Chapter 9 ผ้าคลุม

ฉันโนแวนและไรเกอร์เดินเข้ามาในห้องครัว ก่อนจะเริ่มตกลงกันว่าจะทำอาหารอะไรให้กับทุกคนได้กิน แต่เพราะเราไม่รู้ว่าใครแพ้อะไรบ้าง และประกอบกับพรุ่งนี้เราต้องตื่นไปฝึกแต่เช้า ไรเกอร์จึงได้เสนอสตูเนื้อแกะที่เค้าคิดว่าน่าจะไม่มีใครแพ้และมีประโยชน์ต่อทุกคน

ตั้งแต่ที่ย้ายมาอยู่ในบ้านหลังนี้ เธอได้ทำการสังเกตท่าทีของทุกคน รวมไปถึงไรเกอร์ด้วย ในตอนแรกบริอันน่าคิดว่าเขาเป็นคนห่ามๆ ชอบทำอะไรโผงผาง แต่พอได้มาอยู่กับเขาจริงๆ ไรเกอร์ดูเป็นคนที่สามารถพึ่งพาได้ เขาดูเป็นผู้ใหญ่มากๆ ทั้งความคิดและการกระทำ ทั้งยังดูเหมือนว่าเขาจะคุมทุกคนในบ้านได้อย่างอยู่หมัด

ถ้าจะให้เปรียบ ไรเกอร์คือคนที่ฉันสามรถอยู่ด้วยได้ทั้งวันโดยที่ไม่ลำบากใจหรือรำคาญเลยซักนิด

“หั่นผักเสร็จแล้ว ต่อไปต้องทำไง” ไรเกอร์หันมาถามหลังจากที่เขาวางมีดลงและกำลังเช็ดมืออยู่

โนแวนที่ได้ยินดังนั้น เขาก็หันมาพยักหน้าให้กับไรเกอร์หนึ่งทีและกลับไปทอดเนื้อแกะต่ออย่างรวดเร็ว จนบริอันน่าที่กำลังเดินไปผัดเครื่องเทศในหม้อใบใหญ่ต้องหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางมึนๆของโนแวน ส่วนไรเกอร์ยังคงทำหน้างงต่อไปเพราะไม่ได้คำตอบจากโนแวน

ฮึบ…

ผ่านไปไม่นาน บริอันน่าก็ทำลายบรรยากาศตรงหน้าโดยการเดินเข้าไปหยิบผักที่ไรเกอร์หั่น เพื่อนำมาเตรียมให้กับโนแวนเวลาที่เขาจะปรุงมัน

แต่เมื่อบริอันน่าหยิบมันขึ้นมาได้ซักพัก ตระกร้าผักที่อยู่ในมือของเธอก็ถูกไรเกอร์แย่งไปถือก่อนที่บริอันน่าจะมองด้วยท่าทีงงๆและเดินเข้าไปช่วยโนแวน

อะไรของเขา…

และเมื่อทุกอย่างเสร็จลง บริอันน่าก็จัดการเสริฟอาหารทุกอย่างไปที่โต๊ะ พร้อมกับเรียกทุกๆคนที่อยู่ส่วนต่างๆของบ้านมาทานอาหาร

ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันแรกที่พวกเรารู้จักกัน แต่พวกเราก็สามารถเข้ากันได้เป็นอย่างดี(?) โดยมีเมอร์ลักที่พูดอยู่ตลอดเวลา

“จะว่าไปพรุ่งนี้เราต้องไปฝึกอะไรกันหรอ” เมอร์ลักถามขึ้นขณะที่กำลังตักเนื้อเข้าปาก

“เห็นว่าจะให้พวกเราเข้ารับการทดสอบเก็บข้อมูลก่อนฝึกน่ะ น่าเบื่อจะตาย” เป็นราฟาเอลที่ตอบเมอร์ลัก และอธิบายให้เขาฟังต่อ

จากที่เธอฟังราฟาเอลและคนอื่นๆพูดนั้นก็ได้ความว่า จะมีการทดสอบความสามารถในด้านต่างๆอย่างเช่นไหวพริบการยิงหน้าไม้ ความแข็งแรงของร่างกาย หรือแม้กระทั่งทดสอบว่ายน้ำ เพื่อที่จะได้ใช้ในการเปรียบเทียบเมื่อตอนที่พวกเราจบการฝึกฝน

