"ครับ"

[ระเบียงห้อง]

"ว่าไงมินทร์"

"~~~~~"

"พี่รีบมาดูหนูกอบัวจ้ะ เดี๋ยวจะออกไปแล้ว"

"~~~~"

"โอเคจ้ะ"

หลังจากตัดสายไปแล้วณิชายังครุ่นคิดเรื่องลูกสาว วันนี้ยิ้มไม่ว่างเพราะติดธุระด่วนจึงต้องให้เธอรีบกลับมา แต่ณิชาก็ไม่อยากลางานเพราะถ้าลา เงินก็จะไม่มีใช้

งั้นพาไปที่ร้านด้วยเลยดีมั้ยนะ…คงไม่ลำบากอะไร เพราะลูกก็ไม่ใช่เด็กงอแง เอาแบบนี้แหละ…คงต้องรบกวนให้คุณทีโอไปส่งซะแล้ว ร่างบางครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง พร้อมมองผู้ชายที่นั่งหยอกล้อกับลูกสาวเธอ

"คุณทีโอคถ"

"ครับ?"

"พอดีฉันต้องรีบไปร้าน แต่ว่าวันนี้พี่เลี้ยงของเธอไม่ว่าง เลยอยากรบกวนคุณทีโอไปส่งที่ร้านหน่อยได้มั้ยค่ะ"

"ไม่เห็นต้องพาไปเลยนี่ครับ ให้ผมอยู่ดูแลให้ก็ได้ วันนี้ผมว่าง"

"แล้วคุณ…เอ่อ…"

"วันนี้คุณอีธานให้ผมเอารถมาใช้ตามสบายครับ รถของคุณอีธานมีเยอะ…"

"แต่ว่าฉันจะรบกวนคุณเกินไป ช่วยไปส่งทีนะคะ"

"ไว้ใจผมเถอะครับ ผมรักเด็กนะดูแลคุณหนูได้สบาย คุณณิชาอย่ากังวลเลยครับ ผมดูแลเธอได้" ไม่มีทางเลือกนี่นะ ฉันเองก็ไม่อยากหอบลูกไปไหนอีก เพราะมันลำบากอีกอย่างถ้าจะให้ทีโอมาอยู่ดูแลให้ก็เกรงใจ …แต่เขาเต็มใจนี่นา

"งั้นเอาแบบนี้ วันนี้ฉันจะเลิกงานเร็ว แล้วเดี๋ยวฉันจะทำอาหารให้คุณทานก่อนกลับ ขอฝากหนูกอบัวหน่อยนะคะ" เธอเอ่ยพร้อมโค้งไปด้านหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะยืนตรงส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม