Chapter 11

ฉันยังคงนั่งจับเท้าของผู้หญิงคนนี้ ก่อนที่จะได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของเธอ ฉันพลางเงยหน้ามองเธอด้วยความแปลกใจ ดวงตาไหววูบนัยน์ตามีน้ำใสอยู่ที่ม่านตา ฉันเบิกตากว้างด้วยความแปลกใจหรือว่าฉันจะจับที่เท้าเธอแรงไป

"มุก เป็นอะไร"เสียงทุ้มของชายหนุ่มได้เอ่ยถามด้วยความห่วงใย เขาดูกระวนกระวายเดินมาที่หญิงสาว ณิชาดีดตัวลุกขึ้นยืนในทันที เธอเองก็ดูตกใจ

"พี่ชา…เกิดอะไรขึ้นครับ" เสียงทุ้มเอ่ยจากในครัวพร้อมเดินมายืนเคียงคู่ข้างณิชา ภูมินทร์มองดูสถานการณ์ตรงหน้าเขาก็แปลกใจที่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องไห้อยู่โดยมีชายร่างสูงใบหน้าหล่อยืนปลอบใจอยู่ข้างๆ

ฉันทำอะไรผิดไป!!! ผู้หญิงคนนี้ร้องไห้ทำไม? TT แย่แล้ว…แบบนี้จะถูกเขาต่อว่าหรือเปล่านะ!!!

"ขะ…ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ณิชารีบก้มหน้าขอโทษอย่างกระวนกระวายด้วยความรู้สึกผิด สายตาราบเรียบก้มต่ำมองมาที่ณิชาก่อนที่จะพาหญิงสาวเดินออกจากร้านไป โดยมีณิชามองตามแผ่นหลังของทั้งสองก่อนที่ประตูจะปิดลง

"พี่ชาเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

"พี่เองก็ไม่รู้ พี่คงทำอะไรผิดไปผู้หญิงคนนั้นเลยร้องไห้ออกมา"

"ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวเราช่วยกันเก็บร้านดีกว่า"

"อื้ม"

ทั้งสองเก็บกวาดอาหารที่โต๊ะ แต่ณิชาเองก็ยังรู้สึกไม่สบายใจที่เป็นคนทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องร้องไห้ ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่หน้าของหญิงสาวก่อนที่จะเอ่ยกับเธอ

อีธานที่ยืนมองคนทั้งสองจากนอกร้าน นัยน์ตาว่างเปล่า ผู้หญิงคนนี้หนีมาอยู่ที่นี้ เขาไม่กล้าทักเธอเพราะคิดว่าที่เธอหนีมาแบบนี้คงไม่อยากเจอหน้าเขา และยิ่งได้เห็นว่าเธอก็มีความสุขดี เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินไปที่เบาะคนขับ และรถหรูได้แล่นออกจากร้านไป

ณิชาที่ได้มองตามรถหรูสีดำเคลื่อนออกจากร้าน เธอเองก็นึกคิดถึงตอนที่มีผู้ชายคนนี้คอยปลอบโยนในตอนที่เธอนั้นลำบากในวันที่ทุกคนหันหลังให้เธอแต่กลับมีเขาคอยยื่นมือมาช่วยเหลือ

ตอนแรกฉันก็ตั้งใจจะอยู่กับเขาสักพักเพื่อดูแลเรื่องงานบ้าน แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียที่เขาต้องการ ผู้หญิงคนนั้นก็ดูเหมาะสมกับเขาดี ต่างจากเธอที่ไม่มีอะไรแถมยังมีลูกติดมาอีก

"พี่ชารู้จักเขาเหรอครับ" ภูมินทร์ถามกับหญิงสาวด้วยความแปลกใจ เพราะเห็นท่าทีของหญิงสาวแปลกไปตั้งแต่ได้เห็นผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาในร้านแล้ว และเธอก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากส่งยิ้มให้กับผม

"เก็บของได้แล้ว…วันนี้ไปทานข้าวห้องพี่อีกมั้ย"

"ไปสิครับ~~หิวจะแย่แล้วเนี่ย คิดถึงไอตัวเล็กด้วย" เสียงออเซาะพร้อมหน้าตาที่ออดอ้อนหญิงสาว ทำเอาณิชาเผลอหัวเราะออกมา

[21:30น อพาร์ตเมนต์ยิ้มแย้ม]

ต๊อกแต๊ก~~เสียงฝีเท้าที่เดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง และก็ถึงห้องของหญิงสาว แอ๊ด~~ประตูถูกเปิดออก

"ชามาแล้วเหรอ หนูกอบัวพึ่งหลับไป" เสียงกระซิบของยิ้มได้เอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมไฟที่ถูกปิดหนึ่งดวงเพื่อให้ไม่รบกวนหนูน้อยที่กำลังหลับอยู่

"เอาอะไรมาเยอะแยะ…งั้นไปที่ห้องพี่มั้ย ให้หนูกอบัวนอนเถอะ"

"อื้ม"

หลังจากที่ทุกคนได้มานั่งที่ห้องของยิ้มที่ถัดจากห้องของณิชาเพียงสองห้อง ในห้องตอนนี้มีครีมยิ้มและแย้มรวมภูมินทร์ด้วย ขาดก็แค่หมอกที่ตอนนี้ไม่อยู่คงทำธุระเรื่องงานอยู่ที่บริษัท

"พี่ยิ้มหนูกอบัวเป็นยังไงบ้างคะ "

"เลี้ยงง่ายจ้ะ ไม่งอแงเลย"

"อื้ม~~"

[บ้านของอีธาน]

ผู้ชายร่างสูงยืนหันหลังที่หน้ากระจกใส มองบรรยากาศด้านนอก ควันสีเทาลอยขึ้นเหนือหัว สายตาคมมองเบื้องหน้าด้วยความว่างเปล่า เขานึกเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น

"คุณอีธานครับ" บอดี้การ์ดคนสนิทได้เอ่ยเรียกผู้ชายที่ยืนหันหลังให้อยู่พร้อมหนุ่มรูปหล่อสูงราว 182ซม.เดินตามหลังมา

"ทีโอ ก่อนกูจะกลับมา เกิดอะไรขึ้น ทำไมณิชาถึงได้ออกจากบ้านไป"

"คือ…!!"

"ไอธาน…มึงจะตามหาผู้หญิงคนนี้ไปทำไมวะ"

"มึงอย่าพึ่งไบรอัน กูขอถามไอทีโอก่อน…มึงจะบอกกูได้หรือยัง ว่าทำไมณิชาถึงได้ไป" เสียงทุ้มนัยน์ตาดำจ้องมองบอดี้การ์ดคนสนิทด้วยหน้าตาราบเรียบ ทีโอที่กระอักกระอ่วนใจ

"วันที่คุณณิชาออกจากโรงพยาบาล วันนั้นคุณลิลินมาที่นี่ครับ"

"แล้วลิลินพูดอะไร"

"ผมไม่ทราบครับ"

"มึงจะไม่ทราบได้ยังไง…กูให้มึงดูแลเธอ"

"คุณลิลินให้ผมไปทำธุระให้ครับ และผมก็รีบไปรีบกลับ แต่…กลับมาก็ไม่เจอคุณณิชาแล้วครับ" เสียงเบาที่เอ่ยบอกกลับเจ้านาย อีธานพึ่งกลับจากทำธุระได้เพียงสองวัน เขาไม่ได้ถามหาสาเหตุเรื่องที่ณิชาไม่อยู่บ้านเขา แต่วันนี้เขาพึ่งไปเจอเธอมาหลังจากที่ไม่ได้เห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเลย

"ลิลินมาทำอะไร" ไบรอันเอ่ยถามกับบอดี้การ์ดด้วยสีหน้าที่แปลกใจ "ยัยนั่นก็รู้อยู่แล้วว่ามึงไปทำงาน แต่ทำไมถึงมาบ้าน" ไบรอันพูดออกมา มันยิ่งทำให้อีธานรู้สึกโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้

"วันนี้กูพาน้องมุกไปที่ร้านคุณหมอกมา กูเจอเธอที่นั่น…ทีโอกูให้โอกาสมึงแก้ตัว ไปตามเธอกลับมาให้ได้"

"ห๊ะ??เดี๋ยวนะ ไอธาน มึงบ้าหรือไงผู้หญิงเขามีลูกเเล้วนะเว้ย จะไปยุ่งด้วยทำไมวะ!!" ไบรอันเพื่อนสนิทของชายหนุ่มเอ่ยกับเขาเพราะไม่เห็นด้วยที่เขาจะไปชอบผู้หญิงที่ไม่บริสุทธิ์แถมยังมีลูกอีกด้วย สายตาคมจ้องมาที่เพื่อนของตนและเอ่ยกับเขาจนไบรอันต้องยอม

[เช้ารุ่งขึ้น ในเวลาตี5ครึ่ง]

ร่างบางที่กำลังเดินตรงมาที่ร้านสายหมอก ในขณะที่เธอกำลังจะไขกุญแจ มือหนาของผู้ชายได้ยื่นมาจับที่แขนของเธอ ณิชาสะดุ้งโหย่งด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นผู้ชายที่กำลังจับแขนเธออยู่ตอนนี้