“จะว่าไปฉันว่าปีนี้มันแปลกๆนะ” เสียงของวอลเลอร์ดังขึ้น ในขณะที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับการสอบวันพรุ่งนี้

“ยังไง” วิสเลอร์ถามออกไปอย่างสงสัย พร้อมกับขยับแว่นที่เขาใส่อยู่ด้วยท่าทีจริงจัง

“ก็ปีนี้ไม่มีการบอกคะแนนในการสอบหรือจัดลำดับไง แถมผู้บัญชาการยังมาอ่านชื่อทหารเองแทนที่จะติดประกาศเหมือนปีก่อนๆ” สิ้นเสียงของวอลเลอร์ทุกคนบนโต๊ะอาหารก็ต่างพากันเงียบ และเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“มันก็จริง แต่ทางการคงมีเหตุผลล่ะมั้ง” ซีโน่พูดอย่างไม่สนใจพร้อมกับหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม

“เลิกพูดไร้สาระแล้วมาคุยเรื่องสำคัญที่สุดในเวลานี้ได้แล้ว” และเมื่อทุกคนบนโต๊ะอาหารทานอาหารกันเสร็จ รินะก็เปิดประเด็นใหม่ ซึ่งทุกคนก็เงียบและฟังเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เรื่องที่พวกเราจะคุย คือเรื่องเวรการอาบน้ำ” แต่เมื่อเธอเอ่ยจบ ทุกคนก็ต้องถอนหายใจ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นยอมเงียบและฟังเธอต่อ

“ก็จริงที่สำหรับพวกนายมันไม่สำคัญ แต่สำหรับฉันมันสำคัญมากๆ” บริอันน่ายังพูดต่อโดยที่บางคนก็เริ่มจะลุกขึ้นจากโต๊ะกันแล้วรวมถึงราฟาเอลด้วย

“เพราะฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้านหลังนี้ ฉันจึงอยากจะขอเวลาช่วงหนึ่งทุ่มเป็นเวลาอาบน้ำของฉัน” แต่เมื่อสิ้นเสียงของบริอันน่าทุกคนที่กำลังจะเดินออกมาไปก็หยุดชะงักและหันมามองบริอันน่าเป็นสายตาเดียวกัน

“ 1 ทุ่ม… สินะ” ราฟาเอลที่เมื่อกี้กำลังจะเดินออกไป ก็กลับมานั่งที่และทวนคำพูดของเธอ

“อืม หนึ่งทุ่ม” เป็นเสียงของวิสเลอร์ที่เสริมคำพูดของเขา

“ถ้าพวกนายกำลังคิดที่จะแอบดูล่ะก็ บอกไว้เลยนะถ้าฉันจับได้พวกนายได้โดนส่งโรงพยาบาลแน่” พูดจบบริอันน่าก็เดินเข้าไปในห้องเพื่อเตรียมอาบน้ำ เพราะตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว

ห้องอาบน้ำ

บริอันน่าเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ ที่นี่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก มีเพียงอ่างน้ำและก๊อกน้ำที่ไว้สำหรับเปิดน้ำ

จะว่าไปแล้วยุคนี้มีก๊อกน้ำแล้วหรอเนี่ย…

บริอันนิ่คิดอย่างสงสัย แต่เพราะเธอไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้เท่าไหร่จึงปล่อยมันไป เพราะในโลกนี้ขนาดเวทมนต์ยังมีเลย แค่ก๊อกน้ำทำไมจะมีไม่ได้ล่ะ

เมื่อสลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัว บริอันน่าก็เอื้อมมือไปเปิดก๊อกน้ำและเริ่มถอดเสื้อผ้าออกพร้อมกับนำตัวเองลงไปในอ่าง

ทั้งที่ช่วงนี้ตากแดดทั้งวัน แต่ทำไมผิวถึงไม่คล้ำลงเลยล่ะ…

บริอันน่าคิดพลางลูบไล้ผิวของตนเองเพื่อทำความสะอาด เพราะเธอไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว เหนียวตัวจะแย่

แต่เพราะอะไรก็ไม่ทราบ ร่างกายของเธอกลับไม่ส่งกลิ่นหรือแม้แต่หมองคล้ำลงไปเลย… จะว่าไปขนาดแม่ทำงานทุกวันขนาดนั้นมือแม่ก็ไม่แตกเลย แถมยังนุ่มมากๆด้วย ผิวก็ดีสุดๆราวกับว่าไม่เคยทำงานหนักๆ

ทำไมล่ะ…

เมื่อทำธุระทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย บริอันน่าก็หยิบชุดนอนที่อาโน่เคยเอาให้กับเธอช่วงที่ไปทานข้าวร้านเขาขึ้นมาใส่ โดยอาโน่ให้เหตุผลว่าแม่ของเขาใส่ไม่ได้แล้ว เลยเอามาให้กับเธอ

พอดีเลย…

แอ๊ด…

เสียงเปิดประตูห้องอาบน้ำดังขึ้น ก่อนเธอจะมองไปยังห้องรับแขกที่ตอนนี้ราฟาเอลและผองเพื่ออีก 3 คนของเขานั่นคือวิสเลอร์ เมอร์ลัก และวอลเลอร์นั่งอยู่โซฟาด้วยท่าทีเกร็งๆ

บริอันน่าที่เห้นท่าทีของพวกนั้นก็รู้ทันทีเลยว่าพวกเขาพึ่งทำอะไรลงไป เธอจึงเดินไปหานิโคลัสที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

“นิโคลัสขอถามอะไรหน่อยสิ” บริอันน่าพูดขึ้นพร้อมกับเอาผ้าผืนใหญ่มาคลุมไหล่ไว้

“ว่ายังไงหรอครับ” เสียงนุ่มๆของนิโคลัสเอ่ยตอบเธอ พร้อมกับปิดหนังสือที่อ่านอยู่ลง

“นายเคยรักษาคนไข้ที่ซี่โคลงหักไหม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งงัน เมื่อนิโคลัสได้ยินดังนั้นเขาก็เปรยตาไปมอง 4 คนที่อยู่โซฟาฝั่งตรงข้ามแล้วยิ้มให้กับเธอ

“เคยครับ ถ้าไม่หายพวกเขาก็ตายครับ แต่ส่วนมากผมเห็นว่าพวกเขาจะตายนะครับ” นิโคลัสยิ้มออกมาบางๆ แต่เมื่อบริอันน่ามองไปยังในแววตาของเขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชาของเขา

“งั้นหรอ ขอบใจมากนะ” พูดจบบริอันน่าก็เดินขึ้นไปบนห้องนอนของตนเอง โดยทิ้งให้พวกที่นั่งอยู่โซฟาได้แต่ตัวสั่นเทาและเหงื่อแตกด้วยความกลัว

ยัยนี่มันคือปีศาจในร่างคน…

ทั้ง 4 คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นต่างคิดเป็นเสียงเดียวกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทุกคนต่างตื่นแต่เช้าตรู่ เพราะวันนี้เป็นวันที่ต้องแรกของการฝึกทหาร พวกเขาจึงดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ

“นี่บริอันน่า ขอถามหน่อยสิ” เสียงของวอลเลอร์ดังขึ้นในขณะที่ทุกคนกำลังทานอาหารกันอยู่ ซึ่งบริอันน่าก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา

“อะไร” เธอตอบเสียงห้วน

“ฉันสงสัยมาตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้ว ว่าเธอได้ใส่คอร์เซ็ทแบบผู้หญิงทั่วไปเขาใส่รึเปล่า” เขาถามอย่างหน้าตาเฉยซึ่งบริอันน่าก็ถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายๆ และไม่คิดที่จะตอบเขาเพราะมันเป็นคำถามที่ไร้สาระมากๆ

“นั่นน่ะสิฉันก็สงสัยเหมือนกัน” ราฟาเอลเสริมเมื่อตักอาหารเข้าปาก

ฉันล่ะเหนื่อยกับคนพวกนี้จริงๆ

“ฉันไม่ใส่หรอก ฉันอึดอัด” บริอันน่าตัดสินใจตอบคำถามของวอลเลอร์ให้จบๆไป ก่อนจะหันไปสนใจกับอาหารต่อ ปล่อยให้พวกราฟาเอลได้แต่นิ่งต่อไป

ในหัวนี่มีแต่เรื่องพวกนี้สินะ…

บริอันน่าคิดก่อนจะเดินเอาจานไปเก็บในห้องครัวและขึ้นไปบนห้องเพื่อเตรียมตัวในการทดสอบ

สนามทดสอบ

หลังจากที่ทุกอย่างเสร็จสิ้น บริอันน่าก็ลงมารอทุกคนในทีมที่ห้องรับแขกเพื่อที่จะได้ออกไปพร้อมๆกับทุกคน

และเมื่อมาถึงสนามฝึกก็พบว่าทุกคนต่างฝึกฝนด้วยความขยันขันแข็ง ซึ่งต่างจากพวกเธอที่ออกมาสายกว่าชาวบ้านเขา

“นี่พวกนายไม่ไปฝึกกันหรอ” บริอันน่าหันไปถามเพื่อนร่วมทีมซึ่งพวกเขาก็ส่ายหน้าและหันไปคุยเรื่องสัพเพเหระกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่สนใจเหตุการณ์ตรงหน้าว่าใครจะทำอะไร ก่อนที่ครูฝึกจะเดินเข้ามาในสนามฝึก เป็นเหตุให้ทุกคนต้องรีบจัดแถว

“สวัสดียามเช้าเหล่าทหารทุกคน” นายพลไฮเนอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อตามแบบฉบับครูฝึกทหารสุดโหด ซึ่งทุกคนในที่นี้ก็ตอบรับกันด้วยความหนักแน่นจนนายพลต้องพยักหน้าอย่างพอใจ

“ในวันนี้ฉันจะทำการทดสอบพวกแกทุกคนเพื่อจะเก็บเป็นข้อมูลก่อนฝึก ตั้งใจซะด้วยล่ะ” นายพลพูดจบ ครูฝึกอีกคนก็เดินขึ้นมาเพื่ออธิบายว่ามีอะไรที่จะต้องทำบ้างในการทดสอบ

ซึ่งก็จะแบ่งออกเป็น 3 การทดสอบก็คือ ทดสอบพลังกาย ทดสอบการว่ายน้ำ และการทดสอบโดยวิธีการเขียน

ในการสอบข้อเขียนนั้น จะแบ่งโดยที่สี่กลุ่มต่อหนึ่งห้องสอบในตอนแรกเธอก็คิดว่าการทดสอบเขียนนั้นจะยากที่สุด เพราะอาจจะมีแต่เรื่องที่เธอไม่รู้เช่นประวัติศาสตร์ของอาณาจักร หรือการค้าของอาณาจักร แต่พอเธอได้ไปเห็นข้อสอบก็ต้องโล่งอก เพราะมีแต่เรื่องทฤษฎีการต่อสู้และการใช้อาวุธ

การสอบเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ก็ไม่ใช่สำหรับทุกคนโดยเฉพาะคนในกลุ่มของเธอ เพราะจะมีสองสามคนที่พอออกจากห้องสอบ พวกเขาก็ต้องวิญญาณหลุดเพราะรู้สึกสิ้นหวัง

ส่วนการทดสอบความแข็งแรงก็ไม่มีอะไรมาก เพราะเป็นเพียงการทดสอบวิ่ง ฟันดาบและยิงธนูเท่านั้น

แต่เมื่อมาถึงการทดสอบว่ายน้ำกลับเป็นฝันร้ายสำหรับคนในทีมเธอเป็นอย่างมาก เพราะส่วนใหญ่ว่ายน้ำไม่เป็น มีเพียงเธอและเมอร์ลักเท่านั้นที่ว่ายน้ำเป็น เพราะครอบครัวของเมอร์ลักเป็นชาวประมงค์เลยทำให้เขาว่ายน้ำเป็นตั้งแต่เด็กๆ

ในการทดสอบว่ายน้ำนี้ เป็นการทดสอบแบบไม่จัดลำดับ ถ้าหากใครพร้อมก็รับการทำสอบได้เลยแต่หากใครยังไม่พร้อมก็ให้เวลาเตรียมตัว โดยจะต้องสอบให้เสร็จภายในวันนี้

“เข้าใจแล้วใช่ไหม” บริอันน่าถามทุกคนที่ฟังเธออยู่ออกมา เพราะเมื่อกี้เธอและเมอร์ลักกำลังสอนพวกเขาเกี่ยวกับเทคนิควิธีการว่ายน้ำแบบคร่าวๆ แต่ก็ดูเหมือนทุกคนจะทำหน้าตาเด๋อด๋าและงงไปตามๆกัน จนเธอต้องกุมขมับกับพวกเขา

“เห้อ…งั้นฉันไปก่อนนะ อย่าลืมดูไว้แล้วทำตามนะ” พูดจบบริอันน่าก็เดินไปยังลำธาร การสอบนี้ถูกจัดขึ้นที่ลำธารแห่งหนึ่งที่มีความกว้างประมาณ 10 เมตรเห็นจะได้ โดยความยากมันอยู่ที่เราต้องว่ายน้ำที่มีการไหลตลอด ไม่ใช่น้ำนิ่งเหมือนในสระ

เมื่อเธอเขาไปเช็คชื่อกับครูฝึก ก็เดินไปยังจุดที่ต้องว่ายน้ำโดยที่มีพวกเพื่อนๆในทีมมองเธออยู่

ตู้ม!!

เสียงบริอันน่ากระโดดลงไปในน้ำ ก่อนที่เธอจะว่ายไปเรื่อยๆและใช้เวลาไม่นานเธอก็ถึงอีกฝั่งหนึ่ง จนทุกคนในที่นี้ต้องฮือฮาออกมาด้วยความตกใจ

ทั้งที่เมื่อก่อนเร็วกว่านี้แท้ๆ…

บริอันน่าคิดไปพลางๆ ก่อนจะเดินขึ้นไปบนฝั่งด้วยความไม่พอใจนิดๆ

‘สุดยอด…’

แต่เมื่อเธอขึ้นมาบนฝั่งได้ซักพักเสียงซุบซิบก็เริ่มดังขึ้นเรื่อย เมื่อเธอมองไปยังต้นเสียงพวกเขาก็หันหนีไปพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสี

จากนั้นไม่นานราฟาเอลก็ถอดเสื้อของเขามาคลุมไว้ที่ตัวของเธอด้วยความเร็วจนบริอันน่าหันไปมองเขาแทบไม่ทัน

“ฝากไว้หน่อย” พูดจบเขาก็เดินหนีไปเช็คชื่อกับครูฝึก ก่อนที่บริอันน่าจะก้มลงมองตัวเองที่ตอนนี้เสื้อสีขาวของเธอเปียกไปหมดจนเห็นบราที่เธอใส่มา

อย่างงี้นี่เอง…

หลังจากที่เธอรู้เหตุผลที่พวกผู้ชายหันไปคุยกัน บริอันน่าก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะส่งสายตาเหี้ยมๆไปมองพวกเขาด้วยความไม่พอใจจนพวกเขาต้องหันหนีเธอไปเป็นแถบๆ

ที่จริงก็ไม่ได้แคร์หรอก เพราะตอนทำภารกิจในชาติก่อนต้องโชว์มากกว่านี้อีก…

หลักจากทุกอย่างจบลง บริอันน่าก็ขอตัวกลับก่อน เพราะตอนนี้เธอตัวเปียกอย่างกับลูกหมาตกน้ำ

แต่พอไปชวนเพื่อนๆในทีมทุกคนก็บอกว่ายังกลับไม่ได้เพราะยังไม่สอบ มีเพียงราฟาเอลเท่านั้นที่กลับมาพร้อมกับเธอ เพราะเขาสอบเสร็จแล้ว

“สุดท้ายก็ว่ายไม่ถึงฝั่ง” ราฟาเอลพูดขึ้นระหว่างทางพร้อมกับสะบัดผมที่เปียกของตนเองไปมา

“อย่าสะบัดสิ มันโดนฉัน” แต่เหมือนยิ่งห้ามหมอนั่นยิ่งทำ

“ถึงแล้ว เอากุญแจมาฉันจะเข้าบ้าน” เมื่อมาถึงตัวบ้าน บริอันน่าก็ยื่นมือออกมาเพื่อขอกุญแจจากราฟาเอล

และเมื่อสิ้นเสียงของบริอันน่า ราฟาเอลก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แต่ผ่านไปซักพักเขาก็เริ่มมีหน้าตาตื่นๆ

“เป็นอะไร” เสียงนิ่งๆของบริอันน่าถูกเอ่ยขึ้น พร้อมกับหันมาหาเขา

“ฉันหาไม่เจอ…” ราฟาเอลพูดด้วยสีหน้าตกใจ

“ก่อนลงน้ำนายฝากไว้กับใคร” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะหงุดหงิด เพราะตอนนี้มันเริ่มจะค่ำแล้ว แล้วอากาศมันก็เริ่มจะเย็นแล้วด้วย

“โอ้ยยย ฉันฝากไว้กับวอลเลอร์” ราฟาเอลพูดด้วยเสียงโหยหวนจนบริอันน่าต้องกุมขมับ เพราะถ้าหากเขาลืมไว้ก็ต้องกลับไปเอาที่ลำธารนั่น หรือไม่ก็ต้องรอพวกวอลเลอร์หรือไรเกอร์กลับมา

ราฟาเอลบ่นอยู่ซักพัก จนบริอันน่าต้องบอกให้เขาเดินกลับไปเอากุญแจ ส่วนเธอจะนั่งรอที่นี่เอง

“อยากจะบ้าตาย…” บริอันน่าบ่นออกมาด้วยความท้อแท้ หลังจากที่ราฟาเอลวิ่งออกไปเพื่อไปเอากุญแจกับวอลเลอร์

พรึ่บๆ….

เสียงพุ่มไม้ดังขึ้นเป็นระยะๆ ก่อนที่บริอันน่าจะลุกขึ้นหยิบมีดสั้นที่เธอชอบพกติดตัวออกมาตามสัญชาตญาณของตนเอง

ฟึ่บ!!

แต่พอบริอันน่าเดรียมจะเข้าไปโจมติ กลับปรากฏร่างของชายหนุ่มผมดีดำที่เธอคุ้นหน้าเป็นอย่างมาก แต่ก็นึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร

“…”

“…”

ทั้งสองต่างเงียบใส่กัน ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาหาเธอและถามเธอบางอย่าง

“เจ้าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ แอบมาหาสามีหรอ” เสียงทุ้มที่ยิ่งเธอฟังก็ยิ่งคุ้น เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

“ปะ…เปล่าค่ะ” บริอันน่าตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ เพราะดูจากการแต่งตัวและยศของเขาแล้วน่าจะสูงส่งน่าดู

“แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” เขาถามเธออีกรอบ

“ข้าเป็นทหารฝึกหัดใหม่ พึ่งจะไปรับการทดสอบมาแต่เพื่อนของข้าลืมกุญแจบ้าน ข้าจึงต้องรอเพื่อนกลับไปเอากุญแจ เอ่อ…ไม่ทราบว่าท่าน…” บริอันน่าลดมีดสั้นลงเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ของอาณาจักร

“เจ้าตัวเปียกตลอดเลยนะ” เขาพูดด้วยท่าทางนิ่งๆ แต่บริอันน่ากลับมีท่าทีงงๆ เพราะเขาพูดว่า ‘ตลอด’

พรึ่บ…

“ทีนี้ก็อย่าเอามันไปห่อหนังสือล่ะ” เขาพูดขึ้นก่อนจะหันหลังกลับไป เพราะดูเหมือนจะมีคนเดินตามเขาหมา เพราะมีเสียงพุ่มหญ้าขยับเป็นระยะๆ

จำได้แล้ว คนที่เอาเสื้อคลุมให้เธอตอนฝนตกนี่เอง!!

“ท่านชื่ออะไรหรอ” บริอันน่าถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดังนัก ก่อนเขาจะเดินไปอีกก้าวหนึ่งและหยุดลงพร้อมกับหันมาตอบกับเธอ

“ข้าชื่อแกริค อยู่ในราชวังนี่แหละ” ไม่ทันที่บริอันน่าจะพูดจบ เขาก็ตอบเธอให้หายสงสัย

“ข้าชื่อบริอันน่า นิ-”

“แกริค ท่านอยู่ไหนน่ะ องค์ราชาเรียกพบแล้วนะ…” แต่เมื่อบริอันน่าจะบอกชื่อแก่เขา กลับมีเสียงชายคนหนึ่งแทรกขึ้นมาก่อนที่เธอจะเอ่ยนามสกุลของตัวเอง

“ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าหวังว่าจะได้พบกับเจ้าอีก” สิ้นเสียงของแกริค เขาก็เดินเขาไปในป่าทางราชวังตามเสียงเรียกของชายคนนั้น โดยมีบริอันน่าพยักหน้าให้กับเขาด้วยความขอบคุณ

คงจะเป็นองครักษ์อยู่ในราชวังสินะ…..

ใช้เวลาไม่นานราฟาเอลก็เดินกลับมาพร้อมกับกุญแจ ก่อนเขาจะถามเรื่องผ้าคลุมกับเธอเพราะผ้าคลุมสีแดงนั้นมีแค่พวกราชวงษ์และองครักษ์รักษาพระองค์เท่านั้นที่จะมีมันได้

บริอันน่าก็ตอบว่าได้มาจากทหารคนหนึ่งที่เดินหลงมาทางป่าเท่านั้น เขาเห็นว่าเธอตัวเปียกจึงให้มันมา

แล้วจะคืนยังไงล่ะเนี่ย…